کابل پرس

كوچی ها؛ قربانی گرانی كه خود قربانی ايده های فاشيستی اند

علاءالديني — 2007-06-22T08:35:12Z

هرساله كه هوا كمي گرم مي شود ومحصولات كشاورزي در مناطق مركزي، سر از زمين بيرون مي آورد؛ زمستان ديگري آغاز مي شود. لشكر توحش و بربريت از بيرون مرز ها به سان مور و ملخ براي تاراج و يغماگري سرازير مي شوند و دارايي اندك افرادي كم بضاعت را علوفه يك شبه ي احشام خود مي سازند و افراد محلي را مجبور به كوچ و مهاجرت مي كنند. ناآرامي تمام مناطق را فرا مي گيرد. رفتار دولت ملي(؟) در اين بين بسيار ديدني است؛ آنها يا ساكت اند و يا حامي كوجي ها!
براستي بايد اين سؤال ها را مطرح كرد كه : چرا همگان در مقابل بيداد گري هاي كوچي هاي ياغي كه براي تاراج و يغماگري و چور و چپاول گري و ايجاد نا امني در افغانستان سرازير مي شوند؛ سكوت كرده و يا رفتار آنها را تاييد مي كنند؟
چرا كسي صداي مظلوميت افراد محلي را نمي شنود؟
در كدام گوشه دنيا كوچي ها از يك كشور به كشور ديگر كوچ مي كنند؟
آيا تمام كوچي ها افغاني اند؟
در اين صورت در پاكستان چه كار مي كنند؟
اگر كوچي ها دودسته اند؛ چرا كسي بين كوچي هاي افغاني و پاكستاني تفكيك قائل نمي شود؟
و....

جواب دادن به اين سؤال ها نياز به تحقيقات گسترده دارد؛ اما چيزي كه به ذهن من مي رسد اين است كه اگر جواب اين سؤال ها را در قالب يك جمله بيان كنم مي توانم به جرات بگويم كه: تمام اين مشكلات ناشي ازقوم پرستي و ايده هاي فاشيستي است. اگر كمي مفصل تر بحث كنم مي توانم بگويم:

كوچي گري و كوچ كردن يكي از اشكال ابتدايي زندگي انسان ها بوده است كه افراد قبيله ها براي زندگي بهتر مدام جا عوض مي كردند و مكان هاي جديدي را كشف مي كردند و در مكان هاي مورد دلخوا، سكني مي گزيدند. به اين ترتيب زندگي جديدي را شكل مي دادند وشهر هاي جديدي به وجود مي آمد.

عبد الرحمن وطن فروش، يكي از خائنان بزرگي است كه جاي پاي كوچي ها را به صورت گسترده در افغانستان باز كرد وزمين هاي مردم محلي را به زور به كوچي ها بخشيد؛ اما تلاش داشت كه كوچي ها همچنان وحشي باشند، تا در مواقع ضروري از نيروي وحشي گري آن ها بهترين استفاده را ببرد.

رضا شاه پادشاه ايران، وقتي ديد عشاير ايران يكي از مشكلات عمده بر سر راه شكل گيري دولت است؛ مرد مردانه در مقابل آنها ايستاد و كوچي ها را به زانو در آورد. در نتيجه اين اقدام، جلو بسياري از نا امني ها گرفته شد و رضا شاه توانست دولت با ثباتي را در ايران به وجود آورد.(من به كار هاي ديگر او كاري ندارم) اكنون نيز در ايران كوچي ها، كوچ مي كنند؛ اما آرام و بدون سر وصدا و بدون تاراج و يغماگري. درحالي كه قبل از اقدام رضا شاه، موقع كوچ عشاير، دختران زيادي دزديده مي شد واموال زيادي تاراج مي شد و...

در همان زمان كه رضاشاه كوچي ها را تار و مار مي كرد؛ در افغانستان امان الله خان زمين هاي جديدي را در اختيار كوچي ها مي گذاشت و يا زمين هاي بدون سند قبلي را سند مي زد. و... شايد يكي از تفاوت هاي اين دو اقدام، از جانب دو دوست همفكر، در اين بود كه كوچي ها در ايران ازقوم رضا شاه نبود، در حالي امان الله خان با كوچي ها از يك قوم بود و او براي پيشبرد حكومت اش به كوچي ها اميد ها بسته بود.

بعد ها نادر غدار، مثل عبدالرحمن(كه اصلا رحمن را نمي شناخت) امتياز هاي ديگري به كوچي ها داد و آن ها را بر اموال وناموس مردم مسلط ساخت. صداي مردم مظلوم را كسي نمي شنيد و افراد زيادي مجبور به كوچ و جلاي وطن شدند. جاي آن ها را الزاما بايد كوچي ها تصاحب مي كرد و دولت يگانه كمك كار و راهنماي كوچي ها بود و مسائل حقوقي آن ها را در حد اقل زمان ممكن حل مي كرد.

در مدت چهل سال حكومت ظاهر خائن( كه از بدي روز گار" باباي ملت" اش مي خوانند ) نيز، بيداد گري كوچي ها ادامه داشت. در زمان همين خائن بود كه قاضيانش ناديده حكم مي كرد كه :" هزاره ملامت است" و هميشه كوچي بر حق بود و بايد از ان ها دلجويي مي شد.

تنها در زمان كمونيست ها بود كه مردم افغانستان، از شر اين چپاول گران خدا نشناس راحت شدند و نفس راحتي كشيدند. همه فكر مي كردند كه كوچي ها در اين سال ها به فكر سواد و آموزش مي افتند و خانه به دوشي و وحشي گري را رها مي سازند. اما از آن جا كه آن ها نيز قرباني ايده هاي فاشيستي اند؛ بايد بدون سواد بمانند. اگر آن ها سواد ياد بگيرند خوب را از بد وحلال را از حرام تشخيص مي دهند و منافع و مصالح ملي را از منافع ناچيز قومي تفكيك مي كنند. چنين كاري مثل سم مهلك براي فاشيست هاي قوم پرست است. به همين علت در طول سال هاي كه فرصت سواد آموزي براي كوچي ها فراهم بود آن ها از اين نعمت بزرگ خداوند به عمد محروم شدند و به جاي آن به كمك پاكستان، چيز هاي ديگري را ياد گرفتند.

زماني كه طالبان ظهور كرد، كوچ لشكر وحشت و بربريت دوباره آغاز شد و به خوبي پيدا بود كه آن ها همچنان فرق بين حلال و حرام را نمي دانستند. قوه تشخيص حق از باطل را نداشتند و فقط به طالب بودن خود افتخار مي كردند. آن قدر طالب طالب گفته بودن كه خران شان نيز هنگام تاراج كشاورزي ها با زبان بي زباني مي گفتند: "زي طالب يوم" و اين براي حقانيت كافي بود.

حال نيز كه فاشيست ها دولت را اداره مي كنند؛ قرباني گران را قرباني مي كنند. كسي به فكر سواد آموزي و راحتي كوچي ها نيست و تلاش مي شود كه آن ها از طريق چور و چپاول اموال ديگران، ارتزاق كنند و اين وحشي گري براي روز هاي مبادا لازم است. افرادي كه سواد ندارند و از بچگي در گوش شان خوانده مي شود كه براي سعادت خود بايد اموال ديگران را تاراج كنيم، غير وحشي گري كار ديگري ياد نمي گيرند.

بيچاره كوچي ها و مردم افغانستان؛ كه يكي وحشي گري كند و ديگري براي مصالح ملي لب فرو بندد.
اما چرا كسي به فكر حل اساسي و ريشه اي مشكل كوچي ها نيست؟
و تا كي بايد صبر كرد؟

اگر چه صبر در مقابل اين همه ستم بسيار جان سوز است؛ اما مصالح كشور تقاضاي برد باري را دارد.

اگر جه از يك دست صدا بلند نمي شود؛ اما صلح يك طرفه در دنيا زياد است.

بايد سوخت و بايد ساخت. وطن بسيار رنجور است.

كدام سرمايه دار، كدام روشنفكر؟

علاءالديني — 2007-06-14T18:43:54Z

اشاره:
چندي قبل نوشته اي تحت عنوان "ماهيت روحانيت شيعه افغانی؛ خدمت به ايران و خيانت به افغانستان" از جناب آقاي علي جواد دهقان در سايت كابل پرس به نشر رسيد و خوانندگان نيز، مطالبي را در رد يا اثبات آن به رشته تحرير در آوردند.
من نيز فقط به عنوان يك خواننده – نه به عنوان وكيل مدافع افراد يا گروهي- لازم مي دانم مطالبي را در باره نوشته آقاي دهقان به سمع و نظر ايشان و خوانندگان محترم برسانم و باور دارم كه باز كاوي و باز خواني مطالب مورد نقد و انتقاد از طرف خوانندگان، باعث رشد نويسندگان شده و جو فحاشي و حتاكي را تبديل به فضاي نقد مستدل و آرام، مي سازد. اميد وارم كه ساير خوانندگان كابل پرس نيز اين شعار را سر لوحه كار خود قرار دهند كه: " نقد و بررسي آري. فحش و دشنام نه".

آقاي دهقان مطلبش را اين گونه آغاز ميكند:

"مهاجرين افغاني مقيم ايران از چهار گروه بزرگ تشكيل شده است كه عبارتند از كارگران، سرمايه داران، روحانيون و طبقه روشنفكر كه اكثرشان دانشجويان مي باشند."

سؤالي كه به ذهن حقير مي رسد اين است كه مراد آقاي دهقان از "سرمايه داران" چه كساني است؟ چه افرادي از نظر ايشان سرمايه دار است؟
اگرچه اين واژه اطلاق دارد و حد بالاي آن به يقين در بين مهاجرين افغاني مقيم ايران يافت نمي شود. ولي حتي اگر حد پايين آن را در نظر بگيريم و بگوييم كه مراد ايشان از سرمايه داران كساني است كه مثلا بتواند در بالا شهر تهران – فرمانيه، زعفرانيه و ....- خانه اي را بخرد و امورات زندگي اش را نيز از طريق غير عملگي و نظير عملگي مثل كيف دوزي ، خياطي و ... بچرخاند؛ چنين افرادي را يا نداريم و يا اين كه نمي شود آن ها را به حساب آورد. اگر كساني نيز بوده اندكه چنين توانايي هاي را داشته اند، فرار را بر قرار ترجيح داده اند. و ....

مراد آقاي دهقان از روشنفكران نيز معلوم نيست. من نمي دانم كه ايشان روشن فكر را به چه معنايي استفاده كرده اند. اگر ايشان دانشجو بودن را مساوي روشنفكر بودن مي دانند؛ بايد خدمت شان به عرض برسانم كه سخت در اشتباه هستند. اگر روشنفكري را اين قدر بي در و پيكر فرض كنيم كه آدم ها به محض راه پيدا كردن به دانشگاه/ پوهنتون روشن فكر مي شوند، چند روز بعد دنيا پر از روشنفكران كيلويي مي شود. متاسفانه در افغانستان بعضي چيز ها زود مد مي شود. يك روز "استاد" مد بود و عالم و آدم استاد شده بودند. روز ديگر "جنرال" مد شده بود و هر كس و ناكس جنرال شده بود. خدا رحم كرد كه "مارشال" و "باباي ملت" تبديل به مد نشد و هر دو در يك نفر متوقف شد و الا فعلا افغانستان پر از مارشال و باباي ملت شده بود. امروز نيز روشنفكر مد شده است. (خدا عاقبت مارا بخيركند)

اگر آقاي دهقان افرادي در حد استاد دانشگاه را روشنفگر مي داند؛ باز هم بايد خدمت شان عرض كنم كه استاد دانشگاه افغاني به صورت رسمي در دانشگاه هاي ايران يا وجود ندارد و يا بازهم به حساب نمي آيد. سرمايه داران و روشنفكران به دلايل مختلف، ايران را جاي مناسبي براي خود نديده اند. به علاوه اين كه ملازمه اي بين روشنفكر و استاد دانشگاه نيست.
آيا فقط دانشگاه روشنفكر توليد مي كند و نظام هاي غير دانشگاهي چنين توانايي را ندارد؟ چه بسا افرادي كه روي دانشگاه را نديده اند ولي مسير تاريخ را عوض كرده اند. – مثل كنت، ماركس و... - و چه بسيار افرادي كه عنوان دكتر را با خود يدك مي كشند و كرسي استادي را در دانشگاه ها اشغال كرده اند؛ اما هر را از بر نمي توانند تشخيص دهند.

سؤال آخر اين بخش اين كه: زنان و كودكان در كجاي اين تقسيم بندي شما جاي مي گيرد؟ آيا اين تقسيم بندي آن ها را ناديده نگرفته است؟
در جاي ديگر نوشته آقاي دهقان آمده است:

" بزرگترين گردهمايي هاي سالانه مهاجرين در ايران مربوط به مراسم هاي عزاداري ماه محرم است و برپاكنندگان اين مراسم ها سرمايه داران افغان و شركت كنندگان در آن طبقه عوام و كارگران مي باشند. گردانندگان منبرها نيز واضح است كه روحانيون مي باشند".
در اين بخش نيز متاسفانه ايشان گنگ و بدون مدرك صحبت نموده اند. آنچه از نوشته ايشان بر مي آيد اين است كه در سراسر ايران، افراد سرمايه دار مجلس عزاداري امام حسين (ع) را فعال مي كنند و بقيه را دعوت مي كنند كه در مراسم شركت كنند؛ در حالي كه چنين حرفي دروغ آشكار است. در چنين مراسم هايي هركس به اندازه وسع وتوان خود سهم مي گرد. اصولا درخيلي از مكان ها افراد سرمايه دار مورد نظر آقاي دهقان وجود ندارد؛ اما عزاداري ها فعال است. اگر باور نداريد، سري به دهات ورامين محلات فقير نشين ديگر بزنيد. و يا لا اقل يك بخش كوچك را نشان دهيد كه مدعاي شما را ثابت كند.
نويسنده محترم درادامه مي نويسد:

" تعداد كثيري از اين افراد همچنان روش سنتي را مي پيمايند. در مراسم عقد حاضر مي شوند، نماز ميت بر جنازه مي خوانند و كارهايي از اين قبيل".
من نمي دانم مشكل شما با دين داري افراد است يا ترويج دين توسط روحانيت؟ اين كار ها را كه شما با لحن تحقير آميز نام مي بريد از مسلمات دين اسلام است. يك مسلمان افغاني و غير افغاني در هر كجاي دنيا كه با شد، بدون خواندن عقد، ازدواجش را شرعي نمي داند و ميت اش را بدون نماز ميت دفن نمي كند. اگر مراد شما از سنت همان دين داري است و در مقابل آن تجدد را قرار مي دهيد و مراد تان از تجدد همان بي ديني است؛ من به عنوان يك مسلمان افغاني به اين سنت افتخار مي كنم و بر اين تجدد لعنت و نفرين مي فرستم.
برادر دهقان! آخر چنديست كه روشنفكران(؟) كذايي براي گرفتن اقامه زندگي در سرزمين رؤيا هايشان، عليه دين اسلام و پيروانش شروع به فحش و دشنام مي كنند. نكند فيل شما هم ياد هندوستان نموده است.

در ادامه مي نويسد:
"حال سوال اين است كه اين قشر تاثيرگذار كه به حتم در حوزه هاي علميه ايران بزرگترين دسته طلاب خارجي را تشكيل مي دهند در چنين زمانه اي كه روزگار بر مهاجرين به سختي مي گذرد حرفي نمي زنند و انگار نه انگار كه هيچ آبي تكان نخورده است".
واين گونه ادامه مي دهد:
"روحانيون افغاني مقيم ايران از سوي دولت ايران ساپورتهاي خاصي مي شوند كه كمترين آن داشتن حق اقامت بهتري نسبت به ديگر مهاجرين است. ولي ايا اين عده مزايا سبب شده است كه اين قشر سكوت را برگزيند و بر ظلمي كه بر ديگر هموطنانشان مي رود سكوت بكنند؟ آيا آنان فقط انتظار رفتار عدالت طلبانه از خلق را دارند و خود جزيي از خلق نيستند و شايد بالاتر از آن؟"

من قصد دفاع از روحانيت را ندارم – شايد آن ها براي خود دليلي داشته باشند- اما خودم در سايت ها چندين نامه سر گشاده روحانيت را خوانده ام اين نامه ها حد اقل دو مطلب را ثابت مي كند:
1- اين كه روحانيت نيز ساكت ساكت نبوده است و تا حدودي تلاش كرده است.
2- اين نامه هاي سر گشاده نشان مي دهد كه رابطه روحانيت افغانستان با مقامات ايراني، زياد صميمي نيست و اگر چنين بود نياز به نامه سر گشاده نبود.

آقاي دهقان در بخش ديگر مقاله خود مي نويسد:
"بارها در رسانه هاي ايراني خوانده ام و شنيده ام كه از نداشتن برنامه اي براي تجهيز افغانهاي ايراني به فرهنگ خودشان گله كرده اند و هميشه گفته اند كه اين مهاجرين هنگام عودت به وطن بدون هيچ دلخوشي كشور را ترك مي كنند. اما سخت در اشتباه هستند. اگر به رفتار ايران و پاكستان نگاهي درست بيندازيم مي بينيم كه آنها بخوبي استفاده خودشان را كرده اند، آنها بجاي استفاده از كل مهاجرين عده خاصي را دستچين كرده و پرورش داده اند كه در مواقع مورد نياز خودشان آنها را به داخل افغانستان پمپاژ مي كنند و طرح هايشان را پيش مي برند. در ايران نيز اكثر طلبه هاي افغاني نقش دست پرورده ايران را بازي مي كنند و به راستي چه ساده فريب خورده اند؟"

بايد خدمت جواد آقا عرض كنم كه كشف مهمي را انجام نداده اند. چنين كاري در تمام دنيا مرسوم است. كشور ها ازطريق تربيت افراد كشور هاي ديگر، به صورت مستقيم و غير مستقيم تلاش دارند به اهداف وخواسته خود برسند. براي نمونه دانشجويان برجسته، به ندرت از كشور آمريكا به كشور خود برگشته اند. مگر زلمي خليل زاد افغاني نبود؟ حالا به كجا رسيده است؟ بدتر اين كه همين آمريكايي هاي متمدن! اگر احساس كنند كه يك دانشجوي برجسته قصد دارد آمريكا را براي هميشه ترك كند و در كشور خودش نيز مي تواند كار هاي مهمي را انجام دهد- حتي اگر اين كار ها به ضرر امريكا نباشد- به نحوي اين دانشجو سر به نيست خواهد شد. ايران را نيز مثل بقيه بدانيم. اما بد نيست اين نكته را اضافه كنم كه كشور هاي جهان سوم براي جذب و در اختيار داشتن تربيت يافتگان خود زياد موفق نبوده است.

وقتي گليم بخت سياه بافته شده باشد، " گل تپه" نيز بوی تعفن می دهد

علاءالديني — 2007-06-10T18:51:07Z

در يكي از روز هاي بهاري، صبح زود به اتفاق فرزند پنچ ساله ام از خانه استيجاري محقرم در يكي از بخش هاي فقير نشين ورامين، خارج شدم به اميداين كه تا ساعت دو بعد از ظهر بتوانم كار هاي اداري بجه ام را در دفتر اتباع ورامين انجام دهم تا او نيز مثل حقير صاحب يك كارت تقريبا به اندازه صفحه (آ چهار)شود و اگر بخت يار بود با اين كارت صاحب نامه خروج از مرز شويم؛ زيرا بدون كارت، گرفتن نامه خروج مرز امكان ندارد و بدون نامه، خارج شدن از مرز ممكن نيست.

براي صدور كارت مذكور پرداخت صد و هفتاد هزار تومان ناقابل به عنوان جزيه ببخشيد ماليات شهر داري لازم بود. بعد از مدت ها صرفه جويي و زدن از نان شب اهل و عيال توانستم اين پول را آماده كنم. براي پرداخت اين پول، بخت با من يار بود و توانستم بعد از يك ساعت ايستاده شدن در صف، با كمال ميل و رغبت –البته از روي اجبار – آن را نقدا پرداخت كنم. من فكر مي كردم كه كارم تمام شده است و خوش حال بودم كه چقدر زود كارم تمام شد. غافل از اين كه بايد هفت خوان رستم را طي نمايم تا تا به مقصد برسم.

مشكل زماني شروع شد كه دو خانم/سياسر وطن دار از من براي خانه پري فرم هاي كه در دست داشتند تقاضاي كمك نمودند. بعد از خانه پري و تكميل فرم ها، متوجه شدم كه بايد من نيز چنين فرم هايي را پركنم و چهار هزار پانصد تومان ديگر را نيز پرداخت نمايم. اين بار من بودم كه از آن دو وطن دار تقاضاي راهنمايي نمودم و با راهنمايي آن ها سر از بانك ملي شعبه قرچك ورامين در آوردم.

طبقه دوم بانك ملي قرچك، مملو از جمعيت بود. در اين طبقه فقط سه كار مند مشغول كار بودند و با آرامي به رتق و فتق امور مي پرداختند. صف ايراني ها نيز شلوغ بود و چهره مشتريان به خوبي نشان مي داد كه آن ها كلافه و ناراحت هستند و به همين علت گاهي به نظام بد و بيراه مي گفتند؛ اما آن بندگان خدا نيز به اين صف ها عادت كرده اند و كارمندان نيز از فحش و نا سزا هاي آنها دلگير نمي شودند.

صف افغاني ها واقعا شلوغ بود. در واقع يك كارمند كار سه صف را انجام مي داد:

1- صف مردان افغاني كه پول ماليات شهر داري، پول جواز صدور كارت نوزاد، پول جواز نامه عبور و مرور و پول ... پرداخت مي كردند.

2- صف زن هاي افغاني كه همين پول ها را پرداخت مي كردند.

3- صف زن هاي ايراني كه پول قبض آب،برق، گاز و .... را پرداخت مي كردند.

چنين صف طولاني نياز به حد اقل سه نفر داشت ولي يك نفر تمام كار ها را به عهده داشت. نتيجه اين شد كه تا ساعت سه بعد از ظهر در صف ايستاده بودم وبجه ام گشنه و تشنه در روي يك صندلي خوابيده بود و يا شايد خودرا به خواب زده بود تا پدر مهاجر و آواره اش از نگاه هاي سؤال برانگيز او خجالت نكشد.

خوش خيالي من تمام شد و يقين كردم كه بايد يك روز ديگر نيز خود را از قيد عملگي راحت سازم وسراغ ادامه كار را بگيرم. البته خستگي شش ساعت ايستاده شدن در صف شلوغ را رفتار كارمند بخش افغاني كمي از تنم بيرون كرد و واقعا رفتار او تحسين بر انگيز بود؛زيرا من در طول حدود شش ساعت ايستاده شدن در صف يك مورد پارتي بازي هم نديدم. در حالي كه در خيلي از جا ها تبعيض بين ايراني و افغاني بيداد مي كند.

*************************

امروز زود تر از ديروز از خانه بيرون شدم و بنده خدا پسرم بين خواب و بيداري سير مي كرد. هنوز ساعت هفت نشده بود كه سر "گل تپه" يا همان ايستگاه / ايستادگاه عوارضي قرچك رسيدم. قبلا كار هاي اداري مهاجرين بخش ورامين در اردوگاه عسكرآباد-ايراني ها عسگرآباد مي گو يند- بود. اما محل فعلي به بعد از قرچك و نرسيده به قلعه نو منتقل شده است. محل مورد نظر حدود صد متر از جاده اصلي ورامين - تهران فاصله دارد. در هنگام طي كردن اين فاصله صد متري متوجه شدم كه باز هم دير تر از بقيه رسيده ام؛ زيرا قبل از من افرادي زيادي خود را به مقصد و يا يكي از خوان هاي رستم رسانده بودند.

اگر جمعيت انبوه مهاجر نبود به يقين از دم در بر مي گشتم؛ زيرا تابلوي بالاي در نشان مي داد كه مكان مورد نظر، محل كار ورزي و باز پروري معتادان محترم مي باشد. وقتي از در وارد شدم، اين طرف و آن طرف را نگاه كردم تا شايد تابلوي راهنمايي اي وجود داشته باشد كه بر اساس آن بتوانم مسيرم را مشخص كنم و برايم معلوم شود كه آيا محل جديد را درست آمده ام؟ اما دريغ از يك كلمه راهنمايي!

بعد از مدتي پرس و جو برايم معلوم شد كه هم تابلوي بالاي در درست است و هم من اشتباه نيامده ام. محل باز پروري معتادين كمي پيشتر بود و از دولت سر آن ها چهار يا پنچ اطاق تاريك و نمور دم در، به كار هاي اداري افغاني ها اختصاص يافته بود و شايد از اين طريق افغاني ها مجبور باشند، ثمره عملكرد كشت ترياك خود را در همين دنيا بيبينند.

ساعت از هشت و نيم نيز گذشته بود كه كار مندان يكي يكي تشريف فرما شدند، اما گويا هيج عجله اي در كار نبود! اگر چه بعيد مي دانم در اين اداره رئيس و مرئوسي در كار نباشد، اما وقتي كاري بي اهميت و زيادي باشد؛ هيج رئيسي خود را با مرئوسين در نمي اندازد.

بعد از مستقر شدن عالي جنابان بر سر جاي هاي شان تازه برايم معلوم شد كه به كدام صف ايستاده شوم. اول در يك صف طولاني ايستاده شدم تا برگه پرداخت ماليات شهرداري را ممهور سازد و سپس در صف ديگر و طويل تر ايستاده شدم كه برگه هاي مربوط به پسرم را دريافت كند و بعد از تاييد و رفع نواقصي اجازه گرفتن عكس كامپيو تري و جواز صدور كارت را صادر كند؛ اما صف طولاني بود و به كندي حركت مي كرد. در صف ايستاده بودم كه پسرم با ايما و اشاره سراغ دستشويي را ازمن مي گرفت. زود تر ازمن يك نفر ديگر اورا راهنمايي كرد. تقي خيلي زود برگشت و مرا صدا كرد. وقتي پهلويش رفتم از دستم گرفت و يكي يكي دستشويي ها را به من نشان داد. همگي كثيف و پر از آشغال بود. شير آبي نيز وجود نداشت. آخر كار يك بطري آب معدني را از يك منبع آب كه شير اش حدود صدوهفتاد سانت – به اندازه مبلغ عوارض شهرداري- از زمين فاصله داشت پر آب كردم و پسرم را به يكي از توالت ها كه از بقيه تميز تر به نظر مي رسيد راهنماي كردم.

باور كنيد حالتي را كه آن لحظه به من دست داده بود، هرگز نمي توانم به تصوير بكشم. نصف جمعيت مراجعه كننده به اين اداره را؛ بلكه بيشتر از نصف را زنان تشكيل مي دهد. اين درست كه يك مشت آواره را مي توان مورد تحقير و توهين قراداد؛ اما آيا دين اسلام، بلكه فرهنگ شرقي اين را مي پسندد كه يك مشت زن را درميان انبوه جمعيت مرد، مجبور كنيم كه ...

آري آن روز نزديكي هاي ظهر نوبت به من رسيد و عالي جناب دستور فرمودند كه دو ماه بعد براي گرفتن عكس مراجعه كنيد. اصرار و التماس نيز فايده نداشت.

******************************************************

يكي دو روز پيش عكس هم گرفته شد؛ اما اين كه كارت چه زماني خواهد آمد فقط خدا مي داند.

گل تپه همچنان بوي تعفن مي دهد. دستشويي ها پر از لجن شده است و زنان و مردان مجبور، كما في السابق مجبورند" النظافه من ..." را براي مدتي ناديده بگيرند.

وقتي با خستگي روحي به خانه بر مي گشتم؛ به ياد حرف احمدي نژاد افتادم كه جاسبي رئيس دنشگاه آزاد را تهديد كرده بود: اگر به وضعيت غذاي دانشجويان رسيدگي نكني حكم مي كنم كه مدتي با دانشجويان هم سفره و هم غذا شوي(نقل به مضمون) و با خود حديث نفس مي كردم كه كاش يك مسلماني پيدا شود كه درباره آقاي حسيني و وزير كشور همين حكم را صادر نمايد و اين دو عالي جناب را با خانواده شان يك روز به همين دستشوي ها ... ؛ اما زود به خود آمدم و فيد بكي به صحنه هاي گذشته زندگي ام زدم، ديدم وضعم با گذشته هيچ فرقي نكرده است. زماني داكتر نجيب آشتي ملي اش را تبليغ مي كرد و زماني كه جناب برهان الدين رباني چوكي رياست جمهوري را با چسب دو قلوي رازي ايراني به بدنش چسپانده بود و زماني كه ملا عمر تمام عمارت اسلامي! اش را با يك چشم... اداره مي كرد و حالا كه جناب كرزي... ما همچنان تحقير مي شويم و مجبوريم لب فروبنديم. و ازهيچ نهاد و سازماني اميد رسيدگي را نداريم. دراين مدت با تجربه دريافته ايم كه سازمان ملل و... همگي كشك اند و يقين كرده ايم كه هيچ خبرنگاري براي رضاي خدا گزارش تهيه نمي كند.
يا لا اقل ما نديده ايم.

كدام يكي بهتر است: منافع ملي، قومي و يا شخصي؟

علاءالديني — 2007-06-07T22:10:22Z

در دنياي امروز منافع ملي جايگاه ويژه و بلندي را به خود اختصاص داده است، به گونه اي كه حتي كشور هاي اسلامي، با ارائه راهكار ها تلاش دارند تا درصورت تعارض دين اسلام با منافع ملي و جغرافيايي شان؛منافع ملي شان را ترجيح دهند و با جمع وجور كردن قوانين و... خيال شان را از بابت دين اسلام راحت سازند.
اما به راستي منافع ملي در كشور افغانستان، از چه جايگاهي برخور دار است؟ رهبران، مسؤلين و مردم عادي چه نگرشي در باره منافع ملي دارند؟

به نظر اين كم بضاعت، تا هنوز هم كرسي نشينان كابل، به طبل قوميت مي كوبند، با ساز منافع شخصي مي رقصند؛ ولي متاسفانه بوي از منافع ملي به مشام شان، نخورده است.

براي اين كه بدون مدرك و پا در هوا صحبت نكرده باشم، لازم است به اختصار به مواردي اشاره كنم:

1- مردم مظلوم و ستم ديده افغانستان، بعد از سال ها جنگ و خون ريزي و برادر كشي؛ چشم اميد به جناب آقاي كرزي دوخته بودند تا شايد ايشان مرحمي به زخم ناسور مردم بگذارد و مردم را از اين سرگرداني و حيرت و دربدري نجات دهد. براي تحقق همين رؤيا و اميد، مردم عادي ازتمام اقوام به جناب كرزي راي دادند؛ اما جواب اين همه عشق و علاقه به زودي از طرف دوستان رئيس جمهور به مردم ابلاغ شد. آن ها به صورت رسمي و نيمه رسمي اعلام كردند كه بيش از شصت درصد مردم افغانستان، پشتون هستند. دليل شان نيز آراي جناب كرزي بود.(اين يك نمونه از برتري منافع قومي بر منافع ملي.)

2- قتل و كشتار افراد عادي و بي گنا واقعا كار ناشايست و خلاف اخلاق بشري است؛ اما در مواردي چاره اي از اين كشتار نيست؛ يعني دست زدن به يك سري از عمل كرد ها نابودي افراد بي گنا را نيز در پي دارد. حتي وقتي خداوند اقوام عصيان گر را نابود كرده است، شايد دربين شان افراد بي گنا و لا اقل اطفال بوده است كه آن ها نيز با بقيه نابود شده اند. يا به تعبير ساده تر مي توان گفت: وقتي جنگل را آتش گرفت تر و خشك را با هم مي سوزاند.
در مورد طالبان نيز همين امر صادق است. در جنگ و نبرد كه حلوا و كلوچه پخش نمي كنند. مگر مي شود افراد شورشي از داخل يك قريه نيرو هاي دولت را نابود كند؛ ولي به اهالي قريه آسيب نرسد؛ درحالي كه شورشيان نيز افراد همان قريه هستند و يا با ميل و رغبت اهالي قريه چنين كاري را انجام مي دهند؟
تعجب آور تر از همه اشك هاي تمساح مانند جناب رئيس جمهور است كه فقط براي عده اي خاص ريخته مي شود.
اگر براي رئيس جمهور منافع ملي ارزش داشته باشد؛ لا اقل يك بار هم كه شده است براي افرادي مظلوم و بي پناهي كه توسط شورشيان طالبان كشته مي شوند اشك تمساح بريزند تا بقيه نيز فكر كنند كه رئيس جمهور به قوم و قبيله خاصي تعلق ندارد و فرا ملي فكر و عمل مي كند.
وا قعا بايد از جناب رئيس جمهور پرسيد: اين چه سري است كه هر روز بر قدرت طالبان افزوده مي شود و آن ها ولسوالي هاي بيشتري را زير سلطه خود در مي آورند در حالي كه شما ادعا داريد، قدرت شما نيز چند برابر شده است؟ آيا اين قدرت طالبان نتيجه تساهل و تسامح دولت در قبال طالبان نيست؟ آيا اگر طالبان از يك قوم ديگر بود باز هم با آن ها چنين برخورد مي شد؟
اگر آقاي كرزي، منافع ملي را بيشتر از منافع قومي خود ترجيح مي دهند؛ براي مزاح و شوخي و سر گرمي هم كه شده است، بايد چند مدتي جبهه جنوب را به دست آقاي دوستم بسپارند و خواهند ديد كه ايشان در مدت شش ماه چگونه گليم طالبان را جمع مي كند.

3- دركدام مملكت كفر يا مسلمان سراغ داريد كه نيروي اردوي ملي آن كشور، در هنگام جنگ و نبرد با دشمن ملت، به جرم مليت از پشت سوراخ سوراخ شود؟
اين درست كه با اين طرح افراد غير پشتون از اردوي ملي و... روي گردان مي شوند؛ اما سؤال اين است كه دود اين كار ها به چشم كه مي رود؟ اگر طالبان و حاميان داخلي و خارجي اش بر اين باور باشند كه طالبان دوباره بر سرير قدرت تكيه زنند، سخت در اشتباه هستند. دراين صورت نيز دور باطل گذشته تكرار خواهد شد و ممكن است كه كشور بي صاحب شيون و ناله صاحبان چند گانه پيدا كند؛ كاري كه خيلي ها در ظاهر از آن رو به فرار است اما در عمل با صد كرشمه و ناز به سوي آن گام بر مي دارند.

4- اگر براي دولت زحمت كش افغانستان! منافع ملي ارزش و احترام دارد؛ بايد كشت ترياك/ كوكنار و چرس/ حشيش را ريشه كن و نابود سازند. در بد ترين فرض چند تا از دهقانان/ كشاورزان فقير از كشنگي/ گرسنگي مي ميرند و نابود مي شوند؛ اما در عوض جوان هاي زيادي ازخطر اعتياد نجات پيدا مي كنند. خانواده ها كم تر دچار تزلزل مي شوند. اما گويا شرنوشت مواد مخدر با قوم خاص و افراد خاصي گره خورده است و به همين جهت هر سال زمين هاي بيشتري زير كشت مواد مخدر مي رود و منافع ملي فداي منافع قومي و شخصي و فردي مي شود.
5- بخش ديگر ازكرسي نشينان كابل، ضعيف تر از رئيس جمهور ظاهر شده اند. مجلسيان بي چاره يك مرحله پايين تر فكر مي كنند. آنها هنوز به فكر ازدياد حقوق ماهيانه خود هستند و بعد از حقوق با يد در فكر سلامتي خود باشند؛ به همين خاطر هميشه دغدغه خاطر يا به قول روان شناس ها، هزيان گزند دارند كه مبادا كدام نهاد و سازماني آن بيچاره ها و خادمين ملك و مملكت را محاكمه و اعدام كند و بدين سبب تلاش دارند كه با نر يا ماده كدام مصوبه، قانون و... سلامتي و جان جوري خود را تضمين نمايند. من نمي دانم كه اين مجاهدين - كه صد مرتبه بيشتر از قاعدين اجر و پاداش دارند! - از چه مي ترسند؟ اگر ازمردم مي ترسند كه بايد گفت: "آن كس را كه حساب پاك است از محاكمه چه باك است" و اگر از خدا مي ترسند كه باز هم نبايد بتر سند زيرا در راه اعتلاي كلمه توحيد! چه جان فشاني ها كه نكرده اند. اگر هيچ دليلي و جود نداشته باشد لااقل مخروبه هاي كابل مي تواند شاهد زنده براي جهاد و نبرد شرافت مندانه! آن ها باشد و شهادت دهد كه مجاهدين افغانستان چه جهاد ونبردي در راه خدا! انجام داده اند.
آري اين دغدغه هاي بي خود سبب شده است كه مجلسيان از خدمت به خلق الله باز بماند. من به جناب رباني، سياف،محقق،گلاب ذوي، اكبري، قانوني وساير مجاهدين و قومندان ها و خلقي ها و پرچمي ها قول مي دهم كه اين فكر هاي بيهوده را از سر بيرون كنند و در فكر نان خود باشند كه از قديم گفته اند خربزه آب است. اگر از اين خلسه روحاني – ياشايد شيطاني- بيرون نيايند، فكر مجلس بعدي و حقوق هاي دلاري را بايد از سر خود بيرون كنند. آخر مظلومين! يكي نيست كه به شما بگويد، چه كسي شما را محاكمه مي كند؟ كمونيست ها؟ از فرنگ برگشتگان؟ يا مردم عادي؟
كمونيست ها كه طلقا و رها شدگان شماست. آدم هاي عاقل هميشه به يكديگر نان قرض مي دهند.
آن هاي كه از فرنگ به سلامت بر گشته اند؛ درد و رنجي را تحمل نكرده اند تا در قبال آن كسي را محاكمه يا مجازات كنند.
مردم عادي و مظلوم كه صداي شان به جاي نمي رسد. به قول شاعر كه مي گويد:
گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من**آن چه البته به جاي نرسد فرياد است.
به اضافه اين كه مردم بيچاره طاقت زندان هاي مخوف شخصي را ندارند.و به علاوه اين كه : " گر حكم كنند كه مست گيرند، در شهر هر آن چه هست گيرند." و همه مي دانيم كه چنين كاري فعلا امكان پذير نيست.
بنابر اين بايد اين عالي جنابان شيك پوش بايد ازفكر سلامتي خود بيرون آيند و كمي به فكر منافع ملي باشند. اما متاسفانه چشم من كه آب نمي خورد! شماچطور؟

هيچكس نمي خواهد افغانستان آرام و باثبات باشد

علاءالديني — 2007-05-27T23:42:02Z

اشاره:
شايد باور اين مطلب بر اذهان بيشتر افغاني ها و بيگانگان سنگيني كند؛ زيرا آن ها هر روز ازاخبار با خبر مي شوند كه نيرو هاي ناتو، امريكا و نيرو هاي مسلح دولت افغانستان، فلان ولسوالي را آزاد كردند و در حين عمليات صد ها طلب به درك واصل شد. فلان جاني محاكمه شد. فلان وزير بي لياقت از كارش سبك دوش شد و... اما با كمال تاسف اين اخبار با حقايق پشت پرده در تضاد است.
متاسفانه، تيتر اين نوشته حقيقت تلخي است كه روح و روان هر انسان آزاده را آزار مي دهد.

براي اين كه بشود اين حقيقت تلخ را باور كنيم بايد نمونه هاي عيني و شواهد زنده ارائه شود تا كمي از سنگيني آن كاسته شود. به همين علت من "هيچكس" را به همسايگان افغانستان، كشور هاي ذي دخل در قضاياي فعلي افغانستان و سياست مداران و زمامداران فعلي، نيروهاي مبارز مخالف دولت و مردم عادي افغانستان تقسيم مي كنم ودر باره هركدام به صورت اختصار،به مواردي اشاره مي كنم. بد نيست با پاكستان شروع كنم.

1- پاكستان

پاكستان، ادامه سلطه اش را روي خط ديورند، وابسته به نا آرامي و اغتشاش در افغانستان مي داند؛ زيرا دولت قوي و با ثبات در افغانستان، اگر نتواند خط ديورند را باز پسگيرد، لا اقل مي تواند امتياز خوبي در قبال آن از پاكستان بگيرد.
افغانستان متاسفانه تا هنوز نيز حياط خلوت پاكستان است. پاكستان مي تواند خواسته هاي خود را از را هاي گوناگون به كرسي بنشاند. اگر افغانستان با ثبات باشد؛ هرگز وزير داخله اي را كه با پاسپورت وتذكره ي پاكستاني در پاكستان رفت و آمد مي كند، برسرير وزارت نمي نشاند.

در شرايط فعلي نصف بازار افغانستان را پاكستان اشغال كرده است. پارچه هاي رنگارنگ و به درد نخور پاكستان زينت تن مردان و زنان ما شده است. دواخانه هاي افغانستان، از دواهاي ناكارآمد پاكستان پر شده است. ترياك هاي افغانستان در پاكستان تبديل به هروئين مي شود. نام بدي كشت ترياك به كشور افغانستان منتسب است وپول اصلي آن به جيب پاكستان مي رود.
كوچي هاي محترم ما، اول بهار حيوانات لاغر و نحيف را از پاكستان به افغانستان مي آورند و آخر سال آنهارا چاق و فربه نموده و تحويل پاكستان مي دهد. روغن، پشم و فراورده هاي لبني به پاكستان منتقل مي شود. گوشت مرغوب افغانستان به پاكستان مي رود و گوشت گاب ميش هاي پاكستان به افغانستان سرازير مي شود. به اضافه اين كه اين كوچي هاي محترم!هميشه با خود نا امني و بدبختي را همرا آورده و بخش هاي از كشور را نا آرام و متشنج مي سازند. كاري كه پاكستان به شدت به آن نياز دارد.

آب هاي بي صاحب، افغانستان شاليزار ها وباغ هاي پر در آمد پاكستان را سيراب مي كند.
و اگر خوانندگان كمي دقت كنند شايد صدها دليل ديگر به راحتي آب خوردن پيدا كنند. اين ها تماما بستگي به وضعيت حرج و مرج در افغانستان دارد.

2- ايران

افغانستان بايد نا امن باشد تا لوله هاي نفت وگاز آسياي ميانه ازخاك پاك ايران رد شود و دراين صورت هند نيز مجبور است كه گاز مورد نيازش را فقط و فقط از ايران خريداري نمايد.
اگر افغانستان با ثبات باشد، هيج عاقلي ازخط راه آهن دور دراز و پر هزينه سرخس - تجن استفاده نخواهد كرد؛ در حالي كه ايران هنوز به آن اميد ها بسته است.

ايران، دشمن شماره يك آمريكا است و فعلا هدايت افغانستان به دست آمريكاست و اين به خوبي اثبات ميكند كه دوست دشمن، دشمن است.
و براي همين تلاش مي شود افغانستان ذليل و بي آبرو شود.

آب هاي افغانستان كشور ايران را سيراب مي كند. اگر افغانستان پنج سال آرامش داشته باشد، سد دوستي ايران و تركمنستان بدون آب خواهد ماند و اگر ايران، باور مي كرد كه ممكن است يك روز افغانستان با ثبات شود؛ چنين سدي را هرگز نمي ساخت. – البته فعلا از جريان خراب شدن سد سلما، لازم نيست چيزي بگويم. -

شخصيت هاي تاريخي متعلق به محدوده فعلي جغرافياي افغانستان، تذكره المثني از ايران گرفته اند. در صورت آرامش افغانستان، با چند سمينار، وچاپ كتاب زندگي نامه آن ها و ساخت چند فيلم و آباد كردن مقبره وبارگاه شان ميتوان حق را به حقدار رساند؛ اما حالا به خاطر اين كه افغانستان صاحب ندارد؛ ايران بر سر تصاحب مولوي بلخي با تركيه جنگ و دعوا دارد!

كارگران زحمت كش افغانستان با مزد اندك بهترين بناها را در ايران آباد كردند، كار هاي پر زحمت و طاقت فرسا را به دوش كشيدند؛ اما هميشه كيسه بوكس ناكامي ها و توجيه ساز شكست ها و باعث و باني جرم ها وجنايت هاي ناكرده بوده اند. تمام اين كار ها براي آن صورت مي گيرد كه هم ازاين نيروي كار ارزان و باوجدان استفاده شود و هم دائما بر سر آن ها منت بگذارند.
تمام امراض، جرم ها، مواد مخدر و... از افغانستان به ايران مي رود(؟). ايدز را مهاجرين افغانستان به ايران صادر كرد(؟). كراك،شيشه و كريستال و قرص هاي ايكس در افغانستان توليد شده و سپس توسط مهاجرين افغاني در ايران برده مي شود و در نهايت امر به زور و اجبار به خورد ايراني ها داده مي شود.(؟).
شصت در صد جرم و جنايت در ايران توسط مهاجرين و كارگران افغاني انجام داده مي شود(؟).
مگر طالبان بي حجابي و مد هاي ناپسند لباس را در ايران، به وجود نياورد؟
اگر روزي افغانستان، آرامش پيدا كند، چه كساني اين مسؤليت هاي خطير را به عهده مي گيرد؟ ايراني ها كه شان شان اجل از اين كار هاست(؟).
" تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل"

3- كشور هاي مشترك المنافع

اين كشور ها نيز اگرچه همسايه افغانستان هستند؛ ولي خودشان به مرض افغانستان گرفتار مي باشند. مشكلات داخلي آنان و يا شايد احترام گذاشتن به حسن همجواري باعث شده است كه آنان در مسائل افغانستان، زياد دخالت نكنند و لي از قديم گفته اند: ازخويش جان پيش. براي نمونه، آنان نيز همين چندي قبل در باره آب هاي بي صاحب افغانستان، بحث و جدل داشتند بدون اين كه افغانستان رالايق هم صحبت شدن بدانند.

4- چين و روسيه

چين و روسيه نمي خواهند موشك هاي دشمن ديرينه شان بر سر مرز هاي آنان مستقر باشد.
براي چين افغانستان جاي صادرات بي مصرف ترين و نامرغوب ترين كالا هاي چيني است. بد ترين دولت مقتدر ازاين امر جلو گيري خواهد نمود.
روسيه تا هنوز خود را يك طرف منازعه افغانستان مي داند و از راهاي مختلف تلاش دارد باز سازي و نو سازي طرح هاي پر در آمد قبلي اش را به عهده بيگيرد. در غير اين صورت هرگز حاضر نيست كه افغانستان روي سعادت و خوشبختي را بيبيند و امريكا و ناتو نيز دليلي نمي بينند كه به روسيه باج دهند. اصولا چنين باجي باعث مي شود كه سر خود آن ها بي كلاه بماند.

5- كشورهاي ذي دخل در قضاياي فعلي افغانستان

امريكا و ناتو اگرچه به ظاهر براي امنيت و آرامش و آباداني افغانستان تشريف آورده اند؛ اما از عملكرد شان به خوبي پيداست كه هيج انگيزه اي براي چنين كاري ندارند. تمام كشور هايي كه در افغانستان حاضر اند و نيرو دارند، اهداف خاص خود را دنبال مي كنند. بگو مگوي انگليس با امريكا بر سر اورانيم هلمند از نمونه هاي كوچك اين امر است.

امريكا و ناتو در افغانستان نياز به بچه گرگ دارند؛ تا در مواقعي كه زمام داران فعلي نوكر حلقه به گوش شان نباشند؛ بچه گرگ را به آن هان نشان دهند. اين بچه گرگ در شرايط فعلي همان طالبان كرام! هستند و فردا ممكن است كسي ديگر باشد. مگر طالبان را چه كسي به وجود آورد؟

پاكستان بدون اجازه بادارانش حق آب خوردن را هم ندارد. در همان اوايل به وجود آمدن طالبان، بي نظير بوتو، در مصاحبه اش با بي بي سي از حقايق پشت پرده وعوامل اصلي به وجود آورنده طالبان، سخن گفت و روي خبر نگار بي بي سي را - كه با لحن خاص صحبت مي كرد و به پاكستان طعنه مي زد - كم كرد.
بنا بر اين امريكا و ناتو طبق همان ضرب المثل قديمي با گرگ دنبه مي خورند و با چوپان پنير. ازيك طرف هر روز آمار هاي عجيب و غريب از كشته شدن طالبان را اعلام مي كنند و از طرف ديگر از پاكستان به خاطر ايفاي وظيفه اش به عنوان يكي از سكان داران مبارزه با تروريزم، تمجيد و قدر داني مي كنند و با كمال بدبختي هر روز بر تعداد نيرو هاي طالبان افزوده مي شود و آن ها باخيال راحت به وظيفه شان عمل مي كنند!

چندين سال است كه ناتو و امريكا به دنبال بن لادن و ملا عمر سوراخ به سوراخ مي گردند؛ اما گويا يكي جن شده است و ديگري بسم الله. ازارباب دهكده جهاني، اين همه بي اطلاعي و سر درگمي عجيب است. مگر اين كه كاسه اي زير نيم كاسه هست كه ما از آن بي خبريم.

علاوه بر اين مطالب؛ طرح خاور ميانه جديد در صورتي عملي خواهد شد كه افغانستان و عراق نا امن باشد. اگر افغانستان آرام باشد، بلوچستان آزاد از كجا متولد شود؟ كردستان آزاد بستگي تام با نا امني در عراق دارد. لابد با شنيده شدن صداي آزاد آزاد از بلوچستان وكردستان آذري ها هم سر غيرت خواهند شد وآذر بايجان آزاد را درست خواهند كرد. و....

6- نيروهاي مخالف دولت

طالبان كرام! براي بر پايي عمارت اسلامي! نيازمند درهم كوبيدن ساختار فعلي هستند. دولت فعلي برخلاف روش طالبان طي طريق مي كند، به همين جهت طالبان بايد مخالف آرامش و بهبودي وضعيت افغانستان باشند. مخالفين ديگر، مثل حكمتيار- اگر نيروي غير طالب به حساب آيد- همان حكم طالبان را دارد و مي شود گفت:" سك زرد برادر شغال است".(قصد جسارت و فحاشي را ندارم. هدف رساندن شباهت و همگني است)

7- زمامداران فعلي

تمام بدبختي ها يك طرف، اما بدبختي كمر شكن اين است كه منافع زمامداران فعلي با منافع كشور و مردم افغانستان در تضاد است. تعداد زيادي از وزراي دولت و نمايندگان مجلسين، دست شان تا مرفق به خون مردم مظلوم افغانستان، آلوده است. اموال و دارايي مردم را به زور و لطايف الحيل، تصاحب كرده اند. براي خود كاخ ها و بعضا زندان هاي وحشت ناك خصوصي ساخته اند. اينان به خوبي مي دانند، اگرافغانستان آرام شود، مجازات هاي سنگين را پيش رو خواهند داشت. به همين علت تلاش دارند كه افغانستان مثل سابق نا آرام بماند.
تعداد ديگر از همين محترمين، درسالهاي شور و شر، طوق اسارت را به گردن خويش انداخته و درب هاي اربابان را پاس باني كرده اند. ارباب هاي زرنگ نيز براي روز مبادا اسناد و مدارك غير قابل انكار را تهيه ديده اند. چنين افرادي از"يوم تبلي السرائر" در همين دار مكافات مي ترسند و مثل سابق مجبورند حرف شنو باشند!

تعدادي ديگر، اگر اين عنوان را هم نداشته باشند،لااقل در باره آنها مي توان گفت كه جان شان به تذكره و پاسپورت كشورخارجي شان بسته است. اين عالي جنابان به خوبي ميدانند كه در صورت آرامش افغانستان، دو راه بيشتر ندارند، يا وزارت و ياتبعه كشور ديگر، اما اين ها "اوگرنج" مي خواهند؛ يعني هم وزارت و هم شهر وندي كشور ثالث و به تبع، گور پدر امنيت و ثبات! وهمه ديدم كه جناب جلالي بعد از وزارت يك روز هم در افغانستان فقير نماند.

تعدادي ديگر تجارت مواد مخدر و آثار عتيقه راه انداخته اند. اين افراد از طريق قاچاق مواد مخدر و عتيقه هاي كمياب، در يك روز اندازه ده سال حقوق وزارت در آمد دارند. در چنين شرايطي كدام آدم عاقل دنبال آرامش و امنيت مي رود؟

در ولايت ها ظلم و جور واليان بيداد مي كند. اقتدار واليان درولايت هاي محل خدمت(؟) شان بيش از اقتدار جناب كرزي است. براي ارائه مشت نمونه خروار، اگر جناب اسماعيل خان بين وزارتش و والي ولايت هرات مخير شود به يقين والي بودن را ترجيح خواهد داد. اگر جناب استاد(؟) عطا محمد را بين يك وزارت و وظيفه فعلي اش مخير كنند، كدام را انتخاب ميكند؟ جواب روشن خواهد بود.

قاضيان هر كشور، تكيه دل مردم آن كشور است؛ اما در افغانستان، اكثر قضات –اگرنگويم تمام شان – مثل زالو به جان مردم افتاده اند و بوي تعفن رشوت، حق كشي و... همه ي كشور را به لجنزار كشانده است. قاضيان كشور ما، در حق كشي و رشوت ستاني، در دنيا نظير ندارند، به همين علت هر پول دار بي وجدان كه دست روي زمين هاي وقفي و دولتي گذاشته است و جيب گشاد جناب قاضي را پر از پول نموده است، برنده دعوا و نزاع بوده است. اين افراد پست كه در جاي رسول اكرم (ص) تكيه داده اند،هرگز حاضر نيستند كه افغانستان، روي پاي خود ايستاده شود.

سفيران مملكت بي صاحب ما كه از مركز دور هستند، حق دارند نوكر و غلام حلقه به گوش كشور هاي بيگانه باشند. آن ها بايد تمام فكر شان سر جمع كردن دلار و يورو باشد تا اگر خداي ناخواسته؟ شرايط تغيير كرد، باقي عمر مبارك شان را در ديار غربت به خوبي و خوشي سپري كنند.
وقتي وزيران، واليان، نمايندگان ، قضات و سفيران اين چنين آغوشته به فساد و حق كشي آلوده هستند از كارمندان عادي - كه در اول مراجعه به اداره، شيريني خودرا طي مي كنند – چه گله كنيم؟

8 – مردم عادي

مردم عادي افغانستان نيز خواسته يا نا خواسته، مخالف امنيت و آرامش افغانستان هستند. هنوز در افغانستان "مليت" شكل نگرفته است؛ يعني پشتون، پشتون است، تاجك، تاجك است، هزاره ، هزاره است و ازبك، ازبك است و... و هيچ كس"افغان" نيست. اگر پشتون ها خود را افغان مي دانند، مراد شان از افغان همان پشتون است.
در چنين جامعه اي منافع ملي، مصالح ملي و هر پسوند و پيشوند ملي، بي معنا و بي مفهوم است.
وقتي" ملت افغان" وجود نداشته باشد، طبيعي است كه زمام داران در فكر قوم و قبيله خود باشند. مثلا آمار اسپنتا، دلالت داشت كه بيش از شصت درصد كارمندان وزارت خارجه، از قوم تاجك است. اما ديگران مي گويند بعد از روي كار آمدن اسپنتا، هراتي ها وزارت خارجه را اشغال كرده اند. فردا اگر يك هزاره يا يك ازبك سر كار آيد همين كار را انجام مي دهد. در وزارت هاي ديگر نيز تقريبا همين روال برقرار است.
مردم عادي اگر چه از جنگ و نزاع درمانده شده اند؛ اما همين كه كوركورانه از رهبران سابق خود حمايت مي كنند، معلوم است كه هنوز به امنيت و ثبات افغانستان ايمان و اعتقاد ندارند.

درپايان اين نوشته فقط مي توانم آرزو كنم كه: كاش مردم افغانستان عزيز، به خود آگاهي رسيده و دوست را از دشمن و خادم را از خائن تشخيص دهند و هميشه پشتبان خادمين كشور افغانستان باشند!