کابل پرس

طرح ترور کرزی دروغ است

حقیقت جو — 2011-10-07T13:35:00Z

پخش خبر طرح ترور یا سؤ قصد به جان حامد کرزی از جانب حکومت حیله یی است که می خواهند شعله نارضایتی طرفداران پروفیسور برهان الدین ربانی را خاموش، ترحم مردم را بطرف کرزی جلب و افکار عامه را از سؤ ظن دست داشتن کرزی در قتل رهبر جمعیت اسلامی مغشوش نمایند. افراد دستگیر شده در سؤ قصد کرزی به شکل تقلبی آماده شده اند که در اجرای این دارامه دروغین نقش بازی کنند.

من اسناد ندارم که این ادعای خود را تثبیت نمایم. ولی به در تقلب این سو قصد مطمین هستم که این اطمینان من بر پایه دلیل و منطق استوار است که ذیلا تقدیم میدارم:

1. خبری را که رسانه های وابسته به کرزی "سؤ قصد" و قصر نشینان کرزی "طرح ترور" قلمداد کرده اند، نه طرح ترور است، نه هم سو قصد. بخاطر واضح ساختن این موضوع ، سؤ قصد در قتل را تعریف و توضیح می نمایم. : زمانیکه اجرا کننده سو قصد در قتل، از نقطه نظر ذهنی قصد و نیت قتل کسی را داشته باشد و از نظر عینی عمل قتل را اجرا کرده باشد. مثلا اگر وسیله قتل تفنگچه باشد، عمل فیر اجرا شده باشد ولی بنابر علل و موانع غیر قابل پیشبینی برای اجرا کننده، قربانی جان به سلامت می برد. همچنان این قضیه نمی تواند طرح ترور باشد، زیرا دلایل قوی بر دروغ بودن این قضیه موجود است. همه میدانند که کرزی وعده خلاف، درغگو، دسیسه ساز و همکار آی اس آی پاکستان است.

2. آی اس آی پاکستان در اجرای پلان های خود بر ضد مردم افغانستان آنقدر عجله کرد که حالا همه مردم افغانستان و جهان متوجه فعالیت های تخریبکانه آن و رابطه تنگاتنک این دستگاه با حلقات حکومتی افغانستان شده است. قضیه تا آنجا رسیده است که حالا مردم میدانند که حامد کرزی به فرمان و دستور آی اس آی عمل می کند و همه جنایاتی که در این اواخر در افغانستان رخ داده کرزی و گروه وی در ریاست جمهوری شریک جرم هستند. حالا بخاطر خاموش ساختن آتش رسوایی درامه طرح ترور کرزی را طرح کرده اند که ذهن مردم را در دست داشتن وی در قتل های زنجیره یی مغشوش نمایند.

3. شاید به بعضی از خواننده ها ناممکن به نظر آید که چطور ممکن است موجودیت شش نفر در قتل رییس جمهور را تقلب کرد؟ به فکر من این کار بسیار آسان است. نهاد های استخباراتی و دولتی که بتوانند افراد انتحاری را آماده کنند و به پای خود شان این افراد را به کام مرگ بفرستند، آیا نمی توانند یک درامه تقلبی را تهیه کنند؟ بدون شک می توانند. حتی ممکن است که این شکل جدید انتحار باشد که بخاطر فریب مردم ، نجات کرزی و تغییر وضعیتی که بعد از قتل پروفیسور ربانی بوجود آمده این شش نفر را آماده کرده اند که از تغییرات غیر قابل کنترول جلوگیری شود، تا پلان های آی اس آی و کرزی ناتکمیل نماند.

4. دیده شود که حکومت در محاکمه افراد دستگیر شده چطور برخود می کند. ممکن است مورد عفو رییس جمهور قرار گیرند تا از یکطرف کرزی خود شخص خیرخواه ، با سخاوت و بزرگ و با مدارا معرفی کند و از طرف تمثیل گران این درامه را نجات بدهند و شاید هم متهمین را شدیدا مجازات کنند تا بر واقعیت بودن این درامه مهر تایید و تصدیق گذارند.

رژیم کرزی وقتی می تواند این موضوع را که طرح ترور کرزی تفلبی نیست، ثابت کند که محاکمه علنی دایر شود که اشتراک رسانه و مردم در آن آزاد باشد. در محاکمه علنی متهمین بدون فشار و شکنجه اعتراف کنند و جریان قضیه را با جزئیات آن بیان دارند، عاملین و سازمان دهنده های اصلی را معرفی کنند، شواهد و مدارک به رسانه ها و مردم نشان داده شود و معلومات مفصل شکل گیری قضیه طرح ترور کرزی از آغاز تا دستگیری متهمین بیان شود. در غیر آن کرزی باید به دروغ و خیانت خود اعتراف و از مقام ریاست جمهوری استعفا بدهد.

کرزی باید استعفا بدهد یا با اتهام به خیانت ملی سلب صلاحیت شود

حقیقت جو — 2011-10-05T00:00:00Z

بدون شک و تردید کرزی زیر فرمان آی اس آی پاکستان عمل می کند.

همه اقدامات وی از تدویر جرگه های منطقه یی و ملاقات های پنهانی با طالبان در انگلستان، عربستان سعودی، ناروی گرفته تا تهاجم نظامی بالای پارلمان افغانستان و قتل رهبران مجاهد همه با تفاهم و همکاری حکومت و توافق با کرزی اجرا شده است. بیانیه اخیر کرزی و اظهارات وی در باره دایر نمودن "لویه جرگه عنعنوی" نشان میدهد که او خود را در موقعیتی می می بیند که کودتای پلان شده علیه قانون اساسی ، دموکراسی و مردم افغانستان را تکمیل نماید.

اجرای خیانت های ملی از طرف کرزی و حلقه پاکستانی حکومتش به اشاره آی اس آی پاکستان، ادامه حکومت وی را از دید حقوقی، اخلاقی و سیاسی ناممکن ساخته است که باید از سمت ریاست جمهوری استعفا بدهد.

همچنان بر علاوه خیانت های ملی ، دلایل کناره گیری کرزی به شکل قانونی هم آماده شده است. زیرا وعده های انتخاباتی کرزی در انتخابات ریاست جمهوری (آشتی با طالبان) و تامین صلح بود که او به گونه ی شرم آوری ناکام شد. او نه تنها ناکام شد، بل افغانستان را به پرتگاه نابودی رساند و حاکمیت ملی را قربانی وابسته گی های خودش ساخت ، مصونیت در کشور را از بین برد و قدرت دفاعی کشور را تا اندازه یی تضعیف کرد که افراد انتحاری آی اس آی تا ارگ ریاست جمهوری و دفتر رییس شورای صلح کرزی رسید.
بنا هیج دلیلی برای ادامه حکومت کرزی وجود ندارد.

تصمیم کرزی مبنی بر تدویر (لویه جرگه عنعنوی) گستاخی بزرگ در مقابل سیستمی است که می توان آنرا "ده سال فریب مردم افغانستان و جهان نامید. یکی از این فریب های ده ساله موجودیت قانون اساسی افغانستان است که دایر شدن لویه جرگه در ماده یکصد و دهم آن استحکام حقوقی داده شده است. از آنجاییکه نماینده های لویه جرگه در این ماده قانون اساسی مشخص شده که اکثر آنها نماینده های انتخابی مردم هستند، ازینرو کرزی بخاطر نادیده گرفتن نماینده های مردم و عملی نمودن پلان های آی اس آی لویه جرگه غیرقانونی را برگزار و بر مردم و نماینده های آنها اهانت و بر مواد قانون اساسی تجاوز می کند تا آخرین مراحل پلان آی اس آی را بخاطر نابودی دولت افغانستان، زدودن علایم دموکراسی و نهادینه شدن قانون عملی کند.

کرزی با قانون شکنی و با حمایت خاموشانه جامعه جهانی آنقدر دلیر شده است که به هیچ ارزش حقوقی، سیاسی و مدنی احترام قایل نیست و با بی حیایی تمام ضوابط خام مدنی را قربانی مناسبات و پدیده های مردود قبیله یی می سازد.

راه جلوگیری از این کودتای دولتی، تجاوز بر قانون اساسی و معامله با استقلال و آزادی افغانستان مقاومت مردم است. مردم افغانستان در سطحی نیست که خودبخودی عمل کنند. بر پارلمان افغانستان است که با به راه اندازی اقدامات حقوقی مطابق صلاحیتش تا اقدام سلب صلاحیت رییس جمهور از فاجعه ملی که کرزی بسوی آن روان است، جلوگیری نماید. همچنان نهاد های اجتماعی، نهاد های حقوق بشر و رسانه ها نباید در این مرحله حساس بی تفاوت و خاموش باشند. زیرا قانون شکنی، تخلف از مواد قانون اساسی، خیانت ملی، معامله منافع ملی با پاکستان، خیانت بر مصونیت ملی، دست داشتن در قتل پروفیسور برهان الدین ربانی از جمله مسایلی است که زمینه خوبی وارد کردن اتهام خیانت ملی بر رییس جمهور را آماده کرده است.

اگر پارلمان این کار را نکند، در قدم بعدی برچیدن بساط پارلمان فرا میرسد و کرزی در نابودی کشوری بنام افغانستان نزد باداران پاکستانی اش لقب "قهرمانی" را بدست می آورد. این آخرین شانس برای مردم افغانستان است که با از دست دادن آن دیگر اثری از دولت و حاکمیت در افغانستان وجود نخواهد داشت.

هرگاه این پلان عملی شود، جستجوی کرزی در اسلام آباد، خلیلی در لندن و فهیم در مسکو بی فایده خواهد بود.

چرا کوچی ها از همه جا حمایت می شوند و هزاره حتی از حمایت "رهبران" هزاره محروم هستند؟

حقیقت جو — 2010-08-18T15:00:20Z

مسأله "کوچی ها" در افغانستان تنها مشکل هزاره ها نیست، به قضیه گسترده ملی تبدیل شده است. خاموشی منورین ی اقوام دیگر در این مورد، تعلقیت فکری آنها را به اقوام خود شان نسبت میدهد، و موقف انسانی و روشنفکری آنها را زیر سوال می برد. "کوچی های" طالبی نه تنها بر هزاره و سرزمین هزاره ها، بلکه بر افغانستان و ساکنان این کشور تجاوز کرده اند . تقویت و ترویج بدویت و کوچیگری، تبدیل آن به سیاست دولت، از مبرمترین مسآله ملی است که افغانستان را به لرزه در آورده است. پس خاموشی مرگبار روشنفکران و کمرنگ نشان دادن این دسیسه خطرناک جز انحطاط فکری در مسایل ملی و تعصب قومی نمی تواند چیزی دیگری باشد.

Sommaire

سوال در اینجاست که چرا اینطور است و در عقب این همه پرده های نیرنگ چه رازی نهفته است؟

و چرا هزاره ها را در این بازی قربانی انتخاب کرده اند؟

زمانیکه در فاکولته ژورنالیزم درس می خواندم، من و چند همصنفی ام در محفل سالگرد یکی ار استادان ما دعوت شده بودیم. در این محفل افرادی که دیده می شدند اهل مطالعه، دانش، تحقیق و تجربه باشند، حضور داشتند. هنگام صرف غذا بحث ها از معرفی یکدیگر آغاز شد تا سیاست جهانی اوج گرفت به و بحث در باره افغانستان خاتمه یافت.

در میان مهمانان،مردی که معلوم می شد در سنین 55 تا 60 قرار دارد، از موضوع بسیار جالب که گویا از تجارب گذشته اش در پاکستان و افغانستان باشد، بازگو نمود. او بدون اینکه بگوید، به کدام موسسه کار میکرد، خود را سابق مسوول کار با کوچی ها معرفی نمود. او در حالیکه دهانش را آب میزد، اول از شیر تازه، قیماق و مسکه سخن گفت و به تدریج به بیان تجارب کاری اش پرداخت که در غژدی ها زندگی کرده بود، راه های دور را پیاده طی کرده بود و همیشه با کوچی ها بوده و آنها را رهنمایی میکرده. من در باره این سخاوتمندی ، بدبین بودم و سوالاتی زیادی در ذهنم می آمد که یک فرد مرفه غربی چی نیاز دارد که زندگی بدوی اختیار کند ، سر به صحرا بزند و به فرسنگ ها فاصله را پیاده طی کند؟

حالا که کوچی ها به نیروی نظامی تبدیل شده و عامل جنگ و جنایت هستند، صحبت آن مرد در محفل سالگرد استادم دیگر برایم معما نیست. زیرا کوچی های که دست به کشتار، تخریب و تجاوز می زنند، از جانب دولت دست نشاننده غرب حمایت می گردند، نیروهای غربی در افغانستان کشتار و تجاوز آنها را تماشاه می کنند و رسانه های کشور های غربی مهر سکوت بر لب زده اند. بجای جلوگیری از جنایت زمینه های جنگ و جنایت از جانب نیرو های ملی و بین المللی برای کوچی ها مساعد میگردد، کوچی و کوچی گری به جز سیاست دولت تبدیل میگردد و بخاطر بقا و تقویت این پدیده منحط که باید از راه های معقول از میان برداشته شود، اقدامات حساب شده بخاطر بقای آن از طرف دولت عملی می گردد که دادن امتیازات از جمله دادن کرسی های انتخابی و انتصابی پارلمان به کوچی ها از نمونه هایی آنست. با این کار دولت افغانستان و حمایت گران خارجی آن مناسبات اجتماعی مدنی را توسط مناسبات بدوی نابود می سازد و بدویت را بجای مدنیت، خشونت و جنگ را بجای زندگی مسالمت آمیز و صلح مستقر می سازند. به این علت، کوچی گری که پدیده منفی و مردود اجتماعی است ، در حفظ و حراست آن تلاش میگردد.

خانه مردم هزاره غارت شده و به آتش کشیده شده توسط کوچی

سوال در اینجاست که چرا اینطور است و در عقب این همه پرده های نیرنگ چه رازی نهفته است؟
و چرا هزاره ها را در این بازی قربانی انتخاب کرده اند؟

پاسخ به این دو سوال موضوع اساسی این مقاله است که آنرا در چند نکته بیان می دارم:

نکته اول: کوچی ها بهترین عامل قاچاق مواد مخدر، سلاح و احجار قیمتی و آثار تاریخی افغانستان هستند که مافیای مواد مخدر کوچی ها را جز پروسه کاری و به مثابه حلقه اول بزنس شان شامل پلان کرده اند که با استفاده از وضیعت زندگی آنها و موقف، مصؤنیت و امتیازاتی که از جانب دولت برای آنها داده می شود، در انتقال مواد مخدر از یکجا به جای دیگر از آنها استفاده به عمل می آید.

نهاد های امنیتی افغانستان بار ها سلاح، مواد مخدر و احجار قیمتی را از میان اجناس کوچی ها کشف کرده که متاسفانه اکثر آنها مورد تعقیب عدلی قرار نگرفته و متخلفین دوباره رها شده اند.

نکته دوم: استفاده استخباراتی از کوچی از ارزان ترین شیوه های دستگاه های استخبارات پاکستان و کشور های غربی است. زیرا کوچی ها "حق" دارند که بدون ارائه اسناد از مرز افغانستان و پاکستان رفت و آمد کنند. به دوردست ترین روستا های افغانستان بروند و چند روزی را در آنجا بودوباش داشته باشند. کوچی ها از وضع منطقه ، مردم، اراضی و همه خصوصیات محلاتی که کوچی گری کرده اند آگاهی دارند که می توانند این معلومات را در اختیار کسانی که به آن ضرورت دارند قرار بدهند. همچنان آنها می توانند جواسیس مسلکی خارجی را با خود از یک کشور به کشور دومی و تا عمق روستا ها برساند و آنها را در لباس کوچی مخفی نمایند. یکی از علت های معطل قرار دادن حل مساله کوچی از طرف دولت افغانستان هم همین است. زیرا دولت دست نشانده اجازه ندارد که مساله را حل کند.

همچنان قاچاق احجار قیمتی، آثار تاریخی، اسلحه خفیف و مواد منفجره توسط کوچی ها به سهولت صورت می گیرد. کوچی ها که از دشت ها و صحرا به افغانستان آمدو شد دارند، هیچگاه اموال آنها بازرسی نمی شود. آنها مالیه نمی پردازند، گمرک را نمی شناسند و کاروان های شتر را از کشوری به کشور دومی انتقال میدهند. حالا که کوچی ها بجای شتر از موتر های "پیک آپ" (وسیله یی که به طالبان داده شده بود) استفاده می کنند، عملیات قاچاق به مراتب سریعتر اجرا می شود.

ملا تره خیل کوچی مسئول کشتن دو تن از شهروندان کابل

گرداننده های تجارت افراد انتحاری می توانند، متاع خونین شان را در لباس مصؤن کوچی داخل افغانستان کرده و به هر نقطه افغانستان برسانند. پس کوچیگری بهترین وسیله و صدراخفای جنایت، قاچاق و موضوعات استخباراتی می باشد. استخبارات پاکستان و همکاران غربی شان هرگز این منبع بزرگ در افغانستان را از دست نمی دهند. آنها در تقویت و ادامه کوچیگری می پردازند و هر موانع ی که سر راه کوچیگری باشد بر میدارند. یکی از دلایل راه دادن افراد بدوی در پارلمان که مهمترین دستگاه سیاسی افغانستان است. با این اقدام مساله کوچیگری را پولیتیزه می سازند و به افراد شریر کوچی مصؤونیت پارلمانی میدهند. چند هفته پیش تره خیل کوچی افراد بی گناه را در داخل بازار به گلوله بست و بجای که به صفت قاتل محاکمه شود، به جنایت کاری اش ادامه میدهد.

نکته سوم: تاریخ ثابت کرده است که هم استعمار کهن و هم استعمار کنونی، در کشور های زیر سلطه شان از نفاق ملی، مذهبی و فرقه یی استفاده می کنند. جنگ اهل تشیع و تسنن در عراق از نمونه های انکارناپذیر آنست. آغاز همین جنگ و انداختن تفرقه و خصومت ملی در افغانستان از کوچی ها آغاز گردیده که از موثر ترین شیوه های پالیسی (تفرقه بینداز و حکومت کن) می باشد.

موثریت این شیوه در آنست که تحریک کاملا پلان شده کوچی های که در قوم پشتون و در مذهب سنی اند، با هزاره های شیعه مذهب منجر به یک جنگ وسیع قومی- مذهبی می شود. در این جنگ نه تنها افراد یا گروه های درگیر در یک ناحیه یا منطقه باهم می جنگند، بلکه میان هردو قوم در سراسر جهان انتشار می کند و در جای که جنگ گرم میسر نباشد به جنگ شدید سرد تبدیل می شود. جنگ گرم زمان و مکان دارد، ولی جنگ سرد زمان و مکان مشخص ندارد، همچون طاعون به همه جا سرایت می کند. روان ملیون ها انسان را می آزارد و نفاق ملی را عمیق می سازد.

نکته چهارم: اگر بگوییم که جنگ کوچی با هزاره ها نحوی از جنگ سیستم ها و تضاد تمدن ها است، اشتباه نکرده ایم. زیرا امریکای غول و متحدان مغرور آن که وقت برای تحمل و تعقل را نداشته و همواره سیاست هموارسازی را در جهان به پیش می برند، در نابودی تمدنی و جاسازی تمدن دیگر مجدانه کار می کنند، هزاره های شیعه فارسی زبان در جدول سیاه قرار گرفته است.

انگلیس از دوره هند برتانوی با فارسی در ستیز است، شیعیان از لبنان تا ایران و عراق خاریست که در پای امریکا می خلد. از طرف دیگر انگلیس در افغانستان سیاست نفاق و تخریب را پیش می برد، نه اتحاد و بازسازی. همه میدانند که هزاره ها مردم زحمتکش و با استعداد هستند و در بازسازی افغانستان سهم فعال میگیرند. بازسازی افغانستان پلان تخریبگرانه انگلیس را نقش بر آب می سازد. پس آنها عمدا یکی از عامل عمده بازسازی و عمران افغانستان را در حال جنگ و سرگردانی نگهداری می کنند. همانطوریکه عامل دیگر احیای مجدد افغانستان را که زنان است، زیر تهدید ساطور تیز متعصبین مذهبی نگهداری می کنند.

یک کوچی طالب مسدول کشتار و غارت اموال مردم هزاره

متاسفانه، پروسه آخندیزه ساختن زندگی هزاره ها و قبضه نمودن همه امور زندگی هزاره اعم از سیاست، مذهب، فرهنگ و اقتصاد این بدبینی را نسبت به هزاره بیشتر می سازد. زمامداران هزاره که مذهب و اقتصاد را قبضه کرده اند ، به فرهنگ و سیاست توجه نکرده اند. یک آخند تربیه شده در قم ارزش بیشتر از یک فرد مسلکی در ساحات فرهنگ، هنر و سیاست را دارد. افراد آزاداندیش هزاره شدیدا سرکوب و از جانب آخند های هزاره و ملا های اقوام دیگر مورد تکفیر قرار می گیرند. حلقات متعصب مذهبی هزاره با متعصبین قومی و مذهبی جوامع دیگر به آسانی به توافق میرسند که چطور هزاره ی آزاد و غیر وابسته را به انزوا بکشند و فعالیت آنها را در جامعه بی تاثیر سازند.

« بدماغ ِ دعویِّ عشق، سرِ بوالهوس بلند است

مگر از دکان قصاب، جگری خریده باشد». (بیدل)

در حقیقت هزاره مانند ملکیت شخصی و مانند یک پارچه زمین میان افراد معلوم تقسیم شده است که هرکس در آن غله مورد نظر خود را می کارند و حاصلات مطلوب خود شان را بدست می آورند. روند آخندیزه ساختن جامعه نفاق را میان جامعه هزاره تشدید نموده و به مرض سرطانی تبدیل شده است.

گویا میرآب های (میرآو) هزاره همه آب ها را در یک ناوه می ریزند تا آسیاب دشمن هزاره را به چرخ درآورد.

نکته پنجم: نفاق محلی، فرقه یی، سلیقه یی، قبیله یی و حتی طبقاتی میان هزاره ها بیداد می کند. این نفاق خطر ناکتر از دشمنان خارج از جامعه هزاره است. از دیدگاه محلی هزاره ها به قول خویش، جاغوری، مرکزی، شمالی، و ده ها محل دیگر تقسیم شده اند. فرقه های اثناعشری و اسماعیلی نه تنها حالا و در طول تاریخ موجب نفاق میان هزاره ها بوده اند. در گذشته های دور آخند های اثناعشری اسماعیلیان را بنام های "غالی" ، "ملحد" و کافر تکفیر میکردند و به مردم دستور میدادند که غذا خوردن با این مردم در یک دسترخوان حرام است. چنانچه فرد اثناعشری مجبور بود که ظروف خود را که انسان اسماعیلی در آن نان خورده ، بشکنانند.
در شرایط کنونی دقیقا همین طور است، ولی در ساحه سیاست و قدرت. "رهبران" اثناعشری با کادر های "غالی" و "ملحد" اسماعیلی در دسترخوان سیاست غذا نمی خورند. همه امتیازات و کرسی های دولت را به خود شان اختصاص میدهند و در مقابل سرنوشت برادران اسماعیلی شان بی تفاوت هستند. طوریکه شر آخندی شان را بهتر از خیر قومی شان می پندارند.

آخند ها و "دولتمردان" اثناعشری از میان جامعه اسماعیلی برای نفوذ و قدرت شخصی شان (سربازگیری) می کنند. طوریکه افراد دارای موضع گیری انسانی را توسط افراد نادان و خودفروخته تهدید و بی خصلت ترین افراد تشویق می نمایند که فرمانبردار آنها در میان جامعه اسماعیلی باشند.

موضوع بسیار مهمی که نفاق را بیشتر می سازد، تضاد و تفاوت دارا و نادار در جامعه هزاره است. خصوصیت کلاسیک جامعه هزاره طوری است که همه افراد جامعه فقیر بوده اند. یعنی جامعه هزاره نسبت به اقوام دیگر "هموار" و یکسان بوده است. تفاوت فقیر و غنی به طور قابل ملاحظه نبوده است. حالا تمول گرایی افراطی یکعده محدود و فقر و نابودی اکثریت، جامعه را به سوی نفاق و تقسیمبندی غنی و فقیر سوق میدهد، این دو طبقه اجتماعی نمی توانند یکدیگر را تحمل کنند. تمایل افراد سرمایه دار و حاکم به پول و سرمایه بیشتر، و تمایل اکثریت مطلق جامعه در عدالتخواهی جامعه را به طبقات متخاصم تقسیم می کند. این نوع نفاق بسیار خطرناک است. زیرا طبقات حاکم مجبور است که به خاطر حفظ منافع اقتصادی شان دست به اقدامات سرکوبگرانه نسبت به مردم و معامله های سازشکارانه به دشمنان داخلی و خارجی مردم بزنند.

نکته ششم: هزاره ها که سمبول آزادی و آزادگی هستند، از حکومت امیر امان الله خان حمایت کردند و در تحصیل استقلال افغانستان سهم داشتند و عبدلخالق فرزند هزاره ، جاسوس انگلیس نادر شاه را که برای برتانیای کبیر ارزش حیاتی سیاسی داشت، از پا درآورد و پلان دور مدت انگلیس را را فلج کرد. هزاره ها فقط در دوران حکومت های رشد داشتند که پای انگلیس و امریکا در آنجا دخیل نبود. پس آنها نمی توانند فاکتور انسانیی بنام هزاره را تحمل کنند. اینست که کوچیان بدوی و بدون هویت ملی، قوم هزاره را که در افغانستان از نگاه کمیت مقام سوم را دارد، به چالش نابودی روبرو می کنند. به باور من علت نخستین این چالش ننگین انتقام و تصادم منافع خارجی است. زیرا مافیای جهانی که با موجودیت هزاره ها نمی توانند به هدف های سیاسی ، اقتصادی و نظامی شان دست یابند یا حد اقل وقت شان را از دست بدهند. به این دلیل نابودی یا تضیعف کلی هزاره را عمدا پلان کرده اند.

نکته هفتم: نارسایی سیاسی عامل عمده در جامعه هزاره است.

نارسایی سیاسی افراد جامعه هزاره را "ناسازگار" با یکدیگر شان بار آورده است. عدم تحمل و پذیرش، مبارزه با دیگراندیشی، وفاداری بی حد با گروه های سیاسی و مذهبی ، بیگانه پرستی، افراطی گری در مذهب هنوز در جامعه هزاره بیداد میکند.

یکی از علل اساسی که این وضعیت هنوز در جامعه وجود دارد، حاکمیت افراطیون مذهبی و آخند های وابسته به خارج است. بخش عظیم جامعه هزاره که عبارت از قشر منور، تحصیلکرده ها و جناح سیکلار جامعه است، از جامعه دور نگداشته می شود. این پروسه نفاق انگیز از حمایت خارجی نیز برخوردار است که ما حمایت افراطیون و متعصببین را در همه امور سیاسی و اداره افغانستان و حتی در جامعه مهاجر احساس می کنم. در میان مهاجرین افغان، نهاد های مورد حمایت دولت قرار می گیرند که افراد عقبگرا و گوش بفرمان در رأس آنها قرار بگیرند. این همه نارسایی ناشی از نارسایی سیاسی جامعه است که نمی توانند اداره امور جامعه شان را بدست بگیرند. اداره امور جامعه شان بدست دیگران میافتد و آنها بخاطر بقای شان این شکاف ها را عمیق تر می سازند.

در نتیجه، عوامل فوق جامعه هزاره را ضعیف ساخته درخور و معرض قربانی و نابودی قرار میدهد.

نواقص ذکرشده، خوبی ها و برتری هزاره را پنهان و همه زشتی ها را به انظار عامه مردم افغانستان و جهان به نمایش میگذارد.

کسانیکه باید جلو این بدبختی را بگیرد، به اجرای این وظیفه خطیر ملی مستعد نیستند. زیرا آنها خود در این "تجارت سیاسی" شریک هستند و منافع شان را از دست میدهند.

پس مساله هزاره در افغانستان به گفتمان نو، به برخورد نو و به کانسپت عمیقا جدید نیاز دارد که اجرا کننده های آن باید همه افراد مستعد و متفکر جامعه اعم از راست و چپ، اثناعشری و اسماعیلیه، پیر و برنا، زن و مرد، حزبی و آزاد، مهاجر و متوطن باشند.

مجددی به وظیفه اصلی اش بر می گردد

حقیقت جو — 2010-02-23T22:00:00Z

صبغت الله مجددی که در اولین "انتخابات" ریاست جمهوری ، حامد کرزی را "خلیفه مسلمین" می خواند و در دومین "انتخابات" برایش استخاره میکرد، اکنون گویا در اعتراض از حکومت کرزی از چوکی ریاست مجلس سنای شورای ملی استعفا داده است.

در افغانستان وضع چنان پیچیده ، وخیم، زهرآلود و مبهم است که مردم می توانند دروغ را حقیقت و فریب را صداقت جلوه بدهند.

مجددی به حیث رييس کميسیون تحکيم صلح، امتیازات زیاد را به طالبان داده و روابط آنها را با استخبارات خارجی مستحکمتر کرد.

وظیفه اصلی مجددی با کار تشریفاتی اش ریاست سنا در مغایرت قرار داشت . او بار ها از جانب نویسنده های آزاد به باد انتقاد گرفته شده است که پرستیژ مقام ریاست سنا را با کار های غیرمدنی مخلوط میکند. صبغت الله مجددی که یک سناتور انتصابی بود، دست یافتن به مقام ریاست سنا، تحفة چربی بود. ولی او دیگر نمی توانست چون دونقش ناهمگون در یک داستان پولیسی بازی کند.

حالا که بعد از طی مراحل دراماتیک نیت اصلی گرداننده های خارجی قدرت در افغانستان روی پرده برامده و به قدرت آوردن طالبان یک امر "مشروع"، "ملی" و ضروری تبلیغ می گردد، مسوولیت مجددی بیشتر شده است. به این دلیل او باید به کار اصلی اش برگردد. کاریکه فقط او سزاوار آنست و فقط به او اعتماد دارند.
دیروز حامد کرزی در بیانیه افتتاحیه اش به مناسبت آغاز کار مجلس سنای شورای ملی بعد از ختم تعطیل زمستانی، گفت: "برای تقویت روند مصالحه، مجمعی را با عنوان "شورای مشورتی صلح" تشکیل خواهد داد. او گفت که این شورا متشکل از سران اقوام و نمایندگان مردم از سراسر کشور خواهد بود." درامه استعفای مجددی از همینحا ناشی می شود. کسیکه رهبری رسمی یا غیر رسمی این شورا را عهده دار خواهد بود، یک چهره ناراض از دولت باید باشد اعتراض از موجودیت فساد در حکومت حامد کرزی بهانه یی است که به "مود" تبدیل شده، زیرا مردم از این شیوه کار دولت و جامعه جهانی به ستوه آمده اند. از طرف دیگر استفاده از اعتراض فساد از جانب آقای مجددی که خود فساد پیشه بی حد رسوا است، مضحک و تمسخرآمیز به نظر میرسد. زیرا هم مردم افغانستان، هم طرفداران و هم مخالفین دولت، مجددی را به خوبی می شناسند. اعتراض وی از فساد خاک زدن به چشم مردم و نحوی بی شرمی است.

کارتون از عتیق شاهد

گرچه درست نیست بگوییم که "مجددی به وضیفه اصلی اش برمیگردد"، زیرا او در مقام ریاست سنا هم هیچ کاری را به نفع پارلمان، قانونگذاری، دولت سازی افغانستان نکرده و همیشه مصروف کار اصلی اش بوده است، حالا به کاراصلی اش "مشروعیت" بی شرمانه داده می شود، او باید رسالت خود را انجام بدهد.

آقای مجددی و "درامه نویسان" خارجی اش نباید مردم افغانستان را این اندازه نادان فکر کنند که گویا مردم این نیرنگ ها را نمیدانند.

فکر می کنم این نیرنگ ها برای مردم افغانستان زیاد تکراری بوده و تمسخری بیش نیست.

به بهانه استعفا یا دقیقتر "برگشت" صبغت الله مجددی به وظیفه اصلی یا دایمی اش لازم است مروری کوتاهی به کارکردهای وی در مقام ریاست مجلس سنای افغانستان داشته باشیم و بدانیم که این مردک چه نقشی را در حساسترین مرحله تاریخ افغانستان به صفت رییس مجلس سنا انجام داده است. گرچه حامد کرزی در باره کارنامه آقای مجددی چیزی نگفت، تا جعلیات مخالفت مجددی با حکومت افشا نشود، ولی مردم حق دارند بدانند کسیکه در یکی از عالی ترین مقام های دولت قرار داشت، خود به این دولت چه کاری را انجانم داده است که حالا گویا مخالف آن شده است.

قرار مشاهدلت من از عملکرد دولت افغانستان، آقای صبغت الله مجددی در مقام ریاست مجلس سنای افغانستان نه تنها کاری را انجام نداده، بلکه سنای افغانستان را از وظایف اصلی اش منحرف و آنرا به نفع تقویت بنیادگرایی و سرکوب آزادی و نابودی ارزش های دموکراسی بکار برده است.

در جریان دوره ریاست آقای مجددی ، جهات اساسی مجلس سنای افغانستان بیشتر به نکات ذیل متمزکز بوده است:
1. مجلس سنا که بدنه شورای ملی یعنی پارلمان افغانستان است، اولتر از همه ارگان قانونگذار است. این نهاد مهم دولتی با مصارف گزاف از بودجه دولت تمویل می گردد که باید وظایف خود را مطابق قانون اساسی انجام بدهد. ولی متاسفانه در دوره آقای مجددی مجلس سنا از نابکار ترین، عقبگرا ترین و مستبدترین نهاد های دولتی بوده است. یعنی مجددی نهاد مهم و پرمصرف دولتی را طوری نگهداشت که مردم افغانستان را از داشتن مجلس سنا محروم سازد که این خود جفای بزرگ به مردم است.

2. فعالیت های مخالف وظایف مجلس، تبدیل آن به آله سرکوب برای آزادیخواهان و افراد دموکرات و دیگراندیش از عملکرد مجلس سنای افغانستان شده است. در کشور های دیگر مجلس سنا نهاد باپرستیژ دولتی است که نه تنها افتخارات و حاکمیت ملی را تمثیل می کند، بلکه در حل مسایل مهم کشوری و ملی یکجا با مجلس نمایندگان و حکومت فعالیت می نماید. برعکس موضع گیری های بی مورد در مسایل کوچک و حمایت های نامتناسب آن از مسایلی که با وظایف مجلس سنا رابطه نداشت، مجلس سنا به مسخره گرفته گرفته بود.

3. علایم تعلقیت مجلس به شورای علما و نهاد های غیرمندی خارجی از عملکرد آن هویداست. مطالعه و بررسی و نتیجه گیری من از عملکرد دولت افغانستان نشان میدهد که شورای علمای افغانستان نهاد دولتی، ملی و مردمی نبوده، مدافع منافع نهاد های غیر مدنی خارجی در افغانستان میباشند. این نهاد ها برای سرکوب آزادی و آزاد اندیشی زیر پوشش طلایی دین و مذهب پنهان شده اند.

از صدا ها رسوایی مجلس سنا یک مثال می آورم. زمانیکه شورای علما تحریک دعوی جزایی پرویز کامبخش را آغاز کرد، مجلس سنای افغانستان به ریاست آقای مجددی، از فیصله شورای علما حمایت کرد و خواهان مجازات پرویز کامبخش شد.

اول مجلس سنا ، نهاد با عظمت و تشریفاتی نباید در مساله کوچک، آنهم محکومیت یک محصل دخالت کند، دوم تقاضای اشد مجازات برای یک محصل دانشگاه تعلقیت وی را با نهاد های غیرمدنی چون شورای علمای افغانستان نشان میدهد. کمیسیون های مجلس سنا باید پیشنهادات حقوقی و مسلکی را به دولت ارائه کند که در آینده جزای اعدام از افغانستان از میان برداشته شود، ولی سناتوران افغان به ریاست آقای مجددی پیامبران مرگ، قساوت و خشونت هستند.

4. در کشور های خارج نه تنها مجلس سنا نهاد معتبر یک کشور است، بلکه هر سناتور آن از اوتوریته خاص سیاسی برخوردار است که مسایل مهم را میان کشور ها ، نهاد ها و سازمان ها به عهده گرفته و آنرا حل و فصل و دولت های شان کمک می کند. از آقای مجددی سوال می کنم که چند سناتور افغان تا حال چه فعالیت های را در داخل و خارج به نفع دولت افغانستان انجام داده اند؟

5. در دوران ریاست آقای مجددی در مجلس سنا، شفافیت در کار موجود نبوده، سنای افغانستان تا حال وظایف اصلی اش را نمیداند،در کار تقنینی با شورای نمایندگان سهم لازم نداشته، اعضای آن افرادی غیر مسلکی اند که بر اساس مصلحت های غیرعادلانه قومی و تنظیمی در این مجلس "انتخاب" یا انتصاب شده اند.
گرچه انتخاب و انتصاب سناتوران تقصیر مجددی نیست، ولی به صفت رییس مجلس هیچگاه اقدامی در فعال ساختن و مسلکی ساختن آن اقدام نکرده است.

حالا آقای مجددی خاک بر چشم مردم زده و از دولت فاسدی که خود یکی از بنیادگذاران است، ناراض شده و در اعتراض با فاسد بودن دولت از ماموریتی که وقت به آخر رسیده، استعفا میدهد، تا خود به وظیفه جدید آماده کند. در کشور های دیگر افرادیکه به سن مجددی و آصف محسنی برسند، به دوره تقاعد سوق داده می شوند، در دولت بی سروپای افغانستان ماموریت چنین افراد تا بعد از مرگ هم ادامه دارد، در حالیکه سالانه هزاران متخصص افغانستان ترک و به کشور های خارج مهاجرت می کنند.