https://www.kabulpress.org/ [en]Kabul Press? is a critical, independent, multilingual platform publishing uncensored, creative journalism in Hazaragi, Dari, Persian, and English. It amplifies underrepresented voices, challenges dominant narratives, and defends human rights and democracy, with a focus on the Hazara genocide and the struggles of stateless nations.[fa]کابل پرس رسانه ای آزاد و انتقادی است که بدون سانسور به زبان های هزاره گی، دری و پارسی منتشر می شود. کابل پرس با چالش روایت های غالب، صداهای سرکوب شده را برجسته کرده و با دفاع از حقوق بشر و دموکراسی، بر نسل کشی هزاره و رنج ملت های بدون دولت تمرکز می کند.[/multi] fa SPIP - www.spip.net https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L144xH41/siteon0-0acbd.png?1769345167 https://www.kabulpress.org/ 41 144 https://www.kabulpress.org/article87955.html https://www.kabulpress.org/article87955.html 2019-04-30T10:00:00Z text/html fa عباس دلجو <p>نشر نخست در کابل پرس?: چهار شنبه 16 نوامبر 2011 زمانیکه ما کارکرد‌های لوی‏ه جرگه های قبیلوی را در تاریخ‏سیاه افغانستان به بررسی می‏گیریم، درمیابیم که این پدیده قرون‏وسطایی همیش سلاح برنده‏ای در دست حکام مستبد و مزدور افغانستان بوده که اهداف و اغراض انحصارطلبانه آنان را مشروعیت بخشیده‏است . در واقع مباني مشروعيت نظام‏های مستبد سياسي گذشته در افغانستان، همین لوی‏جرگه ها محسوب میگردید . اصلا لوی‏جرگه ها در افغانستان حاصل تفکر واپسگرایی‏قبیلوی قوم‏حاکم بوده و هیچ سنخیتی با موازین فرهنگی و (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L142xH150/arton87955-81b5e.jpg?1769424414' class='spip_logo spip_logo_right' width='142' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>نشر نخست در کابل پرس^{<a href="https://www.kabulpress.org" class='spip_out' title="تعریف/واژه: کابل پرس نام رسانه آزادی است که در سال 2014 میلادی توسط شاعر و نویسنده هزاره (…)">?</a>}: چهار شنبه 16 نوامبر 2011<br class='autobr' /> زمانیکه ما کارکرد‌های لوی‏ه جرگه های قبیلوی را در تاریخ‏سیاه افغانستان به بررسی می‏گیریم، درمیابیم که این پدیده قرون‏وسطایی همیش سلاح برنده‏ای در دست حکام مستبد و مزدور افغانستان بوده که اهداف و اغراض انحصارطلبانه آنان را مشروعیت بخشیده‏است . در واقع مباني مشروعيت نظام‏های مستبد سياسي گذشته در افغانستان، همین لوی‏جرگه ها محسوب میگردید . اصلا لوی‏جرگه ها در افغانستان حاصل تفکر واپسگرایی‏قبیلوی قوم‏حاکم بوده و هیچ سنخیتی با موازین فرهنگی و عنعنوی سایراقوام کشور ندارد . درست به همین‏دلیل، لوی‏جرگه ها، یک تشکیلات‏بدوی بوده و از بدو پیدایش تا کنون، هیچگاه رای و اراده تمام مردم‏افغانستان را متبلور نساخته و صرف مجموعه ای متشکل از سران و متنفذین قبایل پشتون بودند که به امر حکام‏مستبد، در یک مقطعی از تاریخ دورهم جمع میشدند و حاکمیت استبداد، انحصار و واپسگرایی را ضمانت دوام می‏بخشیدند . اگرچه گاهگاهی در همچو جرگه‏های قبایلی، تعداد انگشت شمار از سران مرتجع و بلی قربان گوی سایر اقوام را نیز به صورت فرمایشی و دیکوری، دعوت می کردند، اما آنان، هیچگاه نقش تاثیرگذار نداشتند .</p></div> <div class='rss_texte'><p>چنانچه احمد خان ابدالي در سال 1747 میلادی در مزار شیر‏سرخ قندهار، ازین پدیده قرون‏وسطایی استفاده‏کرده و به کمک روحانی مشکوکی به اسم صابر شاه کابلی و تعدادی از ریش سفیدان اقوام سدوزایی، پوپلزایی، نورزایی، غلزایی و انگشت‏شمار ریش‏سفیدانی از اقوام دیگر، پایه‏های حاکمیت‏اش را توسط همین لوی‏جرگه استحكام بخشيد . اتفاقا امیر عبدالرحمن جابر در کتاب تاج التواریخ صفحات 465 – 466 ماهیت لوی‏جرگه شیر‏سرخ در قندهار را كه منجر به زعامت احمدخان دراني گرديد، چنین افشاکرده است : " بعد از مشاجره و مذاكره‌ي بسيار رأي شان به هيچ يكي قرار نگرفت، ولي شخص مقدسي، صابرشاه نام خوشه گندمي را در دست گرفته آن را به سر احمدخان گذاشت و گفت ديگر لازم نيست شماها بين خود تان نزاع نماييد.... بعد از اتفاق دراين باب، همه‌ي آن ها علف سبز به دهان خود گرفتند و اين علامت آن بوده؛ يعني همه‌ي ما مواشي و حيوان باركش شما مي باشيم و پارچه‌ي را هم به شكل ريسمان به گردن خود انداخته به جهت علامت اين كه ما حاضريم از شما پيروي نماييم و به اين قسم به او بيعت كردند و اختيار حيات و ممات خود را به دست او دادند."</p> <div class='spip_document_8279 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L500xH327/28645_10150180545220459_577310458_12771939_7631238_n-1d347.jpg?1769352098' width='500' height='327' alt='' /> </figure> </div> <p>حالا در قرن بیست و یکم آقای حامد کرزی و تیم اتنوسنتریست ایشان نیز تلاش دارند همان روش حکام مستبد گذشته را اقتباس‏کرده و از سلاح زنگارگرفته و قرون وسطایی لوی‏جرگه ای به اصطلاح عنعنوی که در طول تاریخ سیاه استبداد قبیلوی، تضمین کنندۀ حاکمیت‏های مستبد و تثبیت‏کننده مناسبات‏قبیلوی در کشور ما بوده‏است، غرض به چالش‏کشیدن پارلمان کشور و به نفع و دوام حاکمیت‏ریاستی و متمرکز فعلی، کارگیرند . شرم‏آورترین بخش این درامه مضحک اینجاست که سیاستمداران تمامیت‏خواه قبیلوی حتی در شرایط‏کنونی دنیای مدرن و عصر جهانی‏شدن، متوسل به بازی کهنه، زنگ زده و مندرس لوی‏جرگه شده‏اند . تا ازین روش انحرافی، قاعده‏بازی دموکراتیک را که ضمانت‏کننده حقوق‏شهروندی در کشور میباشد به چالش کشیده و ازین طریق تعدادی از فسیل‏شده های مرتجع قرون‏وسطا را جهت تحکیم پایه‏های حاکمیت قبیلوی‏اش در خیمه‏ی که نماد واپسگرایی‏قبیلوی در عصرجدید میباشد، دورهم جمع‏کرده و حاکمیت مناسبات قبیله‏سالاری را ولو برای چند روزی محدود، ضمانت دوام‏بخشند.</p> <div class='spip_document_8721 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L500xH355/685732-7601a.jpg?1769352098' width='500' height='355' alt='' /> </figure> </div> <p>آقای کرزی و شیونیست‏های دور‏وبرش با تضعیف پارلمان و نقض مکرر قانون‏اساسی، همواره تلاش ورزیده تا ساختار‌های متحجر قبیلوی را در برابر ساختار‌های مدنی و قانونی علم کرده و در نهایت مانع رشد مناسبات دموکراسی و مردم‏سالاری در کشور شده‏اند . آنان برخلاف قانون‏اساسی افغانستان، جرگه غیرقانونی به اصطلاح عنعنوی را که در دوران حاکمیت های تک‏محور تدویر می‏یافت، با همان ترکیب و ساختار ارتجاعی گذشته راه‏اندازی می‏کنند تا روند دموکراسی و قانون‌مداری در کشور را به چالش کشیده و بر عمر حاکمیت‏قبیلوی در حال اختضارش چند صباحی بیافزایند .</p> <p>از گفته های آقای کرزی در کنفرانس خبری شان معلوم میشود که ایشان می‏خواهد لوی‏جرگه عنعنوی را دایر نماید و مثال هم جرگه‏صلح را آورده‏اند. ولی باید توجه‏داشت که بعد ازتصویب قانون‏اساسی جدید، فقط لوی‏جرگه قانونی به رسمیت شناخته شده و اعضا و حالاتی که لوی‏جرگه قانونی باید دایرشود نیز تعیین و مشخص گردیده‏است. چیزی بنام جرگه‏عنعنوی در قانون‏اساسی افغانستان اصلا وجود ندارد و اگر ساخته هم شود از نظر قانون، مشروعیت نخواهدداشت . زیرا جرگه‏عنعنوی نه در صلاحیت رییس جمهور است و نه در قانون‏اساسی کشور جایگاهی برای آن تعریف شده‏است و اکثر قریب به اتفاق شرکت‏کنندگان درین مجلس‏فرمایشی، شامل نهادهای نمایندگی مردم افغانستان نمی‏باشند. در عوض، طبق ماده هشتاد و يکم قانون‏اساسی افغانستان، پارلمان که از قاطبه ملت نمايندگي مي کند، به حيث عالی‏ترین ارگان‏تقنینی و مظهر اراده‏مردم به حساب میاید . اصلا در کشوری که پارلمان وجود داشته و نمایندگان مردم با رای و اراده مردم به پارلمان راه یافته اند، تشکیل لوی‏جرگه عنعنوی یک صیغه من‏درآوردی است که فقط و فقط سنت قبیلوی را ضمانت دوام می‏بخشد .</p> <div class='spip_document_8722 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L500xH351/763502-638fd.jpg?1769416961' width='500' height='351' alt='' /> </figure> </div> <p>رئیس جمهور کرزی و تیم تمامیت خواه ایشان از نگاه قانونی، حتی قادرنیستند تا لوی‏جرگه قانونی را برگزار کنند چه رسد به لوی‏جرگه عنعنوی که اصلا جایگاهی در قانون‏اساسی افغانستان ندارد . در فصل ششم قانون‏اساسی افغانستان اعضای لوی‏جرگه قانونی متشکل از اعضای شورای‏ملی، روسای شوراهای‏ولایات و ولسوالی‏ها، وزرا، رئيس و اعضای ستره‏محکمه و لوی‏سارنوالی می‏باشند . اما چالش عمده فراروی برگزاری لوی‏جرگه قانونی اینست که در شرایط فعلی شوراهای‏ولسوالی ها اصلا تشکیل نگردیده اند و ما پدیده ای بنام شوراهای‏ولسوالی ها نداریم . این بدین معنی است که اولا ٣٦٤ تن نمایندگان شوراهای‏ولسوالی ها که طبق قانون‏اساسی از اعضای لوی‏جرگه محسوب میگردند، اصلا وجود خارجی ندارند. دوما رییس قوه قضاییه و لوی‏سارنوال افغانستان در پی تنشها بر سر محکمه ویژه انتخاباتی فقط با دو رای ممتنع و یک رای مخالف با اکثریت آرا از طرف پارلمان کشور سلب صلاحیت شدند و قطعا صلاحیت شرکت در لوی‏جرگه قانونی را ندارند.</p> <p>اما علیرغم دلایل‏بالا، قرار است آقای کرزی لوی‏جرگه غیرقانونی به اصطلاح عنعنوی را به منظور بررسی همکاری‏های استراتژیک افغانستان با ایالات متحده امریکا برگزارکند . همه بر این امر آگاهند که نمایندگان‏سیاسی افغانستان و ایالات متحده امریکا حداقل از دوسال به این طرف روی پیمان‏استراتیزیک بحث کرده بحث‏کرده و در واقع هفتاد درصد کار امضای پیمان‏استراتیزیک میان افغانستان و امریکا تمام شده است . بناء این لوی‏جرگه عنعنوی که هیچ مشروعیت قانونی ندارد، در ارتباط امضای پیمان‏استراتیزیک بین امریکا و افغانستان، صرف یک نقش نمادین و تشریفاتی دارد و بس .</p> <p>رهبران ایالات متحده امریکا باید بداند که این جرگه به اصطلاح عنعنوی، اصلا مبنای قانونی نداشته و هیچ ماده ی از قانون‏اساسی ، موجودیت لوی‏جرگه عنعنوی را به رسمیت نشناخته‏است. طبعا یک جرگه غیرقانونی صلاحیت تصمیم‌گیری بر سر موضوعی چون ایجاد پایگاه‌های نظامی آمریکا در افغانستان را نداشته و هر فیصله آن قطعا فاقد ضمانت اجرایی بوده و مردم افغانستان در قبال فیصله های یک نهاد غیرقانونی هیچگونه تعهدی را متقبل نخواهد‏شد . <br class='autobr' /> صلاحیت تصمیم‏گیری در باره‌ی ایجاد پایگاه دایمی نظامی آمریکا در افغانستان و بستن پیمان راهبردی با آمریکا، فقط و فقط از صلاحیت نمایندگان منتخب مردم در پارلمان میباشد که آنان قانونا حق‏دارند تا در مورد عقد پیمان‏استراتیزیک و ایجاد پایگاه نظامی با یک کشورخارجی، تصمیم بگیرند. زیرا در قانون‏اساسی افغانستان، از آنجائیکه اعضای پارلمان با رای‏مستقیم مردم و به نمایندگی از مردم انتخاب گردیده‏اند، بعنوان مرجع و مظهر اراده‏ملت معرفی گردیده که بر علاوه قانون گذاری، صلاحیت نظارت بر اعمال قوه‏اجراییه، حق تصمیم در ارتباط سیاست‏های کلان و راهبردی، تعدیل قانون‏اساسی و جلوگیری از بروز جلوه های جلوه‏های استبداد، اقتدارگرائی و اتنوسنتریسم را نیز دارند .</p></div> https://www.kabulpress.org/article143213.html https://www.kabulpress.org/article143213.html 2013-01-30T08:44:29Z text/html fa عباس دلجو افغانستان و کشورهای منطقه و جهان استخبارات، جاسوس و جاسوسی <p>درین شرایط حساس و سرنوشت ساز فعلی که تیم هيژمونیست و تمامیت خواه آقای کرزی از یک طرف و گروهک جهنمی تریاک و ترور از سوی دیگر، دمار از روزگان مردم مظلوم کشور، درآورده است، آقای امرالله صالح نوشته ای تحریک آمیزی را تحت عنوان "ایران از طریق گروه‌های شیعه در افغانستان دخالت می‌کند"(1)، در بخش پشتوی بی بی سی به دست نشر سپرد . این نوشته ی مملو از ادعا و فاقد مدرکِ آقای امرالله صالح، درواقع محدودیتِ ظرفیت تعقل و دوراندیشی ایشان را در بین نخبگان کشور، به نمایش گذاشت . اگرچه در نوشته آقای امرالله (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://www.kabulpress.org/mot17.html" rel="tag">افغانستان و کشورهای منطقه و جهان</a>, <a href="https://www.kabulpress.org/mot30.html" rel="tag">استخبارات، جاسوس و جاسوسی</a> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L134xH150/arton143213-e1e0d.jpg?1769424414' class='spip_logo spip_logo_right' width='134' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>درین شرایط حساس و سرنوشت ساز فعلی که تیم هيژمونیست و تمامیت خواه آقای کرزی از یک طرف و گروهک جهنمی تریاک و ترور از سوی دیگر، دمار از روزگان مردم مظلوم کشور، درآورده است، آقای امرالله صالح نوشته ای تحریک آمیزی را تحت عنوان "ایران از طریق گروه‌های شیعه در افغانستان دخالت می‌کند"(1)، در بخش پشتوی بی بی سی به دست نشر سپرد . این نوشته ی مملو از ادعا و فاقد مدرکِ آقای امرالله صالح، درواقع محدودیتِ ظرفیت تعقل و دوراندیشی ایشان را در بین نخبگان کشور، به نمایش گذاشت . اگرچه در نوشته آقای امرالله صالح، سهم بارز و آشکارِ آشفتگی روحی، کج اندیشی و کوچکی ظرفیت تعقل ایشان غیرقابل انکار است . اما آنچه نخبگان جامعه هزاره را به خشم آورده است، روایات کلی و اتهامات بی اساسی هستند که آقای امرالله صالح در نوشته اش به وابستگانِ به مذهب تشیع و احزاب شیعی و ... بسته اند .</p> <p>حتما در کشوری مثل افغانستان، از میان وابستگانی به گروهای شیعه، گروهای سنی، تکنوکرات ها و...میتوانند مزدوران و خودفروختگانی به بیگانگان ظهورکنند . اما تعمیم مزدوری بیگانگان به یک قشر، طایفه، گروه و مذهب، هم به لحاظ قانونی هم به لحاظ اخلاقی، مذموم و ناپسند است . زیرا هیچ وقت تعدادی از مزدوران و خودفروختگانی از یک قشر و گروه و مذهب، صلاحیت نمایندگی از مجموعه های (فکری، قومی و سیاسی) که به آن وابسته اند را ندارند . چنانچه توهین آشکار آقای امرالله صالح را، جامعه هزاره به حساب قوم تاجک، نه بلکه به حساب کج اندیشی و محدودیت ظرفیت تعقل ایشان، نوشته اند . حتی جمعی از فرهنگیان تاجیک مقیم اروپا، نیز ایشان را نماینده تام الاختیار تمام تاجک ها ندانسته و از آن نوشته اظهاربرائت کرده اند."پرواضح است که محتوای نوشته جناب صالح مربوط شخص ایشان بوده و ربطی به نیت خیرخواهانه تاجیکها به همه ی اقوام با هم برادر کشور و بخصوص هزاره ها، ندارد."(2)</p> <p>در نوشته کذایی آقای صالح بر علیه جامعه هزاره و احزاب شیعی، هیچ سندی موثقی جز ادعای عقده مندانه ایشان، چیزی دیگری به مشاهده نمی رسد . در حالیکه بایسته است، زمانی که نویسنده ای میخواهد چهره جاسوس و یا جاسوسانی به بیگانگان را افشاء کند، حتما مطالبش را نه بر پایه افواهات و گمانه زنی های بی اساس، که با مدارک و اسناد غیرقابل انکار ارایه دهد .</p> <p>جناب آقای صالح ! جامعه هزاره با شما موافق است که مزدوری و جاسوسی برای بیگانگان یک عمل نابخشودنی، مذموم و ضد منافع ملی است و با کمال سرفرازی افتخار می کنند که هزاره ها در طول تاریخ پرفراز و نشیب جامعه شان، هیچگاه به نفع بیگانگان و خارجیان، آب به آسیاب منافع کشور های خارجی نریخته اند . "بحمدالله ملت ما همانطوریکه در طول تاریخش سربلند و پاک است که ‏به هیچ معامله ای و به هیچ خیانتی چه داخلی و چه خارجی دخالت نداشته است، در اینجا باز هم از ‏این امتحان سربلند بیرون آمدند و سندی برای مردم ما وجود ندارد ."(3) اما شما در نوشته تان حزب وحدت اسلامی را ساخته و پرداخته ایران ذکرکرده اید . در حالیکه واقعیت بر خلاف نظر شما می باشد . همه ای نخبگان بر این امر آگاهند که ایران و پاکستان و سایر کشور های منطقوی از شروع جهاد مردم مسلمان افغانستان تا کنون با دخالت های پنهان و آشکارشان، موانعی زیادی ایجادکرده اند تا هیچ سازمان و گروهی، قدرت واحد و مطلق نشود . چنانچه ظهور شورای نظار و امارت هرات و...در درون جمعیت اسلامی، فراکسیون های جداشده از حزب اسلامی و سایر احزاب هفتگانه پشاوری و همچنان موجودیت احزاب هشتگانه شیعی و ... را میتوان ازین دست نام برد . زیرا این جزء استراتیژی مداخله گران بیرونی است تا مردم و احزاب را به جزیره های کوچک قدرت تقسیم کرده و آنگاه از آنان در راستای تعمیل خواسته های شان استفاده اعظمی کنند . <br class='autobr' /> حالا چطور امکان دارد که موجودیت حزب وحدت که تبلور تراکم رای و اراده همگانی جامعه هزاره در چوکات یک حزب مقتدر سیاسی بود، را با این خواسته ای مداخله گران بیرونی از آن جمله ایران، همگام بدانیم؟. در حالیکه حزب وحدت و رهبر شهید، برآیند اراده ملیونی انسان هزاره است . چنانچه خود نیز مسبوق و معترف بر این امرید . "میلیون ها افغان استاد عبدالعلی مزاری را در بیداری جامعه و بلند کردن صدای عدالت خواهی از حنجره ای که قرنها خفه بود رهبر و پیشگام می پندارند. من هم منحیث یک افغان و شهروند این کشور به این صدای ملیونها انسان احترام دارم و خود را در درد آنها شریک میدانم. علاقه به تاریخ کشورم مرا واداشت تا راجع به زندگی شخصی استاد مزاری شهید معلومات حاصل نمایم. او از جمله رهبران انگشت شمار است چنانچه خودش میگفت غیر از اهداف مردمش چیزی دیگر در زندگی خصوصی خود و دور از انظار و دید مردم نداشت. امروز هیچ سرای و جایداد و قصر و خانه به نام او و خانواده محترم اش درج نیست. آنچه به نام او درج است اهدافی اند که برخاسته از یک درد عظیم و آرزوی انسانی اند و ابدیت دارد. من یقین دارم با بیداری که امروز نصیب ملت ما گردیده است ما نخواهیم گذاشت که صدای ملت افغانستان خفه شود و معامله هایی ناشفاف زنده گی پررنگ افغانستان را سیاه سازد . دستاوردیکه خونبهای شهدای ماست اسیب پذیر است و بیایید بخاطر حفاظت و تحیکم آن متحد باشیم.روح شهدای ما بخصوص استاد عبدالعلی مزاری شاد و یادشان گرامی باد!"(4)</p> <p>آقای امرالله صالح ! چطور شده است که بر خلاف باور و اعتقاد قبلی تان که حزب وحدت و بابه مزاری را برآیند اراده ملیون ها انسان دانسته و خودرا ملزم به احترام به عقاید این جمعیت ملیونی می دانستید، به یکباره چهره و عقیده عوض کرده و حاضر شدید تا زخم ناسوری با خنجر ناجوانمردی، بر جگر ملیون ها انسان هم سرنوشت تان، بزنید؟؟؟؟ از سوی دیگر، شما بسیار با صراحت اهداف بابه مزاری را "برخاسته از یک درد عظیم و آرزوی انسانی" دانسته اید . به نظر شما، مردی با خصوصیات رهبر شهید که به قول شما اهداف انسانی دارد، چطور به امر بیگانگان، حزبی را به منصه ای ظهور می رساند؟؟؟؟ راستی نباید در جواب بنویسید که من در آن زمان خام و نپخته و احساساتی بودم و صرف حرفی زدم که بادهوا بوده و صرف خوراک تبلیغاتی داشت .</p> <p>آقای صالح، حالا که شما با کمال دیده درآیی، دیگران را متهم به جاسوسی بیگانگان می کنید، مثلیکه آن زمان را فراموش کرده اید که گريه کنان و با کمال دریوزگی از آقای«ريچ»مامور (سی آی ای ) خواهان کمک شده بودید . "يک ساعت بعد از اينکه جسد مسعود را به تاجکستان بردند امرالله صالح معاون امنيتی وی که فعلا بحيث آمر سازمان امنيت نظام انتقالی ايفای وظيفه ميکند گريه کنان با ( ريچ ) درمرکز ضد تروريستی در ( سی آی ای ) صحبت نمود ه وبه وی از وقوع حادثه اطلاع داد (ريچ ) مامور سی آی ای از امرالله صالح پرسيد مسعود کجاست ؟ امرالله صالح جواب داد مسعود در يخچال است . .....(5)</p> <p>اما با آنهم این قلم هیچگاه در صدد آن نیست که کس یا کسانی را به جرم جاسوسی متهم کند، چون نیک آگاهست که پرونده های جاسوسان سازمان های استخباراتی جهان، برخلاف ذهنیت اقای امرالله صالح، قابل دسترس برای همگان نیست . اما جهت اطلاع و با اعتقاد به وجیزه ای " العهدة علی الراوی " فقط تعدادی از اسناد وابستگی رهبر و مراد آقای صالح را به کشورهای منطقوی و فرامنطقوی ذیلا میاورم و مسئولیت را به عهده راوی و قضاوت را بر عهده ای خوانندگان می گذارم .</p> <p>اقای عطا محمد نور والی مزار شریف یک تن از مهره های قدرتمند تاجک و از همکاران احمدشاه مسعود باوضاحت کامل اعتراف می کند که ایران از احمدشاه مسعود حمایت مالی و تسلیحاتی کرده است : "همین ایرانی ها بود که افغانستان را حمایت کرد و همین ایران بود که قهرمان ملی را حمایت کرد و پول داد و سلاح و تسلیحات و مهمات از روسیه خریداری کرد و در اختیار جبهه مقاومت قرارداد . ما ازین همکاری شان هم شکرگذاری میکنیم."(6)</p> <p>گری شرون از زبان خود احمد شاه مسعود چنین نقل قول می‌کند "تنها کمک‌‌های را از ایران دریافت می کند و برای تجهیزات و مهماتی که روس‌ها می فرستد،‌ باید پول نقد پرداخت کند."(7)</p> <p>"سازمان جاسوسی انګليس ( می – ٦ ) دراوايل دهۀ ١٩٨٠ با احمدشاه مسعود داخل تماس شده و به وی پول ،اسلحه و آلات مخابرات تحويل ميداد . سازمان جاسوسی فرانسه هم به مسعود کمک قابل توجهی ميکرد."(8)<br class='autobr' /> "احمدشاه مسعود ماهانه مبلغ دوصدهزاردالر از( سی آی ای ) دريافت ميداشت. اين مبلغ پول هميش درحال افزايش بود . اما( سی آی ای ) پرداخت پول به مسعودرا ازنزد سازمان جاسوسی پاکستان ( آی اس آی ) پنهان ميکرد،زيرا( آی اس آی ) هم طور سخاوتمندانه پول کافی را دراختيار احمدشاه مسعودميګذاشت."(9)</p> <p>جیمز بمفورد (James Bamford) در اخبار واشنگتن پوست مورخۀ ۲۹ فروری سال ۲۰۰۴ نوشت كه "احمد شاه مسعود بقدر كافی از سازمان جاسوسی پاكستان (ISI) پول بدست میاورد."(10)</p> <p>واشنګتن پوست بتاريخ ٢٢ و٢٣ فبروری ٢٠٠٤ بخشی از کتاب جنگ اشباح را در مورد احمد شاه مسعود چنین به نشر رسانده است : "دريکی از خانه های محفوظ وکم نور درۀ پنجشير درماه اکتوبر ١٩٩٩ احمدشاه مسعود به اعضای هيئت ( سی آی ای ) يعنی ( الاشه شکن – ه ) ګفت که وی از دل وجان علاقمند به همکاری با ( سی آی ای ) بوده ،اما درمورد محدوديت خود هم ذکر کرد... تيم های خفيۀ ( سی آی ای ) به آلات جاسوسی واعطای مبلغ (٢٥٠٠٠٠ )دالر درهر ملاقات بديد وبازديد مسعود در درۀ پنجشير آغاز کردند ٠ نام رمز دسته اول ( نالت – ١ ) بود که درسال ١٩٩٧ ذريعۀ هليکوپتر مسعود ازدوشنبه بسوي پنجشير پروازنمودند .... ګری شرون و( ريچ ) به پاريس مسافرت کردند تا به مسعوداطمينان دهند که با وجود مشکلات درواشنګتن ( سی آی ای ) مشتاقانه مايل است تا مبلغ چند صد هزار دالر را طور منظم درقبال تبادله معلومات جاسوسی به احمدشاه مسعود اعطا نمايد٠ مسعود با پذيرش اين پول وعدۀ همکاری جاسوسی با آهستګی به مامورين ( سی آی ای ) ګفت که اګر امريکا کاری برای وی انجام ندهد وضعش کاملا خراب شده ومقاومتش هم بزودی درهم خواهد شکست....</p> <p>در اخیر نوشته ام از آقای صالح می خواهم که یک باردگر نوشته تحریک آمیزش را مرور کرده و فقط در همین عنوان نوشته اش جای «گروه های شیعه» و «ایران» بنویسد «گروهای سنی» و «پاکستان» آنوقت درخواهد یافت که چه غلطی اشکاری را مرتکب شده است .</p> <p><strong>پی نوشت ها : </strong> <br class='autobr' /> 1 - بی بی سی - پنج شنبه 24 ژانويه 2013 - 05 بهمن 1391 <br class='autobr' /> <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/afghanistan/2013/01/130124_mar_saleh_iran_intereferences.shtml" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.bbc.co.uk/persian/afghanistan/2013/01/130124_mar_saleh_iran_intereferences.shtml</a><br class='autobr' /> 2 - اطلاعیه جمعی از فرهنگیان تاجک مقیم اروپا<br class='autobr' /> <a href="http://www.jawedan.com/index.php/1389-10-08-22-23-08/178-1391-08-29-23-20-58/5507-1391-11-10-22-56-30" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.jawedan.com/index.php/1389-10-08-22-23-08/178-1391-08-29-23-20-58/5507-1391-11-10-22-56-30</a><br class='autobr' /> 3 - بخشی از سخنرانی رهبر شهید - 16/10/1371<br class='autobr' /> 4 - بخشی از پیام آقای امرالله صالح عنوانی شانزهمین ساگرد شهادت بابه مزاری در هالند<br class='autobr' /> ستاد برگزاری شانزدهمین سالگرد شهادت شهید مزاری”ره” هالند! ماه مارچ – سال – 2011<br class='autobr' /> <a href="http://samangan.org/site2/index.php?route=news/view/&Nid=3383" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://samangan.org/site2/index.php?route=news/view/&Nid=3383</a><br class='autobr' /> 5 - ستيف کول - جنګ های اشباح و تاریخ محرمانه سی آی ای - صفحه 123<br class='autobr' /> Ghost Wars,The Secret Histori of the CIA,Afghanistan And Bin Ladden,From the Soviet InvasionTo September 10.2001))<br class='autobr' /> <a href="http://www.youtube.com/watch?v=cnRIi_61IHQ" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.youtube.com/watch?v=cnRIi_61IHQ</a> - 6<br class='autobr' /> 7 - گری شرون، ماموریت سقوط ، مترجم اسد الله شفایی، ص 42<br class='autobr' /> 8 - ستيف کول - جنګ های اشباح و تاریخ محرمانه سی آی ای....<br class='autobr' /> Ghost Wars,The Secret Histori of the CIA,Afghanistan And Bin Ladden,From the Soviet InvasionTo September 10.2001))<br class='autobr' /> 9 - ستيف کول - جنګ های اشباح و تاریخ محرمانه سی آی ای - صفحۀ 190<br class='autobr' /> Ghost Wars,The Secret Histori of the CIA,Afghanistan And Bin Ladden,From the Soviet InvasionTo September 10.2001))<br class='autobr' /> 10 - <br class='autobr' /> <a href="http://www.afghanistanonlineforums.com/cgi-bin/yabb2/YaBB.pl?action=print;num=1178614403" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.afghanistanonlineforums.com/cgi-bin/yabb2/YaBB.pl?action=print;num=1178614403</a></p></div> https://www.kabulpress.org/article139288.html https://www.kabulpress.org/article139288.html 2013-01-03T15:30:00Z text/html fa عباس دلجو <p>امروز با توجه به رشد تکنولوژی و حاکمیت عصر اطلاعات، جهان پهناور قدیم تبدیل به دهکده و یا جهان کوچک و فشرده ای شده است . به همین لحاظ برخورد و تصادم منافع و مصالح قدرت ها، خود بخود تهدید ها و فرصت های جدیدی را بوجود آورده و "نظام امنیت بین المللی" تعریف کاملا متفاوتی از گذشته، پیدا کرده است . این تغیرات و تحولات کلی که در ابعاد سیاسی، اقتصادی، نظامی و حتی فرهنگی در جهان رخ داده است، ناشی از وضعیت بحران زده جهان تک قطبی ترسیم شده توسط امریکا بر مبنای «استراتژی محوری سیاست خارجی آمریكا در عصر (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L143xH150/arton139288-231cb.jpg?1769424414' class='spip_logo spip_logo_right' width='143' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>امروز با توجه به رشد تکنولوژی و حاکمیت عصر اطلاعات، جهان پهناور قدیم تبدیل به دهکده و یا جهان کوچک و فشرده ای شده است . به همین لحاظ برخورد و تصادم منافع و مصالح قدرت ها، خود بخود تهدید ها و فرصت های جدیدی را بوجود آورده و "نظام امنیت بین المللی" تعریف کاملا متفاوتی از گذشته، پیدا کرده است . این تغیرات و تحولات کلی که در ابعاد سیاسی، اقتصادی، نظامی و حتی فرهنگی در جهان رخ داده است، ناشی از وضعیت بحران زده جهان تک قطبی ترسیم شده توسط امریکا بر مبنای «استراتژی محوری سیاست خارجی آمریكا در عصر پسا جنگ سرد» بوده است.</p></div> <div class='rss_texte'><p>بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، امریکا به عنوان تنها ابرقدرت بلامنازع جهان، از موضع یگانه هژمون برتر، نظم نوین جهانی را خارج از قوانین پذیرفته شده نهاد های بین المللی، طراحی کرد . اما موجودیت قدرت ها و قطب های قدرت در جهان مانند روسیه، چین، اتحادیه اروپا، هند و ... برخلاف خواست و نظر امریکا، تیوری جهان تک قطبی را به چالش کشیده و موجودیت جهان چند قطبی را در ساختار نظام بین الملل پیش کشیدند . نهادهای بین المللی و جوامع مدنی نیز که به صلح و امنیت جهانی میاندیشیدند از نظریه چند قطبی و توازن قوا در عرصه های سیاسی، نظامی و اقتصادی، به شدت حمایت کرده و به عوض جهان تک قطبی، قطب های جهانی دیگری مانند اتحادیه اروپا، روسیه و چین و قدرت های تاثیر گذار منطقه ای مانند هندوستان و ایران و امریکای لاتین و ...را پیشنهاد کردند . <br class='autobr' /> در آن زمان، امریکا با اشغال عراق بدون در نظرگرفتن نقش سازمان ملل صرف با همکاری عده ی کمی از کشورهای غربی، رویکرد خشن نظامی را زیر پوشش حملات پیشیگیرانه در دستور کارش قرارداده و با ایجاد فضای تهدید و ارعاب و تهاجم، حالت بهت و شوک و ترس و نگرانی را بر جهان حاکم ساخت . این سیاست تهاجمی و یکجانبه گرایی امریکا، نه تنها نظم بین المللی را بهم ریخت که امنیت جهانی را نیز به مخاطره افگند . زیرا سایر قدرت های درگیر در قضایا از برهم خوردن موازنه قدرت به نفع یک هژمون برتر که برای صلح و ثبات و امنیت جهان خطر ساز است، اظهار نگرانی کرده و تلاش ورزیدند تا با تمام امکانات در مقابل یکجانبه گرایی امریکا و متحدانش به مثابه عامل بازدارنده عمل کنند . در نهایت موفق شدند کشتی جنگی امریکا را نه تنها از سرعت اولیه بازدارند که حتی آنرا به گل نیز نشاندند . اکنون امریکایی ها میدانند که سیاست یکجانبه گرایی و هژمون برتری طلبانه ی نیوکان ها شکست خورده و ناکارآمدی سیاست تهاجمی نیوکان ها، تناقضات درونی حاکمان کاخ سفید، فشار افکار عمومی و مقاومت قدرت های درگیر در قضایا، مزید بر علت گردیده و باعث شد تا امریکا را وادار به پذیرش ایده تقسیم جهان به نسبت های مختلف نماید.</p> <p>افغانستان اما ! با توجه به موقعیت ژیوپولیتیک اش همیشه برای قدرت های منطقه ای و فرا منطقه ای، حساس و مهم بشمار آمده که تاریخ سیاسی گذشته کشور و دخالت های آشکار و پنهان قدرت های درگیر در قضایا، شاهد بر مدعا است . این واقعیت نشانگر این مسئله میباشد که افغانستان با توجه به موقعیت ژئوپولیتیکی که داشته و دارد اکنون از موقعیت ژئواستراتیژیک نیز برخوردار گردیده و به چهار راه تصادم قدرت های بین المللی و منطقه ای مبدل گردیده است. قطعا بازیگران منطقه ای و بین المللی در راستای تامین منافع شان درین میدان باهم به رقابت میپردازند که کارشناس سایت اطلاعاتی «افغانستان رو» اندری سیرینکو از بازیگران سیاسی افغانستان نام میبرد : "ایالات متحده امریکا، ناتو، حکومت رسمی کابل، طالبان، پاکستان، ایران، اتحادیه اروپایی، سازمان همکاری شانگهای، سازمان قرارداد امنیت دسته جمعی، جی – 8 ".</p> <p>در شرایط فعلی شاید برای قدرت های بزرگ مقدور نباشد تا جغرافیای سیاسی افغانستان را تغییر دهند . اما بی شک فرصتی برای دکانداران سیاسی بومی خواهد بود تا بعنوان عاملین اجرایی خواسته های قدرت های منطقه ای و فرا منطقه ای ایفای نقش نمایند . به همین دلیل کرزی و من تبع اش در راستای خواست کشورهای غربی، طالبان و همفکران قبیله یی اش در جهت منافع پاکستان و عربستان و اتحاد شمال و شرکاء، بمثابه عاملین اجرایی منافع روسیه و هند و ایران و کشورهای آسیای مرکزی و حتی ترکیه انتخاب شده اند . چون قدرت های منطقه ای و بین المللی به این نتیجه رسیده اند که برای ترسیم چوکات مشخص در راستای ساماندهی نفوذشان در افغانستان، ناگزیر از تبادل نظر با یکدیگر اند . تا نفش سنتی افغانستان در جنگ دوم جهانی یعنی سیاست بیطرفی مثبت و فعال و همزیستی مسالمت آمیز دولت ها را، به عنوان یگانه راه بیرون رفت ازین بحران بپذیرند .</p> <p>با توجه به این فاکت ها، هر دولتی در شرایط کنونی افغانستان، چه در عرصه بین المللی و چه در سطح منطقه ای، ناگزیر است تا از" سیاست بیطرفی مثبت و فعال" کارگرفته و هیچگاه تا سطح دوستی و یا دشمنی یکجانبه با قدرت ها، پایین نیامده و منافعش را با منافع دیگران بافت دهد. بافت منافع که جزء قاعده بازی سیاسی است، به این معنی است که ضمن تامین و حفظ منافع ملی کشور، باعث خدشه دار شدن منافع و مصالح دیگران نشوند. زیرا نزدیکی و یا وابستگی یکطرفه به قدرت های بیرونی نه تنها مشکل افغانستان را حل نکرده بلکه نفس این وابستگی، توازن قواء را به نفع یک قدرت، به هم زده و کشور را بیشتر از پیش دچار بحران و کشمکش های سیاسی و نظامی میسازد . سرنوشت دولت های دست نشانده اتحاد جماهیر شوروی، دولت مستعجل آقای ربانی و شرکاء، امارت دژخیمی طالبان و دولت به اصطلاح دموکراتیک آقای کرزی این واقعیت را آشکار میسازد که در افغانستان، نه تنها دولت های مزدور و وابسته که حتی قدرت های منطقه ای و فرامنطقه ای نیز نمیتوانند با یکجانبه گرایی، منافع شان را با نابودی منافع دیگران تامین نمایند . قدرت های ذیدخل در قضایای افغانستان باید بدانند راهی وجود ندارد جز همکاری درازمدت امنیتی، اقتصادی و سیاسی با یکدیگر . همکاری ای که منجر به ایجاد امنیت، صلح و ثبات در منطقه گردد.<br class='autobr' /> در سطح ملی؛ دولت باید از انحصارجویی و تمامیت خواهی دست برداشته و با مشارکت عادلانه همه اقوام و اقشار مختلف کشور در ساختار سیاسی، زمینه ایجاد حاکمیت فراگیر ملی را فراهم سازد. قراین و واقعیت ها نشان میدهد که بازگشت دوره استبداد و نقش جنگ درین میانه خیلی کمرنگ از گذشته گردیده و بر عکس حرص و ولع و اشتیاق متولیان استبداد و انحصار و جنگ و خونریزی؛ از انگیزه حامیان بیرونی آنان کاسته شده است و این میرساند که طبعا قاعده بازی نیز عوض گردیده و یجای جنگ و دعوا، به مبارزات سیاسی روی آورده اند . استقبال مردم و گروه های سیاسی ازین قاعده و تکثر قارچی احزاب گوناگون سیاسی و ایتلاف های دمدمی و شتاب آلود و دموکراسی نیم بند خود گواه بر این مدعا است.</p> <p>هزاره ها اما ! درین وسط چه نقشی در ایجاد موازنه قدرت در افغانستان خواهند داشت؟. تاریخ باز تکرار گردیده و دو ایتلاف و دو مجموعه سیاسی در مقابل هم صف آرایی کرده اند . اما اینبار خوشبختانه این تقابل سیاسی است نه نظامی . باردیگر هزاره ها به نقش تعیین کننده ی دست یافته اند . رهبران و نخبگان جامعه هزاره در شرایط بحرانی کنونی، در فقدان دولت مقتدر و مشروع مرکزی، نیاز به ائتلاف متوازن‌کننده ی با قدرت های درگیر در قضایای کشور دارند . تا با تراکم نیروهای مادی و معنوی اقوام محروم کشور، قدرت برتر را که سلطه اش را بر دیگران چیره کرده است، مهار کنند . تا از طریق فرایند ایجاد توازن قوا، زمینه مشارکت در قدرت، حفظ هویت و تثبیت حقوق و مطالبات دموکراتیک همه اقوام کشور، مبتنی بر تناسب کمی نفوس شان، تأمین گردد .</p> <p>رهبران و نخبگان سیاسی جامعه هزاره باید بدانند که در سیاست، منافع زمانی تثبیت میشود که سیاستمداران ازقدرت و وزنه لازم اجتماعی و هوش و درایت سیاسی برخوردار بوده و در عرصه بازی باید کارت های موثر قدرت را در جهت تغیر شرایط و ایجاد موازنه قواء در راستای منافع جامعه اش در دست داشته باشند. فراموش نکنند که مسیر همکاری و اتحاد عملی با دیگران از موضع و موقعیت عادلانه و برابر، مبتنی بر اصل تامین منافع مردم و ضمانت اجرایی توافق ها میگذرد . چون در یک قرارداد سیاسی توجه به تضمین و تمکین اجرایی آن، ضروری و حیاتی است .</p> <p>اگر چه رهبران و نخبگان جامعه هزاره که در عرصه سیاست به اصطلاح فعال اند، متاسفانه به خاطر نفاق درون اجتماعی هزاره ها، که خود بانی و باعث آن بوده اند، از قدرت و وزنه لازم سیاسی برخوردار نبوده و فاقد پتانسیل لازم "قدرت تغیر" که صلاحیت آنانرا در ایجاد فرصت ها و نقش آفرینی در تحولات سیاسی به ظهور رساند، میباشند . رهبران و نخبگان جامعه هزاره باید بدانند که امروز تغیرات و تحولات رویدادهای سیاسی کشور، روند شتابنده ای بخود گرفته است و این آژیر خطری است برای آنان که تاکنون دنباله روی حادثه بوده و هیچگاه با طرح از قبل طراحی شده در تعاملات سیاسی کشور نقش تعین کننده ای ایفا نکرده اند . به همین لحاظ هنوز که هنوز است، آنان در حاشیه قدرت دیگران تعریف می شوند . آنان باید به این اصل اذعان داشته باشند که در حاشیه قرارداشتن و تاثیر نگذاشتن بر تحولات سیاسی، اجتماعی کشور دقیقا از عوارض جانبی احزاب و رهبران حاشیه یی و منفعل میباشد . <br class='autobr' /> اما با آنهم این قلم معتقد است که اگر در شرایط حساس فعلی، رهبران هزاره بخواهند به عنوان یک طرف قضیه در معادلات سیاسی، نقش تاثیرگذار داشته باشند، قبل از همه تلاش نمایند تا حول محور مصلحت و منافع مردم با همسانی و همگونی تلقی ها و برداشت ها از مفاهیم و مقوله ها (مردم، سیاست، قدرت و ...) به آرایش سیاسی جامعه پرداخته و خط مشی سیاسی مشخصی را در راستای تامین مصالح و منافع قومی و ملی ترسیم کنند . تا ازین طریق با مهندسی رای و اراده مردم، قدرت و ظرفیت جامعه را ارتقا بخشیده و با اتکاء به آن، صلاحیت داخل شدن در عرصه سیاست را پیدا کنند . این کار زمانی میسر است که آنان بیشتر به وفاق، وحدت، يكپارچگي و انسجام اجتماعي هزاره ها )البته با حفظ وابستگی های سیاسی، مذهبی آنان) بیاندیشند . تا با تراکم رای و اراده آنان بتوانند قدرت یکپارچه و منسجم شان را در این بازی نفسگیر سیاسی، نشان دهند . آنگاه از موضع قدرت متراکم و یکدست جامعه هزاره، در تعاملات سیاسی نه تنها در سطح ملی که حتی در سطح منطقوی نیز حرفی برای گفتن داشته و نقش تعین کننده جامعه ما را بمثابه یک طرف قوی تعامل در متن بازی سیاسی، در انظار جهانیان به نمایش بگذارند .</p></div> https://www.kabulpress.org/article136821.html https://www.kabulpress.org/article136821.html 2012-12-14T07:30:00Z text/html fa عباس دلجو دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت استخبارات، جاسوس و جاسوسی <p>بخش: نخست| دوم | سوم <br class='autobr' /> بخش پایانی "قبیله چه باشد که شاهی کند = به هرجا رسد او تباهی کند" «فردوسی» <br class='autobr' /> 3 - اسناد تاریخی خاک فروشی امیر عبدالرحمن خان : <br class='autobr' /> اسناد خاک فروشی شاهان سدوزایی و محمدزایی از جمله امیر عبدالرحمن جابر بر کسی پوشیده نیست . علیرغم دفاع اتنوسنتریست های نکتایی پوش از این خاک فروشان، اما تاریخ با صراحت و صداقت، اسناد غیرقابل انکاری از خاک فروشی آنان به جهانیان عرضه کرده است . درین مورد به طور مثال میتوان به عقد پیمان سه جانبه لاهور در 26 جون 1838 میلادی، میان شاه شجاع و (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://www.kabulpress.org/mot14.html" rel="tag">دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت</a>, <a href="https://www.kabulpress.org/mot30.html" rel="tag">استخبارات، جاسوس و جاسوسی</a> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L127xH150/arton136821-646b0.jpg?1769424414' class='spip_logo spip_logo_right' width='127' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p><strong>بخش: <a href="http://kabulpress.org/my/spip.php?article134870" class="spip_out" rel="external">نخست</a>| <a href="http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article136011" class="spip_out" rel="external">دوم</a> | <a href="http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article136821" class="spip_out" rel="external">سوم</a></strong></p> <p>بخش پایانی<br class='autobr' /> "قبیله چه باشد که شاهی کند = به هرجا رسد او تباهی کند" «فردوسی»</p></div> <div class='rss_texte'><!--sommaire--><div class="well nav-sommaire nav-sommaire-1" id="nav69d6c5a23590e1.95340085"> <h2>Sommaire</h2><ul class="spip" role="list"><li> <a id="s-t3"></a><a href="#t3" class="spip_ancre">3 - اسناد تاریخی خاک فروشی امیر عبدالرحمن خان :</a></li></ul></div><!--/sommaire--><h2 class="spip" id='t3'>3 - اسناد تاریخی خاک فروشی امیر عبدالرحمن خان :<a class='sommaire-back sommaire-back-1' href='#nav69d6c5a23590e1.95340085' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>اسناد خاک فروشی شاهان سدوزایی و محمدزایی از جمله امیر عبدالرحمن جابر بر کسی پوشیده نیست . علیرغم دفاع اتنوسنتریست های نکتایی پوش از این خاک فروشان، اما تاریخ با صراحت و صداقت، اسناد غیرقابل انکاری از خاک فروشی آنان به جهانیان عرضه کرده است . درین مورد به طور مثال میتوان به عقد پیمان سه جانبه لاهور در 26 جون 1838 میلادی، میان شاه شجاع و ویلیام مک‌ناتن نماینده حاکم انگلیسی کمپانی هند شرقی و مهاراجه رنجیت سنگ، پادشاه پنجاب اشاره داشت . در بخشی از این عقدنامه ننگین لاهور چنین آمده است :</p> <p>" ماده اول : آنچه ممالک متعلقه ی این روی آب سند که در تحت تصرف و در علاقه سرکار خالصه جی( رنجیت سنگ) داخل است صوبه کشمیر معه ی حدود شرقی و غربی و جنوبی و شمالی اتک چهچه و هزاره و کهبل وانت و غیره توابع آن پشاور معه یوسف زایی و غیره و خطک و هشنگر و مچهنی و کوهات و هنگو و سائر توابع آن پشاور تا حد خیبر و بنو و دور و وزیری و تانک و گرانگ و کاله باغ و خوشحال گده و غیره توابع آن دیره اسماعیل خان معه توابع آن دیره غازیخان و کوت متهن و عمرکوت و غیره معه جمیع توابع آن و سنگهر وار هند اجل و حاجی پور و راجن پور و هر سه کچهی ملک منکیره باتمام حدود آن صوبه ملتان با تمام ملک آن سرکار شاه موصوف و سائر خاندان سدوزائی را در ممالک مرقومة الصدر هیچ دعوا و سروکار نسلاً بعد نسل و بطناً بعد بطن نیست و نخواهد شد. همین عنوان مدام ملک مذکور میک و مال خالصه جی نسلاً بعد نسل و بطناً بعد بطن هست و خواهد بود...</p> <p>ماده ی هژدهم : شاه شجاع الملک و سائر خاندان سدوزائی بدون استمزاج و استصواب سرکارین عالیین سرکار خالصه جی و سرکار کمپنی انگریز بهادر معامله و سروکار با احدی از سرکاران غیر نخواهند کرد و اگر احیاناً کدام سرکار غیر عازم لشکر کشی برملک سرکار خالصه جی یا صاحب انگریز بهادر نماید به قدر مقدور خود به مقابله آن پردازند فقط."</p> <p>پیمان پیشاور (یا جمرود) که به تاریخ 30 مارچ 1855میلادی میان سردار غلام حیدر خان ولیعهد دوست محمد خان و سر جان لارنس، حاکم پنجاب منعقد گردیده است، سند روشنی از خاک فروشی امیر دوست محمد خان می باشد . ذیلا به چند ماده ازین معاهده خاک فروشی استناد می کنم :</p> <p>"ماده ی اول: مابین آنریبل ایست اندیا کمپنی و جناب امیر دوست محمد خان والی کابل و آن ممالک افغانستان که در قبضه ی او میباشد، و ورثای امیر مذکور صلح و دوستی دوامی خواهد بود.</p> <p>ماده ی دوم: آنربیل ایست کمپنی معاهده مینماید که احترام آن علاقه جات افغانستان را که حالا در تصرف امیر مذکور میباشند، بکنند وابداً در آنها مداخله ننمایند.</p> <p>ماده ی سوم: جناب امیردوست محمدخان والی کابل و آن علاقه جات افغانستان که حالا در قبضه ی او میباشند، عهد مینماید ازطرف خود و ازطرف ورثای خود علاقه جات آنریبل ایست کمپانی را احترام نماید و ابداً در آنها مداخله ننمایند، و با دوستان آنریبل ایست اندیا کمپانی دوست باشند و با دشمنان کمپانی مذکور دشمن باشند."</p> <p>در ارتباط مزدوری امیر دوست محمد خان، آقای میر غلام محمد غبار در کتاب افغانستان در مسیر تاریخ، چنین آورده است : "امیر دوست محمد خان قبل از حرکت از کلکته بجانب افغانستان، در مذاکره با گورنر جنرال هند قبول کرده بود که حکومت های محلی هرات و قندهار را خارج از دایره ی قلمرو خود بشناسد. همچنین وعده داده بود که بدون دولت انگلیس با هیچ دولت خارجی دیگر ارتباط مستقیم بهم نرساند. اما این تنها نبود وقتیکه امیر دوست محمد خان در سال 1843 بکابل رسید، رهبران انقلاب راکه انگلیس ها برای سر هر یک جایزه تعین کرده بود، به انواع مختلفی از پا در آورد."</p> <p>سند دیگر حاکی از خاک فروشی امیر محمد یعقوب خان میباشد که موصوف در معاهده خاک فروشی گندمک که با سر لوییس کیوناری، نماینده سیاسی انگلستان به تاریخ 26 می 1879 میلادی منعقد کرده است، چنین آمده است :</p> <p>" 1- امیر محمد یعقوب خان تصدیق می نماید که شالکوت و علاقه ی فوشنج تا کوه کوژک و علاقه ی کُرم تا حدود جاجی و دره ی خیبر تا حدود شرقی هفت چاه و لندی کُتل که جدیداً به تصرف قشون انگلستان در آمده است از مملکت افغانستان مجزا و برای همیشه به خاک هندوستان انگلیس متصل می شود.</p> <p>2- دولت انگلستان تعهد مینماید که درعوض مالیات نقاط مذکور که از افغانستان مجزا شده، علاوه برسالی دوازده لک روپیه که به افغانستان داده می شد سالی شش لک روپیه نیز علاوه نموده، سالیانه هیجده لک روپیه به امیر محمد یعقوب خان بپردازند.</p> <p>3- امیر محمد یعقوب خان قبول مینماید که یک نفر نماینده ی انگلیس( برخلاف سابق که مسلمان بوده است) با همراهانش در کابل اقامت نمایند.</p> <p>4- امیر محمد یعقوب خان قبول مینماید که دونفر مسلمان از طرف دولت انگلیس در هرات و قندهار نیز مثل کابل اقامت داشته باشند و حفظ امنیت مامورین انگلستان به عهده ی امیر افغانستان خواهد بود.</p> <p>5- امیر محمد یعقوب خان تعهد مینماید سیم تیلگراف دولت انگلیس را از سرحدات کُرم تا کابل حفظ نماید.</p> <p>6- طرفین متعاهدین قبول مینمایند که طرق تجارت برای رعایای طرفین مفتوح باشد.</p> <p>7- رؤسای طوایف و بزرگان افغانستان که در جنگ اخیر به انگلیس ها خدمت کرده اند در تأمین خواهند بود و سردار ولی محمد خان کماکان به شغل خود منصوب گشته و حقوق خود را دریافت خواهد داشت.</p> <p>8- تمام کسانی با انگلیس ها که در جنگ اخیر مساعدت کرده اند در تأمین بوده امیر افغانستان متعهد می شود که جان ومال آنها را حفظ نموده و هرکدام حقوقی که داشته اند بپردازد و برای اقامت خود در افغانستان آزاد خواهند بود.</p> <p>9- کسانی که بعد ها به امیر افغانستان خیانت کرده، یا آنها را تبعید نمایند، دولت انگلیس به آنها معاش نخواهد داد مگر خدمتی به آنها رجوع شود در آن صورت حقوق خدمت خود را دریافت خواهند داشت."</p> <p>اسناد خاک فروشی امیر عبدالرحمن اما ! امیر عبدالرحمن برای خوش خدمتی به انگلیس ها، در آغاز حاکمیت خویش ارتفاعات پامیر را به هند برتانوی واگذار شد . او در کتاب تاج التواریخ خودش، علت خاک فروشی اش را چنین نوشته است : "درباب ولایت واخان که جزء مملکت من گردیده بود. قراردادم که تحت محافظت دولت انگلیس باشد. چرا که ولایت مذکور از کابل بسیار دور و از مملکت من فرد افتاده بود . و از این جهت خیلی مشکل بود که ولایت مذ کور را به خوبی مستحکم نمایم. در باب خط سرحدی قرارداده شد که خط مذکور را از چترال به گردنه بروغیل تا پشاور کشیده مشخص نمایند و از آنجا هم تا کوه ملک سیاه معین نمایند."</p> <p>فراموش نگردد که امیر عبدالرحمن خان اسناد خاک فروشی هایش را بدون رضایت مردم و در غیاب اراده مردم افغانستان با بادارانش امضاء کرده است . "بعد از امضاي اين معاهده بين دولت انگليس و عبدالرحمن موجي از اعتراض ها و مخالفت هاي مردم و مجاهدين افغانستان بالا گرفت آنها که روزي عبدالرحمن را در صف اول جهاد بر عليه انگليسي ها مي ديدند و امروز نه تنها بر ضد آن بود بلکه همکار و دوست درجه يک انگليس محسوب مي شد . ملت افغانستان نيز حساب خود را از عبدالرحمن جدا کردند . عبدالرحمن نيز با شدت هرچه تمامتر مخالفان خود را سرکوب و عده اي از آنها را به قتل رساند و عده اي را زنداني کرد و عده اي را نيز فراري به خارج از کشور ساخت."(40)</p> <p>همانطوری که در بخش های قبلی تذکردادم که حاکمیت امیر عبدالرحمن حاصل توافق روس و انگلیس بود . درست به همین دلیل و توافق از قبل برنامه ریزی شده بین انگلیس و روسیه است، که کلنل کوماروف روسی زمانی که به تاريخ 30 ماه مارچ 1885 با نیروهایش به پنجده افغانستان حمله کرده و جنرال غوث الدين خان قوماندان سرحدی افغانستان را با حدودا يک هزار نفر سرباز تحت امرش کشته و پنجده را متصرف شدند، اتفاقا یک هیئت بزرگ انگليسی به سرگردگی "سرپيترز لمسدن با 35 نفر صاحب منصب، 1300 نفر محافظ، 400 قاطر و 1200 شتر بار" در هرات مستقر بودند و علیرغم معاهده ای که با امیرعبدالرحمن بسته بودند که در مقابل تجاوزات کشور های خارجی از افغانستان حمایت می کنند، هیچگونه عکس العملی در مقابل این تجاوز آشکار روس ها به خاک افغانستان، از خود بروز ندادند . درحالیکه طبق قرارداد؛ گرانوویل-گورچاکوف- 1873م بین دولتین انگلستان و روسیه خط سرحدی افغانستان در شمال پنجده قرارداشت و دولت افغانستان پل خاتون را حد فاصل میدانست . ناگفته نماند که امیر عبدالرحمن نیز به این نقش تاریخی اش آگاه بود . به همین دلیل زمانیکه انگلیس ها در دوران مذاکرت امیر عبدالرحمن و نمایندگان دولت هند برتانیوی در اواخر مارچ 1885م در راولپندی مسئله اشغال پنجده را توسط روس ها با امیرعبدالرحمن خان در میان گذاشت، امیر عبدالرحمن با کمال خونسردی و وقاحت چنین جواب داد : "... من یک پارچه خاکی را که روسیه بر سر ان نزاع دارد، بدولت روس میگذارم ."(41)</p> <p>بعد از اینکه انگلیس ها، موافقه امیرعبدالرحمن را در قسمت واگذاری پنجده به روس ها، مشاهده کردند، آنگاه : "مقامات سياسی روس و انگليس به مذاکره نشسته با بی اعتنايی تمام به حقوق مردم افغانستان فيصله کردند که پنجده درد ست قوای روسی بماند و برای حفظ ظاهر در عوض نيروی دولت مذکور در دهانه دره ذولفقار از موضع خود اندکی عقب برود. در ضمن جنرال ليمسدن رئيس هيئت انگليس در کار تعيین سرحد از وظيفه اش استعفا داده و به جای او کلنل رجوی به اين کار گماشته شد."(42)</p> <p>حالا پرسش اساسی اینجاست که چرا دولت بریتانیا، طبق قراردادی که با دولت افغانستان داشت، که باید جلوی تعرض روس ها را به خاک افغانستان می گرفت اما این کار را نکرد.؟ پاسخ روشن است . چون قبلا با روس ها به موافقه رسیده بودند که دست روس ها را در تسخیر پنجده بازگذاشته و متقابلا روس ها در برنامه های بعدی انگلیس که قطعا معاهده ننگین دیورند ("در سال 1893م بین آقای هنری مارتیمر دیورند (Sir Henry Mortimer Durand)، وزیر خارجه دولت بریتانیا برای هندوستان، و امیر عبدالرحمن خان به امضأ رسید و بخشی از حدود شرق و جنوب شرق افغانستان به دولت هند برتانوی واگذار گردید.")(43)، بود، دخالت نکنند .</p> <p>"با توجه به همین توطیه انگلیس - روسی (بر اساس تفاهم و موافقه قبلی دردهم دسامبر سال1885 بین سالسبری وزیر خارجه انگلیس وسفیر روسیه در بریتانیا) بود که در يازدهم ماه مارچ سال 1895م. برابر با (1313) هـ ق، قسمت شمالی بدخشان به قلمرو روسیه ملحق گردید ه و بدخشان جنوب آمودریا در اختیار افغانستان باقی ماند . قبل ازموافقت نامه سالسبری، در فهرست مجموعه اهداف استراتيژيک و سياسی روسيه در آسيای مرکزی تسخير خاک ثروتمند بدخشان نيز نهفته بود، که درسال 1895م به تحقق پيوست. درین سال میجر هربور رئیس حکم انگلیسی، رئیس هیئت روسی وحکمران بدخشان تعیین گردید. درپامیر نیز هیئت انگلیسی قسمتی از خاک افغانستان را به روسیه تزاری واگذار شده فقط با گذاشتن یک باریکه(بسوی چین) قلمرو استعماری انگلیس را (درآسیای میانه وهند) از قلمرو روسیه تزاری جدا کرد."(44)</p> <p>یکی دیگر از اسناد خاک فروشی امیر عبدالرحمن به انگلیس ها، معاهده ننگین دیورند می باشد که به تاریخ 12 نومبر 1893میلادی بین امیر عبدالرحمن و هنری مارتیمر دیورند، به امضا رسیده است . امیر عبدالرحمن جابر،" برای حفظ تاج وتخت خود و خاندان محمدزایی مناطق ماورای دیورند را با ذلت تمام فروخت. چون میدانست ظلم و بیدادی که در حق مردم افغانستان نموده بود، علاوه بر جهاد در مقابل انگلیس، او را نیز سرنگون خواهند نمود."(45) در ماده سوم معاهده اول دیورند چنین آمده است: "پس دولت بهینه بریتانیا متعهد می شود که جناب امیرصاحب اسمار و وادی بالای آن را تا جنگ در قبضه خود بدارند و طرف دیگر جناب امیرصاحب متعهد می شوند که هیچ وقت در سوات و باجور و چترال معه وادی ارنوی یا بشکل مداخلت دست اندازی نخواهد کرد. دولت بهیه بریتانیا نیز متعهدمی شود که ملک برمل را چنانکه در نقشه مفصل که به جناب امیر صاحب از قبل داده شده، نوشته شده، به جناب امیر واگذارشود و جناب امیرصاحب دست بردار از ادعای خود به باقی ملت وزیری و داور می باشند و نیز دست بردار از ادعای خود به چاکی می باشند..."(46)</p> <p>عبدالرحمان درجواب نامه مردم وزیری نوشته بود: "به مردم وزیری بگویید که غیر از دوموضع مرغه و برمل دیگر مواضع مسکونه اقوام وزیر و دورمش و مسعود (تمام وزیرستان) متعلق به دولت انگلیس اند. زیرا که مردم و طوایف مذکور از 14 سال است که حضرت والا را رنجیده خاطر ساخته، هرچند به ایشان اظهار خوبی و هم دینی کرد، گوش به گفتار سعادت آثارش نداده و هر قدر اندرز و نصیحت نمود نشنیدند، ناچار ملک ایشان را به دولت انگلیس واگذار شد، وحضرت والا بدون از مردم برمل و مرغه و غیره که این طرف خط فاصل واقع اند؛ در امور دیگر مردم که آن سوی خط باشند، مداخلت نمی کند."(47)</p> <p>خود عبدالرحمن سند خاک فروشی اش را به اربابان انگلیسی اش چنین شرح داده است : " من ادعای حقوق خود را در باب استانسیه راه آهن چمن نو وچغایی و باقی وزیرستان وبلند خیل وکرم وافریدی و باجور وسوات ودیر وچیلاس وچترال ترک نمودم هر دو طغرا قرارداد نامه را در باب سرحدات که معین شده بود خودم و اجزای سفارت مهر و امضا نمودیم و در قرارداد نامه مذکور ذکر شده بود چون دولت افغانستان به طور دوستی ادعاهای خودرا در باب بعضی ولایات چنانکه قبلا مذکور شده است قطع نمود، لهذا به عوض این همراهی وجه اعانه که سال دوازده لک روپیه دولت هندوستان[هند برتانیوی] تا به حال می پرداخت بعد ازاین سالی هجده لک روپیه خواهد بود."(48)<br class='autobr' /> اما تکنوکرات های قبیله سالار امروزی، علیرغم صراحت این اسناد، ادعا دارند که این معاهده ننگین را امیر عبدالرحمن به اجبار امضاکرده و در ضمن موعد آن صد سال می باشد . در جواب این شیونیست های قبیله سالار باید نوشت که اولا امیر عبدالرحمن خان برخلاف توجیه ناموجه آنها، با کمال رضایت، سند خاک فروشی دیورند را با نماینده انگلیس امضا کرده و حتی به خاطر ابراز رضایتش ازین کار، بالاترین مدال «خلوصیت خیرخواه اسلام» را به سرمنشی خویش سلطان محمد خان که به نمایندگی از جانب عبدالرحمن خان به سفارت انگلیس رفته و معاهده دیورند را امضا کرده بود، اعطا کرده است : "امتیازات و نشان های که از جانب دولت من به صاحب منصب ها داده می شود از قرار ذیل است : «حرمت»، «عزت»، «شجاعت»، «امانت»، «صداقت»، «خلوصیت خیرخواه اسلام» و این امتیاز آخری فقط به یک نفرداده شده است و آن میر منشی سلطان محمد خان است و آن نشان را در سنه 1892 میلادی روزی که عهدنامه سر مارتیر دیورند(وزیر امور خارجه هندوستان که از جانب هندوستان به سفارت کابل رفته بود) با دولت من به امضارسیده بود، به مشارالیه دادم. تمان این نشان ها از طلا میباشد ..."(49)<br class='autobr' /> اسناد تارخی گواه آنست که امیرعبدالرحمن پس از امضای معاهده با "سرهنری مارتمر دیورند" بشتر از بیش خشنود و راضی بود . اظهار مسرت و رضایت موصوف در نشست عمومی با درباریان خود پس از امضای معاهده، این ادعای اتنوسنتریست ها را نقش بر آب کرده است : "در تاریخ سیزدهم ماه نوامبر، در عمارت سلام خانه دربار عمومی تشکیل یافته، تمام صاحب منصبهای کشوری و نظامی کابل و رؤسای طوایف مختلف و نیز دونفر پسرهای بزرگم، حضور داشتن. درحضور اهل مجلس، به جهت من باب المقدمه، نطقی نمودم و تمام قراردادهایی را که داده شده بود، به جهت اطلاع ملت و اهل مملکت خود و کسانی که حاضربودند، اجمالاً بیان کردم. خداوند را حمد نمودم که روابط دوستانه را که بین این دو دولت (افغان و انگلیس) حاصل بود، محکم و آنها را بیشتر از بیش با همدیگر موافقت عطافرمود . و نیز از سر مارتیمور دیورند و اجزاء سفارت، اظهار امتنان نمودم که گفتگو ها را از روی عاقلی قطع و فصل نمودند."</p> <p>امیر عبدالرحمن در مجلس متذکره به منشی خود دستور داد تا تمام بیانات و اظهارات خودش و هیئت انگلیسی را در دو هزار نسخه چاپ کرده و آنرا به تمام کشور منتشر کند. شادمانی و مسرت امیر عبدالرحمن از هیئت انگلیسی بریاست دیورند و امضای معاهده به حدی بود که او به اعضای هیئت نشان اعزاز و افتخار اعطا کرد. او می نویسد : "من باب مثال یک فقره دراینجا ذکر مینمایم تا آشکارا شود که اهالی مملکت من دوستی دولت و ملت انگلیس را چقدر مغتنم می شمارند و چقدر محبت آنها در قلوب این مردم و مامورین من جا گرفته است و دو روز قبل از حرکت سرمارتیمور دیورند ازکابل، خواستم نشان هایی به جهت اینکه کدام یک خوش اقبالی را حامل این نشان ها قرار بدهم، مجادله ی دوستانه در میان سپهسالار من و منشی باشی و یک نفر کوتوال، فراهم آمد. هریک از اینها مایل بود که خود نشانها را برده به اجزاء هیئت سفارت تسلیم نماید، زیرا که تمام آنها اجزاء این خدمت را مخصوصاً اسباب افتخار خود می دانستند و مایل بودند که نشانهای مذکور به توسط آنها به صاحب منصب های انگلیس برسد."</p> <p>دلیل دیگر اینکه امیر عبدالرحمن با رضایت بخش های از خاک افغانستان را به اجانب داده و علت خاک فروشی اش را تعین سرحدات افغانستان ذکرکرده است : "به جهت سلامتی و محفوظ بودن سلطنت من لازم است که خط های سرحدی را که بین ممالک من و همسایه های من میباشد، تحدید نمایم."(50)</p> <p>دوما بر خلاف ادعای شیونیست های نکتایی پوش که موعد معاهده ننگین دیورند را صد سال میدانند، امیر عبدالرحمان زمانی که در پای معاهده دیورند امضا می کرد با کمال وقاحت و وطن فروشی موعد عقد این قرارداد را در کتاب تاج التواریخ نوشته شده توسط خودش، دایمی ذکرکرده است : "امنیت و اتفاق بین این دو دولت برقرار گردید . از خداوند مسئلت مینمایم این حسن نیت و موافقت تا ابد مستدام باشد."(51)</p> <p><strong>پی نوشت ها :</strong><br class='autobr' /> 40 - طالب قندهارى، نگاهى به گذشته و حال افغانستان، ص 24<br class='autobr' /> 41 - اثرات ناگوار «بازی بزرگ» (Great Game) برتعین سرحدات یا حدود جغرافیـــــایی افغانستان معاصر<br class='autobr' /> پوهندوی سیف الرحمن سیف، استاد سابق پوهنتون کابل<br class='autobr' /> <a href="http://www.kabulnath.de/Salae_Shashoum/Shoumare_138/s.saif.html" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.kabulnath.de/Salae_Shashoum/Shoumare_138/s.saif.html</a><br class='autobr' /> 42 - مير محمد صديق فرهنگ، افغانستان در پنج قرن اخير، ص 408.<br class='autobr' /> 43 - عزیز آریانفر - «دیورند» به «پایان خط» نزدیک می شود! (میخ آخر بر تابوت «تابوی» دیورند) کتابواره آگاهی بخش انترنتی<br class='autobr' /> <a href="http://www.ariaye.com/dari6/siasi/arianfar3.html" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.ariaye.com/dari6/siasi/arianfar3.html</a><br class='autobr' /> 44 - غلام محمد محمدی، بررسی خط دیورند...ص 39<br class='autobr' /> 45 - غلام محمد محمدی، بررسی تاریخی خط دیورند...ص29<br class='autobr' /> 46 - دکترمهدی، آیا پشتونستان هنوز هم یک داعیه است؟ - هفته نامه همبستگی، ش38، ص5، دوشنبه 5،1379<br class='autobr' /> 47 - ملا فیض محمد کاتب هزاره، سراج التواریخ، ج3،ص955<br class='autobr' /> 48 - امیرعبدارحمن خان - تاج التواریخ ص 421<br class='autobr' /> 49 - امیر عبدالرحمن - تاج التواریخ - ص 78 - نسخه الکترونیکی<br class='autobr' /> 50 - امیر عبدالرحمن - تاج التواریخ - ص 104 - نسخه الکترونیک<br class='autobr' /> 51 - امیر عبدالرحمن - تاج التواریخ - ص ۴۲۳</p> <p><strong>بخش: <a href="http://kabulpress.org/my/spip.php?article134870" class="spip_out" rel="external">نخست</a>| <a href="http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article136011" class="spip_out" rel="external">دوم</a> | <a href="http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article136821" class="spip_out" rel="external">سوم</a></strong></p></div> https://www.kabulpress.org/article136011.html https://www.kabulpress.org/article136011.html 2012-12-06T21:00:00Z text/html fa عباس دلجو دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت استخبارات، جاسوس و جاسوسی <p>بخش: نخست| دوم | سوم <br class='autobr' /> بخش دوم "قبیله چه باشد که شاهی کند = به هرجا رسد او تباهی کند" «فردوسی» <br class='autobr' /> 2 - امیر عبدالرحمن و مزدوری به بیگانگان : <br class='autobr' /> اسناد و شواهد تاریخی زیادی موجود است که نشان میدهد امیر عبدالرحمن خان برای رسیدن به قدرت و حفظ و بقای سلطنتش، نه تنها طوق سرسپردگی به انگلیس ها که حتی به روس ها را نیز بر گردن افگنده بود . به همین خاطر زمانی که امیر عبدالرحمن در خاک روسیه بود، نهایت سپاس و شکرگذاری اش را به روس ها چنین ابراز داشته است : " "یازده سال در این شهر(سمرقند)که مال روسها (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://www.kabulpress.org/mot14.html" rel="tag">دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت</a>, <a href="https://www.kabulpress.org/mot30.html" rel="tag">استخبارات، جاسوس و جاسوسی</a> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L124xH150/arton136011-d85f5.jpg?1769424414' class='spip_logo spip_logo_right' width='124' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p><strong>بخش: <a href="http://kabulpress.org/my/spip.php?article134870" class="spip_out" rel="external">نخست</a>| <a href="http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article136011" class="spip_out" rel="external">دوم</a> | <a href="http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article136821" class="spip_out" rel="external">سوم</a></strong></p> <p>بخش دوم<br class='autobr' /> "قبیله چه باشد که شاهی کند = به هرجا رسد او تباهی کند" «فردوسی»</p></div> <div class='rss_texte'><!--sommaire--><div class="well nav-sommaire nav-sommaire-1" id="nav69d6c5a23b6db6.13766908"> <h2>Sommaire</h2><ul class="spip" role="list"><li> <a id="s-t2"></a><a href="#t2" class="spip_ancre">2 - امیر عبدالرحمن و مزدوری به بیگانگان :</a></li></ul></div><!--/sommaire--><h2 class="spip" id='t2'>2 - امیر عبدالرحمن و مزدوری به بیگانگان :<a class='sommaire-back sommaire-back-1' href='#nav69d6c5a23b6db6.13766908' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>اسناد و شواهد تاریخی زیادی موجود است که نشان میدهد امیر عبدالرحمن خان برای رسیدن به قدرت و حفظ و بقای سلطنتش، نه تنها طوق سرسپردگی به انگلیس ها که حتی به روس ها را نیز بر گردن افگنده بود . به همین خاطر زمانی که امیر عبدالرحمن در خاک روسیه بود، نهایت سپاس و شکرگذاری اش را به روس ها چنین ابراز داشته است : " "یازده سال در این شهر(سمرقند)که مال روسها بود به سر بردم و اغلب اوقات خودرا به سواری و شکار می گذرانیدم…اگر بین مامورین روس مذاکره پول می آمد می گفتم وجهی که شما به جهت مخارج به من میدهید بیشتر از آنست که من استحقاق داشته باشم.از خداوند مسئلت می شود که دولت شمارا به عوض این مهربانی که نسبت به من مینماید پایدار داشته باشد."(21)</p> <p>تمام اسناد های تاریخی، این واقعیت را به ما می نمایاند که امیر عبدالرحمن خان بر اساس توافق دوجانبه روس و انگلیس بر اریکه سلطنت تکیه زده است . تا بتواند موقعیت افغانستان را بعنوان یک کشور حایل بین انگلیس و روس حفظ کند . لودویک آدامک افغان شناس امریکایی درین زمینه چنین گفته است : " امیر عبدالرحمن با تصویب و تصدیق برتانیه و روسیه برمسند زمامداری نشست."(22) پروفیسور داکتر الکساندر کنیازیف نیز حاکمیت عبدالرحمن و محدوده جغرافیایی افغانستان کنونی را نتیجه سازش دو قدرت مهم آن زمان، روسیه و انگلیس قلمداد کرده است : "در آن برهه از تاریخ، افغانستان چونان کشور حایلی بود که گستره های زیر کنترل از سوی امپراتوری های روسیه و بریتانیا را از هم جدا می کرد. موقعیت حایل افغانستان در سرانجام از پیش تعیین گردیده بود که ناشی از سازش منافع میان سان پتربورگ و لندن در منطقه آسیای میانه بود. این کمپرومایس با سازشنامه های سال های 1873 و 1887 روس و انگلیس از پشتوانه های حقوقی برخوردار گردید. در واقع، بر پایه این سازشنامه ها، مرزهای شمالی و شمال باختری افغانستان با سرزمین های زیر کنترل روسیه در آسیای میانه، تثبیت گردید. در حالی که خط دیورند مرزهای جنوبی و جنوب خاوری کشور را از گستره هند بریتانیایی، جدا می کرد."(23) پوهندوی سیف الرحمن سیف، استاد سابق دانشگاه کابل نیز معتقد است که : "امیر(عبدالرحمن خان) تا حد زیاد محصول دو امپراطوری رقیب بود . وی تعلیم و تجارب سیاسی اش را درجریان تبعید دوازده ساله در ترکستان روسی حاصل نمود . ایشان با تائید هردو کشور با قدرت وقت (روسیه تزاری و انگلستان) بر تخت نشست."(24)</p> <p>اما در ارتباط مزدوری امیرعبدالرحمن به انگلیس ها، مدارک تاریخی فراوانی موجود است . حتی خود عبدالرحمن خان شخصا در کتاب تاج التواریخش بر این مزدوری اش چنین اعتراف کرده است : "گریفن صاحب مجدداً کاغذی به من نوشته سعی نموده مرا وادارد به کابل رفته عنان سلطنت افغانستان به دست بگیرم در ماه جمادی الثانی سال ۱۲۹۷ ه ق جواب مراسله او را به قرار ذیل نوشتم: دوست عزیز، من از دولت انگلیس امید زیاد داشته و دارم و دوستی شما تصدیق صحبت و اندازه خیالات مرا می نماید… دولت انگلیس توقع دارند کدام دشمن ایشان را دفع نمایم. دولت انگلیس چگونه منافع را وعده میدهد …در عوض چگونه خدمات را توقع دارند."(25)</p> <p>سند دیگری از مزدوری امیر عبدالرحمن در پیشگاه انگلیس:"در عهد نامه ی که با دولت انگلیس دارم، شرط شده است که با هیچ دولت خارجه غیر از خود انگلستان و هندوستان، روابط دوستانه نداشته باشم."(26) در جای دیگری همین کتاب باز هم چنین صادقانه اعتراف به مزدوری و دست نشاندگی خویش کرده است : "از تصور این امر مکدر بودم که دولت افغانستان تا یک درجه تحت امر هر فرمانفرمائی که به هندوستان مقرر میشود، می باشد و من که امیر افغانستانم، آلت و بازیچه هستم که فرمانفرما(انگلیس ها) به هر شکلی خواسته باشد، آنرا بگرداند."(27) اما ناگفته نماند که امیر عبدالرحمن زیاد از مزدوری به انگلیس ها مکدر نبوده و جالب اینجاست که او، ادامه مزدوری به انگلیس ها را حتی به اخلافش نیز به عنوان یک دستورالعمل اجرایی چنین توصیه کرده است : "نصیحت من به پسر ها و اخلاف خودم اینست که روابط دوستی را با ملت انگلیس به هر زودی و به هر گرمی که انها را مجال بدست آید مستحکم نمائید، اگر دولت انگلیس خواهش های پسر ها و اخلاف من را نپذیرند، آنها هم نباید شکایت نمایند و الا هرچه که حالا هم در دست آنها می باشد از دست شان خواهد رفت."(28) به همین دلیل امیر عبدالرحمن از معاشرت پسرانش با مامورین انگلیس آنهم در منازل شخصی شان، ذوق زده شده و میگوید : "پسرهایم حبیب الله خان و نصرالله خان، مستر «کرزن» را به منازل خود دعوت نموده و مجالس آنها بسیار خوش گذشت . از ملاقات معزی الیه(مسترکرزن) این قدر مسرور شدم که میل و خواهش من بیشتر شد در اینکه خودم و پسرهایم و مامورین من و سایربزرگان، مامورین انگلیس را اکثر اوقات که ممکن باشد ملاقات نمائیم."(29)</p> <p>مرحوم غبار نیز مدرک جاسوسی امیر عبدالرحمن به انگلیس ها را در کتاب افغانستان در مسیر تاریخ چنین آورده است : "مستوفی حيبب الله خان كه نزد انگليس بندی بود به غلام حيدرخان سپهسالار در بلخ و همچنان برای ملامشك عالم و جنرال جان محمد خان، در غزنی مخفيانه نوشته بود که عبدالرحمن خان با انگليس ها سازش دارد قابل اعتماد نيست بايد جلو او گرفته شود . اما جاسوسان انگليس بامصر ف 20000 بيست هزار كلدار نامه مستوفی را در غزنی بدست آورده بود كه به دو نفر مطلوبش نرسيد، اما نامه كه به بلخ فرستاده شده بود بدست غلام حيدرخان سپهسالار رسيده بود، اما مردم شمال بی خبر از وابستگی عبدالرحمن خان به انگليس بنام رهبر مبارزه و جهاد كمر به حمايت از وی بسته بودند كه از همين سبب غلام حيدرخان سپهسالار، كاری بر ضد عبدالرحمن خان نتوانست بکند و بسوی بخارا متواری گشت."(30)</p> <p>به همین لحاظ، زمانی که امیر عبدالرحمن بر اریکه قدرت تکیه زد، طبق قولی که به باداران انگلیسی اش داده بود، دمار از روزگار سران مجاهد و غازیان بنام مقاومت ضدانگلیس، برآورد : "همینکه عبدالرحمن خان پادشاه شد تمام رهبران ملی به استثنای سردار ایوب خان فاتح جنگ میوند به او اظهار اطاعت کردند اما پس از آنکه روش تمایل و سازش او را با انگلیس دیدند همگی به ایوب خان متمایل گردیدند . امیر هم به این واقعیت پی برد و قبل از دعوای تاج و تخت با ایوب خان، بجان رهبران ملی افتاد او جنرال محمد جانخان و عصمت الله خان را محبوس و سپس با 200 سوار بشهر مزار تبعید و همه را اعدام کرد محمد افضل خان و موسی خان صافی سنگسار شد . میربچه خان کوهدامنی فرار کرد و سایر پهلوانان جهاد کوهدامن و کوهستان ( کانون انقلاب ملی در جنگ های ضد انگلیس ) مانند جلندر خان و غلام محمد خان تتمدرهیی , میر درویش خان بابه قچقاری و دیگران, به هندوستان فرار کردند.ملا مشک عالم لقب " موش عالم" را از جانب امیر کمائی و سپس با تمام خانواده و قومش تاراج و بقتل رسید." (31)<br class='autobr' /> بعد ازینکه انگليس ها در مقابل دفاع جانانه مردم افغانستان، تاب مقاومت را از دست داده و در جنگ میوند، شکست سختی را از غازیان افغانستانی متحمل گردیده بودند، بناء متشبث به ترفند و حیله مکارانه ای شدند . آنان، این بار جاسوسه مشهور خویش (شاه بوبو خواهر عبدالرحمن) را به کارگماشته و از طریق «شاه بوبو» به برادرش پیام فرستاد که انگلیس ها منتظر آمدن او هستند و از حاکمیتش حمایت می کند . "بعد از شکست نيروهاي انگليسي در جنگ ميوند که شکست دور از انتظار براي آنها محسوب مي شد و از لحاظ نظامي به کلي شکست خوردند. از طريق خواهر عبدالرحمن (شاه بوبو) به رايزني پرداختند و اين بار جنگ را به پشت ميزهاي مذاکره بردند . انگليسيها که در عرصه نظامي شکست سختي خورده بودند اين بار شانس سلطه خود را در عرصه ديپلماسي دنبال کردند."(32) آقاي عبدالحی حبيبي نیز در این زمینه چنین نوشته است : "سياسيون لندن و دهلي ديدند که ملت آزادي خواه افغانستان را نمي توان به استعمال قشون و سلاح مغلوب ساخت بنابراين در مقابل رجال و علماي وطن خواه و غازيان ملي و شهزادگان محبوبي که به قيادت ملت در طول جنگ دوم پرداخته بودند، عناصر مرتجع و ملت کشي را در افغانستان تقويت کردند و پادشاهي را به شاهزاده آهنين و قهاري چون عبدالرحمن سپردند و وي را که براي سرکوبي و قهر ملت افغان عنصري قوي پنجه شمرده مي شد به پول و سلاح و تمام وسايل مادي و معنوي پروراندند."(33)</p> <p>امیرعبدالرحمن بعد از اینکه از طریق خواهرش پیام انگلیس ها را دریافت کرد، برای رسیدن به مقصدش، برای اینکه روس ها را گمراه کند، نامه ای گمراه کننده ای به انگلیس ها نوشت : "من به رخصت و اجازه جنرال كافمن حكمران تاشكينت عازم اين ديار شدم قصد دارم باكمك ملت با خصم مصاف كنم." درواقع امیر عبدالرحمن با این نامه اش هم روس ها و هم غازیان افغانستانی را فریب داده و با این ترفند، اربابان انگلیسی اش را دوباره بر شاهرگ کشور مسلط کرد . زمانی که عبدالرحمن پای به خاک افغانستان گذاشت، چون ظاهرا ادعای مصاف با خصم (انگلیس ها) را داشت، بناء از طرف مردم مسلمان و غازیان این کشور به گرمی استقبال گردیده و در راس مقامت ضدانگلیسی قرار گرفت . عبدالرحمن خان در ظاهر، نقاب مجاهدت بر علیه انگلیس ها را به چهره زده و با این ترفند توانست خود را در صف مجاهدین جازند . تمام سران و غازیان جهاد که شناختی از چهره اصلی و مزدور منشانه عبدالرحمن خان نداشتند، با تمام امکانات مادی و معنوی، از این جاسوس انگلیس حمایت کردند .</p> <p>خود امیر عبدالرحمن به این واقعیت که او یک مزدور و جاسوس انگلیس بوده و صرف برای فریب مجاهدین و مردم افغانستان نقاب ضد انگلیسی را بر چهره کریه خود زده است، اعتراف کرده است . هاپ كيرك نويسنده بازی بزرگ نیز در این زمینه چنین نگاشته است: "عبدالرحمن خان پس از به قدرت رسيدنش نوشت من قادر نبودم دوستی خود را با انگليس ها علنی بكنم زيرا مردم من جاهل و متعصب هستند . اگر تمايل خود را به بريتانيا نشان ميدادم مردم مرا فرنگی ميگفت."(34)</p> <p>مرحوم میرغلام محمدغبار نویسنده افغانستان در مسیر تاریخ نیز به این مسئله پرداخته است : "زمزمه مبارزه و جهاد عليه انگليس در ماه مارچ آغاز گرديده بود، عبدالرحمن خان كه از قلمرو روسيه از راه تخارستان به افغانستان برگشته بود مردم فكر مينمودند كه او عليه انگليس ها جنگ خواهد كرد . از راز پشت پرده مطلع نبودند . سردار محمدايوب خان از هرات به عبدالرحمن خان خط نوشته بود . ما از هرات به قندهار حمله ميكنيم و تو با جلب همكاری مردم شمال، به كابل حمله کن . اما عبدالرحمن خان با ضایع كردن وقت كه هر لحظه به نفع انگليس تمام میگرديد در جواب ايوب خان نوشته بود، دشمنی با انگليس به نفع افغانستان نیست . چنانچه امير شير علی خان بر ضد انگليس قرار گرفت از بين رفت ما و شما بايد راه آشتی با انگليس را در پيش بگيريم."</p> <p>امیر عبدالرحمن خان، این جاسوس کهنه کار اجانب، توانست از اعتماد غازیان و مجاهدین افغانستانی سوء استفاده کرده و غازیان پیروز را با انگلیس های شکست خورده به سر میز مذاکره بکشاند . "مبارزین كه از وابستگی عبدالرحمن خان و نوكربودن آن به انگليس مطلع نبودند آماده حمله بالای قرارگاه انگليس ها در پروان بودند كه در اين وقت ممكن بود به اشاره عبدالرحمن خان که انگليس اوضاع را دقيقاً زيرنظر هم داشت طی نامه يی امارت افغانستان را به وی تبريك گفت و برايش آرزوی موفقيت نمود ۰ عبدالرحمن خان پس از وصول نامه انگليس دريك صحنه سازی دراماتيك به افراد مسلح و غيرمسلح پنجشیر، پروان، کاپیسا كه در اطرافش صف بسته بودند طی بيانيه يی گفت . اكنون كه انگليس ها تاب مقابله بامبارزین استقلال طلب و آزادیخواه را در خود نديده بر تصميم شما كه مرا بحيث امير افغانستان قبول نموديد صحه گذاشته و حتی نامه تبریکی بما و شما فرستاده است و مرا به صفت امير افغانستان به رسميت شناخته اند اکنون جايی برای مقابله با انگليس ها نمي ماند."(35)</p> <p>آقای سليمان راوش نیز در این زمینه چنین نوشته است : "امير عبدالرحمن خان که سه صد هزار سپاهی داوطلب ملی در معيت خود داشت، بدون جنگ، قشون محصور و هراسان و گريزان انگليس را از شمشير ملت نجات داد."(36) در اینجا بود که انگلیس ها به کمک جاسوس دوجانبه اش (امیرعیدالرحمن) که حالا در راس مجاهدین قراگرفته بود در زیر پوشش مذاکرات سياسي، شرايطي ننگین خویش را بر مجاهدین افغانستانی چنین تحمیل کردند :</p> <p>"1- پادشاه افغانستان به استثناي دولت انگليس ديگر با هيچ حکومتي خارجي ديگر نمي تواند روابط سیاسي داشته باشد.</p> <p>2- تمام قندهار زير فرمان فرمانرواي ديگري خواهد بود.</p> <p>3- علاقه هاي پيشين و سبين تحت تصرف حکومت انگليس باقي خواهد ماند.</p> <p>4- فيصله اي که با امير محمد يعقوب خان در باره سرحدات شرقي افغانستان به عمل آمده بود به اعتبار خود باقي خواهد ماند.</p> <p>5- قشون انگليسي را از کابل وجلال آباد وقندهارسلامت تا سرحدات موجود انگليس برساند ودر عوض اين شرايط انگليس سلطنت امير عبدالرحمن خان را در بقيه افغانستان به شمول هرات ((به رسميت ))مي شناسد."(37)<br class='autobr' /> بعد ازینکه انگلیس ها توانست به کمک مزدور ش امیرعبدالرحمن، نه تنها سربازان مهاجمش را از دم تیغ برهاند، بلکه شرایط دلخواه خویش را نیز بر مردم افغانستان تحمیل کرده و با نصب مزدور معلوم الحالی چون عبدالرحمن خان، با خیال راحت نیروهایش را ظاهرا از افغانستان خارج کرد . "بريتانيا اداره كابل را به امير عبدالرحمن خان سپرد قوای خود را از كابل بيرون برد."(38) انگلیس ها با این پیروزی سیاسی، درواقع حاکم اصلی افغانستان محسوب می شدند و عبدالرحمن یک عامل اجرایی خواسته های استعماری انگلیش بیش نبود .</p> <p>امیر عبدالرحمن خان، بعدا برای استقرار تاج و تخت خود به ادامه مزدوری و جاسوسی به انگلیس ها پرداخته و در سال 1885 میلادی در راولپندی با «لارد دوفرین» حاکم انگلیسی هند، معاهده ی ننگینی را به امضا رسانده و تمام شرایط و پیشنهادات انگلیسی ها را، ذلیلانه پذیرفت . در نامهء ليپل گريفين Lepel Griffin کارمند بزرگ سياسی برتانيه به امير عبدالرحمن خان، چنين می خوانيم: "... حضرت والای شما، روابط خارجی با هيچ قوای خارجی به استثنای برتانيه داشته نمی باشد. اگر کدام قوای خارجی سعی نمايد در امور افغانستان مداخله کند، درآنصورت حکومت برتانيه آماده خواهد بود دست کمک به سوی شما دراز کند... آنهم به شرطی که حضرت والا، بدون فروگذاشت، توصيهء حکومت برتانيه را در موضوع روابط خارجی خويش دنبال نمايد."(39)</p> <p>امیرعبدالرحمن خان در بدل این وابستگی و مزدوری به انگلیس ها، از "وایسرای هند تعداد 55000 تفنگ و جهبه خانه صدها عراده توپ و مبلغ پنج لک (پنجصدهزارروپيه) پول نقد و در هرسال 18 هزار پوند به دست آورد." در نتیجه، او با این امکانات تسلیحاتی و مالی و قسما پشتیبانی سیاسی و اطلاعاتی دولت انگلیس بود که توانست در ظرف ده سال تمام مخالفینش را با کشتار و نسل کشی و زندان و شکنجه و تبعید، از بین برده و لقب «امیرآهنین» را دریافت کند .</p> <p>ادامه دارد</p> <p><strong>پی نوشت ها :</strong><br class='autobr' /> 21 - امیر عبدالرحمن - تاج التواریخ - صص ۱۵۷-۱۵۸<br class='autobr' /> 22 - لودویک آدامک، تاریخ روابط افغانستان از زمان امیر عبدالرحمن تا استقلال، ترجمه علی محمد زهما ص 19<br class='autobr' /> 23 - راز های سر به مهر تاریخ دیپلماسی افغانستان - مقاله افغانستان معاصر: چگونگی پدید آیی - پروفیسور داکتر الکساندر کنیازیف - گزارنده به دری : عزیز آریانفر<br class='autobr' /> 24 - اثرات ناگوار «بازی بزرگ» (Great Game) برتعین سرحدات یا حدود جغرافیـــــایی افغانستان معاصر - پوهندوی سیف الرحمن سیف، استاد سابق پوهنتون کابل<br class='autobr' /> <a href="http://www.kabulnath.de/Salae_Shashoum/Shoumare_138/s.saif.html" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.kabulnath.de/Salae_Shashoum/Shoumare_138/s.saif.html</a><br class='autobr' /> 25 - امیر عبدالرحمن - تاج التواریخ - ص ۱۹۹<br class='autobr' /> - امیر عبدالرحمن، تاج التواریخ، ص 504<br class='autobr' /> 27- امیر عبدالرحمن ، تاج التواریخ ص403<br class='autobr' /> 28 - امیر عبدالرحمن ، تاج التواریخ ص507<br class='autobr' /> 29 - امیر عبدالرحمن - تاج التواریخ - ص 102 - نسخه الکترونیکی<br class='autobr' /> 30 - غبار، میر غلام محمد - افغانستان در مسیر تاریخ - ص633<br class='autobr' /> 31 - غبار، میر غلام محمد - افغانستان در مسیر تاریخ - ج-1 ص658<br class='autobr' /> 32 - فرهنگ، مير محمد صديق، افغانستان در پنج قرن اخير ص 420. انتشارات عرفاني، تهران 1385<br class='autobr' /> 33 - عبدالحی حبیبی - تاريخچه بيداري سياسي در افغانستان - به نقل از پشينه و زمينه جنبش اصلاحي در افغانستان - ص 110<br class='autobr' /> 34 - هاپکرک، پیتر؛ بازی بزرگ؛ ص359 ترجمه رضا کامشاد؛ تهران: انتشارات نیلوفر، 1379<br class='autobr' /> 35 - انجنیر عبدالقدیر (صوفی زاده-درخیل) - شناختن سرحد دیورند و رفع بحران در نظام های استبدادی و دیموکراسی افغانستان - <a href="http://www.ariaye.com/dari3/siasi/darkhail4.html" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.ariaye.com/dari3/siasi/darkhail4.html</a><br class='autobr' /> 36 - <a href="http://www.koofi.net/index.php?id=3358" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.koofi.net/index.php?id=3358</a><br class='autobr' /> 37 - غبار، غلام محمد- افغانستان در مسير تاريخ - ص 1022 عين الوقايع ص 138<br class='autobr' /> 38 - هاپکرک، پیتر؛ بازی بزرگ؛ ص359 ترجمه رضا کامشاد؛ تهران: انتشارات نیلوفر، 1379.<br class='autobr' /> 39 - آدمک، لودويگ؛ تاريخ روابط سياسی افغانستان از زمان امير عبدالرحمن خان تا استقلال، ترجمهء علی محمد زهما، ص ص ۲۱–۲۲. ، کابل ۱۳۴۹</p></div> https://www.kabulpress.org/article134870.html https://www.kabulpress.org/article134870.html 2012-11-29T06:09:48Z text/html fa عباس دلجو دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت <p>"قبیله چه باشد که شاهی کند = به هرجا رسد او تباهی کند" «فردوسی» <br class='autobr' /> شوربختانه، تاریخ سیاسی افغانستان بعد از حاکمیت احمدخان ابدالی، تاریخ تشنه به خون است . تاریخ تبهکاری و سیاهکاری ها است . تاریخ خونینِ چشم از حدقه درآوردن ها، برادر کشی ها، برافراشتن دار ها، کاشتن نیزه زارها، اعمار سیه چال ها، تیل داغ کردن ها، واسکت بریدن ها و ساختن کله منار ها است . <br class='autobr' /> تاریخ افغانستان، تاریخ مملو از صفحات خونینی از سبعیت و ددمنشی و ستمگری و جنایت حکام و سرگذشت غم انگیز نسل کشی ها و بدار آویختن ها و شکنجه (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique2.html" rel="directory">حقوق بشر</a> / <a href="https://www.kabulpress.org/mot14.html" rel="tag">دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت</a> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L127xH150/arton134870-4089e.jpg?1769424414' class='spip_logo spip_logo_right' width='127' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>"قبیله چه باشد که شاهی کند = به هرجا رسد او تباهی کند" «فردوسی»</p></div> <div class='rss_texte'><!--sommaire--><div class="well nav-sommaire nav-sommaire-1" id="nav69d6c5a23de3d8.34940354"> <h2>Sommaire</h2><ul class="spip" role="list"><li> <a id="s-t1"></a><a href="#t1" class="spip_ancre">1 - اسناد جنایات امیر عبدالرحمن بر علیه مردم افغانستان :</a></li></ul></div><!--/sommaire--><p><strong>شوربختانه، تاریخ سیاسی افغانستان بعد از حاکمیت احمدخان ابدالی، تاریخ تشنه به خون است . تاریخ تبهکاری و سیاهکاری ها است . تاریخ خونینِ چشم از حدقه درآوردن ها، برادر کشی ها، برافراشتن دار ها، کاشتن نیزه زارها، اعمار سیه چال ها، تیل داغ کردن ها، واسکت بریدن ها و ساختن کله منار ها است .</strong></p> <p>تاریخ افغانستان، تاریخ مملو از صفحات خونینی از سبعیت و ددمنشی و ستمگری و جنایت حکام و سرگذشت غم انگیز نسل کشی ها و بدار آویختن ها و شکنجه شدن های ملیت های محروم کشور به طور عام و هزاره ها به طور خاص است که با ددمنشانه ترین و غیر انسانی ترین روش ها، سرکوب و قتل عام شده اند .</p> <p>تاریخ سیاسی افغانستان، تاریخ حاکمیتِ حکمرانان فاشیست و مزدوری است که همه در راستای تعمیل اراده سیاسی بیگانگان، خون هموطنان ریختند تا آسیاب خواست باداران شان را از آن به گردش درآورند .</p> <p>اصلا در افغانستان بعد از حاکمیت احمد خان ابدالی، سنت استبداد و انحصار قدرت به قیمت نابودی مردم و مزدوری به بیگانگان، به یک روش پذیرفته شده و لایتغیر زمامداران افغانستان تبدیل گردیده بود که هر یک بعد از دیگری که آمده اند، صرف نظر از وابستگی های ایدیالوژیکی شان، در ماهیت استبدادی، انحصاری و خوش خدمتی به قدرت های خارجی، مثل هم بوده اند .</p> <div class='spip_document_9627 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L500xH364/abdurrahman_hazaras1-0be01.jpg?1769419066' width='500' height='364' alt='' /> </figure> </div> <p>یک تن از آن امیران و شاهان مستبد و مزدور بیگانه، امیرعبدالرحمن خان جابر میباشد . اسنادی تاریخی زیادی به ثبت رسیده است که نهایتِ قسی القلبی، خون آشامی، مزدوری به بیگانه و همچنان وطن فروشی این امیر سفاک را به روشنی و وضاحت نشان داده است . این قلم در حد حوصله این نوشتار، مختصرا درین سه مورد ( خون آشامی، مزدوری به بیگانه و خاک فروشی) امیر عبدالرحمن جابر، اسناد تاریخی را به نشر میرساند .</p> <h2 class="spip" id='t1'>1 - اسناد جنایات امیر عبدالرحمن بر علیه مردم افغانستان :<a class='sommaire-back sommaire-back-1' href='#nav69d6c5a23de3d8.34940354' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>امیر عبدالرحمن جابر برای تثبیت پایه های حاکمیت استبدادی و تداوم قدرت و خودکامگی اش، جوی خون از تمام مردم افغانستان، اخصا هزاره ها جاری کرد . اما قبیله گراهای نکتایی پوش امروزی با تمام توان تلاش کرده اند تا این امیر جابر را غسل تعمید داده و پرونده سیاه و خونین او را لاپوشانی کرده و با کمال وقاحت، نه تنها خاک فروشی امیر عبدالرحمن را توجیه نابخردانه می کنند، بلکه کشتار بیرحمانه و سبوعانه امیر عبدالرحمن جابر را، نیز به کلی انکارکرده و این سادیست قبیلوی را، حافظ "امنیت جان و مال مردم" ذکرکرده است : " در عهد امیر عبدالرحمن خان نه از قانون اساسی و آزادی مطبوعات، و انتخابات و پارلمان و احزاب سیاسی خبری بود، و نه از وسایل ارتباط جمعی و نه از برق و و استفاده از وسایل برقی خبری بود . اما با وجود همه این کاستی ها، آنچه برای حیات انسان بسیار اهمیت دارد، امنیت جان و مال مردم است که در عهد امیر عبدالرحمن خان وجودداشت و در سرتاسر کشور در یک سال بیش از پنج فقره قتل و دزدی رخ نمیداد ...."(1)</p> <p>"دوره سلطنت ٢١ ساله امیر عبدالرحمن خان ( ١٨٨٠-١٩٠١م)، در تامین وحدت ملی از طریق استقرار یک حکومت مرکزی قوی، دارای بسیار برجستگی است. در اردوی امیر ١٤٨٤٠٠ نفر به حالت «تیار سی» در خدمت حکومت برای قلع و قمع هرنوع تمرد قرار داشت. این اردو را شبکه وسیع استخبارات در امر سرکوبی اشرار یاری می رساند ... امیربدون تعصب قومی و مذهبی، اقوام سرکش و ماجراآفرین را بلا تفریق و بدون استثنا تار و مار کرد."(2)</p> <p>اما اسناد و دلایل تاریخی، توجیهات مدافعین عبدالرحمن جنایت کار، را نقش بر آب کرده است . نگارنده درین بخش نوشتار، با ذکردلایل و اسناد غیرقابل انکار تاریخی، شمه ای از جنایات و نسل کشی امیر عبدالرحمن را ذیلا نگاشته و وجدان انسان های آزاد و بیدار این وطن را به قضاوت فرامیخوانم .</p> <p>"عبدالرحمن بر تمام ملیت های غیر خود فشار واردکرد، با دامن زدن روحیه نفاق و دو رنگی، ملیت ها و مذاهب و اقوام را به جان هم می انداخت . اقوام و قبایل درانی و محمد زایی را تحت عنوان اقوام شاهی بر علیه ملیت های دیگر بسیج کرد . اقوام وردک، سلیمان خیل، اندری و غیره را زیر نام اقوام غیر درانی، ملیت های تاجیک، اوزبک و غیره اقوام ترکستان زمین را به نام غیر پشتون، ملیت مظلوم نورستان را به نام کافر و ملیت هزاره را تحت نام شیعه و غیر مسلمان زیر شکنجه و عذاب قرار داد."(3)</p> <p>جلادان امیر عبدالرحمن جابر، بنا به دستور او پشتون های شینواری را بیرحمانه کشتند: "در ابتدا، قوای امیر به قیادت سپهسالار غلام حیدرخان چرخی به سهولت شورشیان را مغلوب ساخت، اما بعد از آنکه به امر امیر از سرهای کشتگان کله منار ساخته شد و اسرای شنواری را در سیاه چال ها مقید ساختند، شنواری ها شورش را از سر گرفتند و دره به دره تا به قلهء کوه از خود دفاع نمودند." (4) بعدا امیر جابر، برای توجیه کشتار پشتون های شینوار، در کتاب تاج التواریخش این شعر را آورده است :</p> <p> " اگر دو صد سال کشی رنج و دهی زحمت خویش<br class='autobr' /> مار و شینواری و عقرب نشود دوست به تو"(5)</p> <p>ژنرال غلام حیدر خان یکی از فرماندهان سادیست و خونخوار عبدالرحمان جابر بود که در قسمت کشتار مردمان مظلوم کشور، یدطولایی داشت . او خود، صحنه ی کشتار پشتون های نصیری، تَرَکی و سلیمان خیل را چنین گزارش میدهد : "بامداد روز بیست و چهارم رمضان سواران نظام را مأمور سربریدن کشتگان گروه لئام نموده امر کرد که هم سر ببرند و هم هزیمتیان اشرار را معلوم نمایند که در کجایند… و ایشان چهار صدو پنجاه سر از اجساد کشتگان جدا ساخته باقی را که از تابش و حرارت آفتاب بغایت بوی ناک بودند بریدن نتوانسته… و سرهای کشتگان را بامر جنرال مزبور در قرب قلعه کتال خان توخی مناری ساخته بپرداختند."(6)</p> <p>امیر عبدالرحمن با تشدید تضادهای قبیلوی، توانست توسط درانی های طرفدارش باعث شکست قیام غلزایی ها گردد : " سپهسالار غلام حیدر خان که با عبور از قلب منطقه غلجایی از غزنی به قندهار رفته بود، بدوا هوتکیان را مغلوب ساخته، بعد با تره کی ها مصاف داد و در تابستان 1887مرکز مقاومت شورشیان را درهم شکست."(7)</p> <p>همچنان امیر عبدالرحمن جابر با کشتار بیرحمانه مردم پنجشیر بر طومار جنایتش افزود : "موقعی که مردم پنجشیر نظر به سنگینی بار مالیات آماده قیام و شورش شده از دادن مالیه سر باز زدند، جانگل خان حاکم آنجا به تنبیه و تهدید مردم پرداخت و پنجاو یک تن از پنجشیریان را به غل و زنجیز انداخت، مال و مواشی زیادی از قبیل گاو و گوسفند غنیمت پیادگان ساخلو شد و باغها ی ایشان همه از صدمه آتش سوخته گشت و از جمله مردم بیگرایی پنجشیر فرار کهسار شده از آن جمله طوایف چهار گانه مقیم دره و قوم هزاره بابا علی نیز به حمایت و پشتیبانی پنجشیری ها علم مخالفت برافراشته و از دادن مالیات دیوانی اباء ورزیده به کوهپایه های هندوکش فرار اختیار نمودند که بالاثر افواج خون آشام امیر مردم آواره و بی خانمان پنجشیر را تار و مار نمود و از بازماندگان طوایف هزاره ده هزار روپیه التزام گرفت."(8)</p> <p>امیر عبدالرحمن خان خود کشتار بیرحمانه مردم بدخشان را آنهم با روش جنون آمیز سادیستی ای به "دهن توپ گذاشتن"، چنین توصیف کرده است : "کسانی را که اسیر می شدند، من به دهن توپ می گذاشتم. در مدت سه سال اغتشاش (در بدخشان) تعداد کسانی که به این قسم من کشته ام، تقریبا پنج هزار نفر می شد و تعداد کسانی که از دست لشکر من کشته شدند، ده هزار نفر بودند."(9) در جنگ های قتغن : "هشت نفر کاپیتان را حکم دادم به دهن توپ گذاشتند."(10) "تجار بدخشانی را که ۵۰ نفر بودند ولی من حکم دادم همه آنهارا به دهن توپ گذاشتند …در جواب قاصد میر جهاندار که پرسیده بود چرا رعایایش را حبس نموده ام من بدون تکلمی به نوکر هایم حکم دادم ریش و سبیل او را بکنند و بعد او را جایی که بقیه استخوان های اجساد تجار افتاده بود با خود برده نشان دادم."(11)<br class='autobr' /> روش دیگری از آدم کشی عبدالرحمن خان، ساختن کله منار ها از سرهای بریده ای کشته شده گان بود : "از طرف دشمن سه هزار نفر درمیدان جنگ کشته شد ...من حکم دادم منار از سر های مقتولین دشمن ساختند تا بقیه خائف شوند."(12) امیر عبدالرحمن با افتخار از کشتارها و اعمار کله منار از سرهای بی تن مردمان غیر نظامی اوزبیک و سایر ترک تباران در زندگی نامه اش چنین می گوید: "اسرا[ی ازبک] را به تیر بستم. تمام آنهایی که در طول سه سال شورش به این شکل مجازات شدند، بیش از 5000 نفر بودند. افرادی که توسط لشکریانم کشته شدند، به قریب12000 نفر می رسید." این امیر خون آشام راجع به دیگر جنگها علیه ازبک ها چنین ادعا می کند: "دشمنان در میدان جنگ 3000 کشته دادند...600 نفر را اسیر کردیم. من دستور دادم که از سرهای مخالفان مناری برپا گردد تا در دلهای کسانی که زنده مانده اند، وحشت بیفکند."(13)</p> <p>اما زمانیکه نوبت به قتل عام هزاره ها رسید، اینبار عبدالرحمن به صورت بسیار بیرحمانه و شنیع، حدودا 62% نیروی انسانی آنان را قتل عام کرده و زندان ها را از زندانیان هزاره انباشته و بازار های برده فروشی را مملو از زنان و مردان هزاره کرد . "نظر به داده های تاریخی، بیشتر از 62 فیصد جمیعت هزاره های آنروز بدستور امیر عبدالرحمن قتل عام شدند و زمین های زراعتی شان به پشتونهای جنوب و نوار مرزی سپرده شد. دای چوپان، دهراود، چوره، اجرستان، ارغنداب قندهار، موسی قلعه، وردک سرزمین های اصلی هزاره ها هستند که اکنون در تصرف پشتون ها قرار دارند."(14)</p> <p>میر غلام محمد غبار مورخ شهیر کشور به بخشی از خشونت مذهبی و دشمنی نژادی امیر عبدالرحمن در حق هزاره ها چنین نوشته است : "ولی این شورش طوری فجیع و با قساوت از طرف دولت خاموش ساخته شده بود که به هزارها خانوار مردم در ماورای جیحون و ایران و هند انگلیس فرار کرده بودند. حکومت انگلیسی هند از فراریان در فوج عسکر منظم تشکیل کرد. وقتیکه بقیه مردم هزاره بعد از ختم جنگ های دو ساله به مساکن خود برگشتند آنقدر کم بودند که مثلا از 20 هزار خانوار مردم بهسود فقط ششهزار خانوار باقیمانده بودند. تمام قلعه ها و مساکن مردم هزاره تخریب و مزارع شان پایمال شده بود. طبق امر امیر هزارها دختر و پسر بیگناه هزاره در داخل افغانستان و هم در ماورای سرحدات شرقی افغانستان فروخته شدند. مظالم امیر در هزاره جات سابقه یی در تاریخ کشور داشت...."(15)</p> <p> امیر عبدالرحمن خزانه دولت را مملو از پول فروش اسیران هزاره به عنوان برده و کنیز، کرده بود : "سيصدو پنجاه تن مرد و زن و پسر و دختری که فرهاد خان کرنيل، از مردم طغايی بوغا و غيره مردم جاغوری اسير و دستگير کرده در غزنين فرستاده بود، حکمران آنجا بکابل فرستاد. مردان شان همه بقتل رسيدند و زنان و دختران و پسران شان از بيست تا بيست و يک روپيه بنام کنيزی و غلامی به امر امير عبدالرحمان خان فروخته شدند. پول حاصله از فروش آنها و اسرای بعدی به مصرف دولت رسيد ..."(16)</p> <p>فتوای کافر بودن مردم هزاره و قتل عام آنان توسط امیر عبدالرحمن : "حضرت والا، پس از صدور اشتهارات کفر هزاره که به فتوای علما جاری گشت، از محاربات فرقه«باغیه هزاره» و دستبردهای ایشان به ذریعهء عرایض افسران و صاحب منصبان سپاه نظام آگاه گردیده، همه را فرمان کرد که: هرچند مرد و زن و پسر و دختر و مال و متاع آن قوم کافر را از راه غنیمت متصرف شوند، به قرار آیین دین مبین، پنج یک آن را حق حضرت والا دانسته ارسال حضور بدارند و باقی را حق و حصهء خود دانسته متصرف شوند. و از صدور این حکم بود که هزاران هزاران زن و دختر و پسر از مردم هزاره به اسیری رفته، از راه ملک یمین در تمام افغانستان و ممالک خارجه به فروش رسید، خانه ای نماند که دو سه تن از زنان و دختران هزاره را مالک نشدند."(17)</p> <p>فرمان تاراج اموال و اسارت هزاره ها توسط امیر عبدالرحمن جابر : "تمامت مال و منال آن گروه ددخصال برشما حلال باد و برای دولت جز اسیران آن قوم شریر دیگر چیزی به کار نیست . می باید که همه را با خود بیاورند و مال و متاع ایشان را در بین خود علی السویه قسمت نمایند."(18)</p> <p>اعطای لقب « امیر آهنین » برای امیر عبدالرحمن خان، از طرف شیونیست های قبیلوی در بدل فرمان نسل کشی هزاره ها، به توب بستن ها و کله منار ها بود : " ده ها هزار نفر قتل عام شدند که اکثر شان زن، کودک و پیران از کار افتاده بودند . در اجرستان نه تنها قلعه ها ویران گردید بلکه بیش از دوصدهزار اصله درخت از ریشه قطع و مزارع و باغ ها خاکستر گردیدند و 45 قوم اجرستان همه از میان رفتند . ساکنین ارزگان و چوره نیز بدین سرنوشت گرفتار امدند . اقوامی مانند قوم پهلوان، بوبک، بوباش، سلطان احمد و غیره به انقراض کامل کشیده شدند و جز نام اثری دیگری از آن ها باقی نماند . بازار ادم فروشی گرم شد، ده ها هزار کودک معصوم به فروش رفت . هیچ خانواده ثروتمندی در افغانستان نبود که یکی دو تا برده نداشته باشند .حتی بردگان به خارج کشور نیز صادر گردید . هندوان قندهار نیز کودکان هزاره را خریده و به رسم مذهبی خویش در کمر شان زنار بستند !! تنها از یک دفتر آدم فروشی در ارزگان، عایدات دولت به هفتاد هزار روپیه رسید!! زیرا یک دهم قیمت برده ها به عنوان مالیات به دولت داده می شد و قیمت افراد از یک روپیه تا صد و بیست روپیه بود!! سپاهیان دولتی به قصد اسارت زنان و کودکان به هر دره برآمده به جستجوی آنان به تکاپو افتادند . زنان و دختران برای اینکه دامن شان به ننگ آلوده نگردد، خودکشی می کردند."(19)</p> <p>شمه ای دیگری از جنایات نابخشودنی امیرعبدالرحمن بر علیه هزاره ها : "آنان مساجد را ويران كرده، روستاها را مى سوزاندند و دام ها را از بين مى بردند . مردم را از به خاك سپردن مردگان شان باز مى داشتند، آن سان كه جسد مردگان در خانه هاى شان متلاشى مى شد و در نتيجه بيمارى هاى مسرى شيوع يافت... آنان دست و پاى افراد بازداشتى را قطع و آنان را به حال خود رها مى كردند تا بميرند ... فرد را بسته، در اختيار سگان درنده و گرسنه قرار مى دادند و سگ، او را زنده زنده مى خورد... كودكان و شيرخوارگان را پيش روى مادران شان سر مى بريدند و دختران و زنان را در برابر ديدگان كسان شان مورد تجاوز قرار مى دادند ... گوش و بينى اسيران را مى بريدند و سيخ گداخته در چشمان شان فرو مى كردند... كشتن كودكان براى آنان تفريح و سرگرمى بود..."(20)</p> <p>ادامه دارد</p> <p><strong>پی نوشت ها :</strong></p> <p>1 - کاندید اکادمیسن سیستانی - مقایسه شرایط سیاسی - نظامی زمان امضای معاهده دیورند ... <a href="http://www.afghangerman.net/upload/Tahlilha_PDF/a_sistani_sharayete_siasi_nezami_emzae_khate_durand.pdf" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.afghangerman.net/upload/Tahlilha_PDF/a_sistani_sharayete_siasi_nezami_emzae_khate_durand.pdf</a><br class='autobr' /> 2 - روستار تره کی – افغانستان در آتش جنگ - نقش اقوام درپروسه تشکل ملت در تاریخ معاصر افغانستان <a href="http://www.dawatfreemedia.org/index.php?mod=article&cat=%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8%D8%AF%D8%B1%DB%8C&article=5374" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.dawatfreemedia.org/index.php?mod=article&cat=%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8%D8%AF%D8%B1%DB%8C&article=5374</a><br class='autobr' /> 3 - غلام حیدر جمالی - نصب عبدالرحمن خان بر اریکهء قدرت و قیام هزاره ها- صص 48 و 49 / اول زمستان 1378 <br class='autobr' /> 4 - میر محمد صدیق فرهنگ، «افغانستان در پنج قرن اخیر»، جلد اول «قسمت اول» ص 394 - چاپ جدید 1371، ناشر: مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، قم. <br class='autobr' /> 5 - امیر عبدالرحمن خان - تاج التواریخ - جلد اول و دوم، ص 235 - تاریخ طبع: میزان 1375 هجری ش. ناشر: مرکز نشراتی میوند، پشاور<br class='autobr' /> 6 - دکتر سید عسکر موسوی - «هزاره های افغانستان» ، ص 154 - مترجم: اسدالله شفایی، چاپ اول: زمستان 1379، تهران<br class='autobr' /> 7 - میر محمد صدیق فرهنگ، «افغانستان در پنج قرن اخیر»، جلد اول«قسمت اول» ص 397 چاپ جدید 1371، ناشر: مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، قم<br class='autobr' /> 8 - غلام حیدر جمالی - نصب عبدالرحمن خان بر اریکهء قدرت و قیام هزاره ها- ص 48 اول زمستان 1378<br class='autobr' /> 9 - امیر عبدالرحمن - تارج التواریخ - ص 155<br class='autobr' /> 10 - امیر عبدالرحمن - تاج التواریخ ص ۵۰<br class='autobr' /> 11 - امیر عبدالرحمن - تاج التواریخ - ص ۵۳-۵۴<br class='autobr' /> 12 - امیر عبدالرحمن خان - تاج التواریخ ص 39<br class='autobr' /> 13 - دکتر سید عسکر موسوی، «هزاره های افغانستان»، ص 156 مترجم: اسدالله شفایی، چاپ اول: زمستان 1379، تهران <br class='autobr' /> 14 - ل تیمورخانوف، تاریخ ملی هزاره، ترجمه عزیز طغیان چاپ کویته پاکستان 1989<br class='autobr' /> 15 - میرغلام محمد غبار، «افغانستان در مسیر تاریخ»، ص 670 - چاپ دوم- پیام مهاجر - اسد 1359 ایران- قم<br class='autobr' /> 16 - فیض محمد کاتب – سراج التواریخ - جلد سوم - ص 21<br class='autobr' /> 17 - بصیر احمد دولت آبادی، هزاره ها؛ پناه گزینی و کتمان هویت - ص 35، چاپ اول: زمستان 1378 <br class='autobr' /> 18 - فیض محمد کاتب - سراج التواریخ - جلد سوم از صفحات 683 و 700<br class='autobr' /> 19 - کاظم یزدانی - فرزندان کوهسار صص 34 - 38<br class='autobr' /> 20 - طالب قندهارى، نگاهى به گذشته و حال افغانستان، ص 24</p></div> https://www.kabulpress.org/article124378.html https://www.kabulpress.org/article124378.html 2012-09-14T21:30:00Z text/html fa عباس دلجو <p>ثبات، تعادل اجتماعی، صلح و امنیت ملی زمانی در یک کشور تحقق می یابد که مردم از آزادی های فردی، سیاسی، اعتقادی و اجتماعی برخوردار بوده و حق تعیین سرنوشت و مشارکت متناسب در ساختار حاکمیت را داشته باشند. زیرا ایجاد امنیت و آرامش در یک کشور، نیاز مبرم به مشارکت عمومی و همبستگی ملی دارد . پشتوانه مردمی و "مشروعيت و يكپارچگي، ساختار نرم افزار امنيت ملي را تشكيل مي‌دهند اما ظرفيت سياسي، محتواي اين امنيت را در بر مي‌گيرد."1 <br class='autobr' /> نظام مردم‌سالار و دموكراتيكِ برخاسته از متن اراده مردم نه تنها مشروعیت که (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L132xH150/arton124378-505fe.jpg?1769424414' class='spip_logo spip_logo_right' width='132' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>ثبات، تعادل اجتماعی، صلح و امنیت ملی زمانی در یک کشور تحقق می یابد که مردم از آزادی های فردی، سیاسی، اعتقادی و اجتماعی برخوردار بوده و حق تعیین سرنوشت و مشارکت متناسب در ساختار حاکمیت را داشته باشند. زیرا ایجاد امنیت و آرامش در یک کشور، نیاز مبرم به مشارکت عمومی و همبستگی ملی دارد . پشتوانه مردمی و "مشروعيت و يكپارچگي، ساختار نرم افزار امنيت ملي را تشكيل مي‌دهند اما ظرفيت سياسي، محتواي اين امنيت را در بر مي‌گيرد."<i>1</i></p></div> <div class='rss_texte'><p>نظام مردم‌سالار و دموكراتيكِ برخاسته از متن اراده مردم نه تنها مشروعیت که از قدرت نیز برخوردار بوده و این احساس قدرتمند بودن را نه تنها در دستگاه دولت، حتی در يكايك اعضاي جامعه نيز تقويت مي‌كند . این حس قدرت و توانمندی دولت و مردم است که بزرگترین پشتوانه برای تامین امنیت ملی و صلح پایدار میباشد . اگر دولتی با جلب رضایت و اعتماد مردم از پشتوانه قوی مردمی برخوردار گردد، نه تنها این مشروعیت در تحکیم پایه های اقتدار آن در داخل، بلکه به حضور مقتدرانه دولت در خارج و پیشبرد برنامه های راهبردی اش در روابط خارجی نیز سهم تعین کننده و درخوری دارد.</p> <p>یا به عبارت دیگر، قدرت يا اقتدار عمومي از تراکم آراء و اراده مردم بوجود آمده و اوتوریته اِعمال آن را مردم که صاحبان اصلی این قدرت میباشند بطور موقت به دولت واگذار مینماید و دولت ملی برخاسته از متن اراده مردم، صلاحیت اِعمال قدرت و مسئوليت اصلي به فعلیت در آوردن همه ی ظرفيت ها و پُتانسيل هاي اين قدرت را در راستای تامین منافع و امنیت جمعی چه در سطح ملی و چه در سطح بین المللی دارد. زیرا اقتدار دولت به پشتوانه ‌هاي مردمي متكي و متصل است که این پشتوانه مردمی، نه تنها مشروعيت دولت را تضمین مینماید بلکه حضور مؤثر و مقتدرانه آن را در عرصه روابط بين‌الملل نیز تحکیم بخشیده و دولت را در راستای تأمين منافع ملي، قادر به اجراي راهبردهاي استراتیژیک در روابط خارجي، میسازد. <br class='autobr' /> از اين رو، مشاركت و حضور متناسب اقوام در ساختار حاکمیت از یکطرف میزان مشروعیت دولت را مشخص مینماید و از سوی دیگر دولت با تمثیل اراده جمعی در ساختار حاکمیت، اقتدار عمومی و وحدت ملی را به نمایش گذاشته و از ظرفیت ها و قابلیت های ملی آن در راستای تامین امنیت ملی و حذف تهدیدات خارجی کار میگیرد.</p> <p>جان استوارت ميل معتقد است که مشاركت سیاسی، پختگی روحی و اخلاقی انسان ها را تبارز میدهد و اگر دولتی انحصار طلب بوده و خصايل منفی همچون خودخواهی، تنگ نظری و انحصار طلبی را جزء برنامه های کاری اش قرار داده است این عمل دولت نمایانگر آنست که هنوز به آن مرحله ی از درایت و پختگی سیاسی نرسیده که اهمیت مشارکت مردم را در ایجاد مشروعیت دولت درک کرده و از حصار تنگ ذهنیت طرد و نفی بیرون شده باشد . در حالیکه "مشروعيت، جزء قطعي نرم افزاري امنيت ملي است ؛ چون چارچوب كلان سياست را در سيستم مديريت امنيت ملي شكل مي‌دهد"<i>2</i>.</p> <p>فراموش نگردد که امنیت ملی تنها در تهدیدات نظامی خلاصه نمیگردد،امنيت ملي يعني "حفظ حيثيت و اعتبار يك ملت . يعني عدالت، رفاه مادي، اشتغال ، آموزش و تحصیل رايگان، امنيت حقوق فردي و اجتماعي، آزادي هاي فردي و اجتماعي، مشاركت در تعيين سرنوشت، حق بر خورداري از انتخابات آزاد، حق انتخاب شدن و انتخاب كردن، امنيت يعني دارا بودن قانوني كه از حقوق حقه مردم سرچشمه گرفته شده باشد..."<i> 3</i> دانشكده دفاع ملي كانادا نیز امنيت ملي را چنين تعريف مي‌كند:"امنيت ملي، حفاظت از شيوه پذيرفته شده زندگي مردم است كه با نيازها و آرمانهاي مشروع ديگران نيز سازگار مي‌باشد. امنيت، شامل فارغ‌بودن از حمله نظامي يا فشار، آزادي از انهدام داخلي و رهايي از زوال ارزشهاي سياسي، اقتصادي و اجتماعي است كه براي نحوه زندگي، اساسي است"<i>4</i>.</p> <p>حالا با ذکر این مقدمه میپردازم به اصل مسئله. زمانیکه از دموکراسی و اراده آزاد شهروندان و جامعه مدنی و مردم سالاری حرف می زنیم ناگزیریم بپذیریم که در کشور پولی اتنیک و کثیرالاقوامی مثل افغانستان كه براساس جمعيت ها و اقوام گوناگون شكل گرفته است، دولت باید مشکل نمایندگی متناسب نخبگان اقوام را در ساختار حاکمیت حل نمايد . چون اقوام کشور جزء ابزار های اصلی زیر ساخت های امنیت داخلی بوده و در تامین امنیت ملی و ثبات اجتماعی نقش بسزائی دارند . درست به همین دلیل دولت موظف است تا عمده ترين گروه هاي قومي را حول محور وحدت ملی، جمع و زمینه حمايت و همبستگی آنان را در راستای تحکیم امنیت سرتاسری و گسترش حاکمیت قانون در کشور فراهم سازد . "يكي از لوازم مؤثر بر بافت و همچنين ساخت روابط اجتماعي، گذار از پراكندگي اعضا به همبستگي و هويتي مشترك است. با تكثّر در نقاط اشتراك و تقليل خصايص متفاوت آنهاست كه هويت مشترك به "وحدت" مي‌انجامد و فراگير شدن اين وحدت در سطح اجتماع عمومي، به "وحدت يا اتحاد ملي" منتهي مي‌گردد و در نهايت، اقتدار ملي را به منظور صيانت از اجتماع در برابر هرگونه تهديد به ارمغان مي‌آورد."<i>5</i></p> <p>اما شوربختانه دولت تیمی آقای کرزی که ممثل اراده یک قوم و قبیله خاص میباشد، طبعا عاری از مشخصات یک دولت ملی بوده و صلاحیت تامین وحدت و امنیت ملی را ندارد . یکی از عوامل اصلی تضعیف دولت تیمی آقای کرزی، همین روحیه عدم مشارکتی و انحصاری او و تیمش میباشد که با ذهنیت طرد و نفی، پشتوانه مردمی را از دست داده اند و طبیعی است که مردم افغانستان این ذهنیت انحصاری و شیونیستی آقای کرزی و تیم قبیلوی ایشان را تحمل نکرده و دست از پشتیبانی دولت بردارند . قطعا دولت طرد شده از جانب مردم، مسلما که یک دولت ضعیف، ناکارآمد و شکننده بوده و صلاحیت تامین امنیت ملی را ندارد . <br class='autobr' /> دولت اگر خواهان ایجاد امنیت ملی میباشد راهی جز تحکیم پایه های قدرت ملی با مشارکت همگانی مردم در امر دفاع از امنیت و مصالح ملی ندارد . این کار زمانی میسر است که دولت ممثل اراده جمعی بوده و از طریق مشارکت متناسب نمایندگان واقعی مردم در ساختار حاکمیت، قدرت ملی بیشتری تولید کند. مگر مردم در حوزه سنجش قدرت ملی، یکی از منابع عمده قدرت محسوب نمیگردد؟. آیا نقش مردم و تاثیرگذاری آن بر رویکرد ها و عملکرد های کشور ها حرف اصلی را نمی زند؟. اما چرا همه مردم به دفاع از دولت آقای کرزی بر نمیخیزند؟ جواب روشن است زمانیکه اکثریت قریب به اتفاق مردم از حلقه حاکمیت بدور انداخته شده و یک تیم تمامیت خواه در راستای هژمونی یک قوم خاص از تمام امکانات ملی هزینه میسازند، خود بخود و بطور اتوماتیک "ناتواني نظام سياسي در همگن و يكپارچه كردن گروههاي متعدد و متنوع اجتماعي، زمينه را براي تهديدهاي امنيتي جدي، تلاشي در ساختار كلان نظام سياسي و تضعيف ظرفيت سياسي نظام را فراهم مي‌كند."<i>6</i> درست به همین لحاظ هر روز بیشتر از دیروز ناامنی و کشت و کشتار و فساد، قوس صعودی می یابند .</p> <p>آقای کرزی قبلا در اولین کنفرانس مطبوعاتی اش بعد از برنده شدن در انتخابات رسوای گذشته گفته بود که : "کابینه من آئینه تمای نمای افغانستان خواهد بود و همه مردم در آن مشارکت خواهند داشت." اما متاسفانه او و تیمش به جای این که به تعهداتش عمل کرده راه های مشارکت ملی را باز نموده و زمینه شرکت متناسب نمایندگان اقوام و اقشار کشور را در ساختار حاکمیت فراهم سازد، مانند شعبده باز قاهری با خیمه شب بازی در پارلمان، از شرکت متناسب نمایندگان سایر اقوام شریف در کابینه جلوگیری بعمل اورده و در قدم اول تمامی پست های کلیدی را به هم پالکی های قبیلوی اش سپرد تا در کنفرانس لندن برای دلجویی از ملاعمر و دار و دسته طالبانی اش این سند طرد و نفی سایر اقوام را از ساختار حاکمیت سیاسی افغانستان به آنان پیشکش کرده و مستقیما نوید دهد که حاکمیت از ان پشتون ها است و پشتون ها کمافی السابق زمامداران بلامنازع کشور اند .</p> <p>آیا با این « چال چور» و قبضه کردن تمام پست های کلیدی برای نخبگان یک قوم، شرکت عادلانه و متناسب نمایندگان اقوام در ساختار قدرت سیاسی رعایت شده است ؟. آیا این عمل انحصارگرایانه، خود بیانگر ذهنیت طرد و نفی قبیله گرا های شیونیست و تمامیتخواه به سرکردگی آقای حامد کرزی نمی باشد؟. متاسفانه این بازی قومی آقای کرزی و تیم تمامیت خواه ایشان، عوارض ناگوار و ضربه های مهلکی بر پیکر نحیف وحدت و یکپارچگی ملی واردکرده و در نهایت دولت را از پشتوانه قوی ملی، محروم ساختند . "وقتی بازی قومی است چطور میتوان از دیگران توقع داشت که فراقومی عمل کنند؟ زیرا "فرا قومی اندیشیدن را نمی توان بعنوان درس اخلاق و ایدیالوژی در نظر گرفت."<i>7</i></p> <p>ممکن اقای کرزی و تیم تمامیت خواه ایشان روش های انحصاری داود خان و سایر سلاطین دوصد و شصت ساله تاریخ سیاه افغانستان را اقتباس کنند . اما فراموش نفرمایند که این مردم، مردم زمان گذشته نیست و حالا هیچ کس نمیتواند بر بستر ذهن آنان روش های انحصاری و استبدادی گذشته را اعمال کند . زیرا مردم شریف افغانستان بعد از شرکت در جهاد پرافتخار بخاطر بیرون راندن ارتش تا دندان مسلح شوروی و تحمل ملیونها شهید و زخمی و معلول و آواره، حالا بر خلاف انحصار طلبان قبیلوی به آن مرحله ای از رشد و تعالی و تکامل فکری رسیده اند که جلو انحصار طلبی ها را گرفته و عدالت اجتماعی و وحدت ملی را در چوکات یک حاکمیت ملی برخاسته از متن اراده همه اقوام شریف کشور مطالبه نمایند .</p> <p><strong>پی نوشت ها :</strong></p> <p>1- ادوارد و چونگ ايمون(1377)؛ "ابعاد نرم افزاري امنيت ملي: مشروعيت، انسجام و ظرفيت سيستم سياسي"،ص 41 ترجمه گروه امنيت ملي، سياست دفاعي، شماره 22 (بهار).</p> <p>2- رفيعي، سيدكمال الدين (1386)؛ "مقدمه‌اي در باب قدرت نرم"ص 8،</p> <p>3- انتخابات‏‏، امنيت ملی و بحران مشروعيت – نوشته حسن زارع زاده اردشیر منبع : <a href="http://www.iranpressnews.com/source/005209.htm" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.iranpressnews.com/source/005209.htm</a></p> <p>4- نيم‌نگاهي به مفهوم امنيت، دكتر مهرداد ميرعرب، ترجمه: دكتر عبدالقيوم سجادي، فصلنامه‌ علوم سياسي،</p> <p>5- مبادي حقوقي اتحاد ملي و نقش بسيج در تحقق و تحكيم نوشته پروانه تیلا منبع : <a href="http://www.bashgah.net/pages-12761.html" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.bashgah.net/pages-12761.html</a></p> <p>6-آذر، ادوارد و چونگ ايمون(1377)؛ "ابعاد نرم افزاري امنيت ملي: مشروعيت، انسجام و ظرفيت سیستم سياسي"ص 40-41، ترجمه گروه امنيت ملي، سياست دفاعي، شماره 22</p> <p>7- الهام غرجی – خطوط موازی و خطوط متقاطع: گزارش حال سیاست قومگرائی درافغانستان. <a href="http://www.afghanasamai.com/" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.afghanasamai.com/</a></p></div> https://www.kabulpress.org/article122375.html https://www.kabulpress.org/article122375.html 2012-08-29T20:00:00Z text/html fa عباس دلجو <p>مشارکت‌ملی در چوکات حاکمیت‌سیاسی از شاخص های راهبردی و کلیدی توسعه‌سیاسی به حساب میاید و قطعا توسعه‌سیاسی، توسعه اجتماعی، اقتصادی و امنیتی را نیز در پی دارد . در حاکمیت مناسبات‌دموکراتیک، اهمیت مشارکت‌ملی به حدی است که توسعه مشارکت قانونمند مردم در فرایند تصمیم‌گیری در برنامه های استراتیژیک ملی، به عنوان راهبرد تلقی میشود . زیرا نفس مشارکت بر محور تامین منافع‌جمعی، تعهد آگاهانه و تعلق خاطر برای آحاد ملت ایجاد میکند . فلهذا ” مشارکت سهمی در چیزی داشتن و از آن سودبردن و یا در گروهی شرکت جستن و (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L150xH147/arton122375-c48a2.png?1769424414' class='spip_logo spip_logo_right' width='150' height='147' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>مشارکت‌ملی در چوکات حاکمیت‌سیاسی از شاخص های راهبردی و کلیدی توسعه‌سیاسی به حساب میاید و قطعا توسعه‌سیاسی، توسعه اجتماعی، اقتصادی و امنیتی را نیز در پی دارد . در حاکمیت مناسبات‌دموکراتیک، اهمیت مشارکت‌ملی به حدی است که توسعه مشارکت قانونمند مردم در فرایند تصمیم‌گیری در برنامه های استراتیژیک ملی، به عنوان راهبرد تلقی میشود . زیرا نفس مشارکت بر محور تامین منافع‌جمعی، تعهد آگاهانه و تعلق خاطر برای آحاد ملت ایجاد میکند . فلهذا ” مشارکت سهمی در چیزی داشتن و از آن سودبردن و یا در گروهی شرکت جستن و بنابراین با آن همکاری داشتن است. به همین جهت از دیدگاه جامعه شناسی باید بین مشارکت به عنوان حالت یا وضع (امر شرکت نمودن) و مشارکت به عنوان عمل و تعهد (عمل شرکت ) تمیز قایل شد. مشارکت در معنای اول از تعلق به گروهی خاص و داشتن سهمی در هستی آن خبر می دهد و در معنای دوم داشتن شرکتی فعالانه در گروه را می رساند و به فعالیت اجتماعی انجام شده نظر دارد."<i>1</i></p> <p>با مشارکت متوازن نخبگان اقوام در ساختار حاکمیت‌سیاسی، نه تنها جلو اقتدارگرایی دولت مرکزی گرفته میشود بلکه از بحران هویت‌ملی جلوگیری بعمل آمده و زمینه های بی اعتمادی‌ملی و مرکزگریزی و گرایش های نامطلوب قومی را نیز از بین میبرد . زمانیکه همه اقوام قادر به تبارز رای و اراده شان از طریق مشارکت در ساختار سیاسی باشند، طبعا نفس مشارکت متناسب اقوام، حس منفعت جمعی و اعتمادملی را در پی داشته و مشروعیت حاکمیت و تثبیت ارزش های دموکراتیک را رقم میزنند . زیرا " در یك نظام دموكراتیك، به مردم اجازه داده می‎شود در اداره امور شركت كنند . در واقع مردم حاكمان خود را برمی‎گزینند . در چنین سیستمی مشارکت، قوام دموکراسی تلقی میشود و آن متضمن ارزیابی خردمندانه درجه دموکراسی تحقق یافته هر جامعه خواهد بود."<i>2</i></p> <p>اما در بحث مشارکت اقوام سوالی مطرح میگردد : حق خواهی قومی و یا حقوق شهروندی، کدام یک بهتر بوده و تامین کننده منافع مردم است؟. در واقع اصل، تامین حقوق فردی است اما باید این حقوق فردی به تامین حقوق جمعی منجر شود . با این حساب دولت از تعامل روابط افراد با یکدیگر بوجود آمده و خود بعنوان یک جمع و یا یک کلیت از طریق تبارز اراده و خواست فرد به تامین منافع جمعی که در برگیرنده آحاد ملت است میپردازد . از نظر ایمانوئل کانت نیز دولت برآیند اراده و اقتدار جمعی است که زمینه تامین منافع فردی را فراهم ساخته و از طریق"تجمع منافع فردی"در راستای تامین منافع عمومی گام برمیدارد .</p> <p>اما قبل از پرداختن به این بحث ناگزیر از ذکر جمله معترضه ای هستم و آن اینکه در افغانستان تاکید بر حقوق اقوام در شرایط کنونی، حالت اضطرار و گذرا داشته به محض تثبیت عدالت‌اجتماعی و تحقق جامعه‌مدنی و تامین حقوق شهروندی، آنگاه است که همه باید به فرایند دموکراتیزه کردن مناسبات اجتماعی از معبر نهادهای‌مدنی به گسترش روابط عادلانه ملی بیاندیشند. اما فعلا با توجه به حاکمیت سنت دیرپای استبداد و انحصار و ذهنیت طرد و نفی، ما ناگزیر از بحث مشارکت متناسب اقوام در ساختار حاکمیت هستیم .</p> <p>اصلا یکی از اساسی ترین مشخصه جوامع و کشور های دموکراتیک، به رسمیت شناختن حق مشارکتِ اقوام و اقلیتها در تعیین سرنوشت شان بوده و این حق در دنیای دموکراتیک کنونی یک نورم پذیرفته شده ی بین‌المللی محسوب میگردد. به همین دلیل برای اینکه اقوام، قادر به تعین سرنوشت سیاسی خویش بوده و از حق مشارکت سیاسی برخوردار باشند، در ماده ۲۱ اعلامیه جهانی حقوق بشر، مواد ۲۰، ۲۴، ۳۱، ۳۴ و ۳۸ اعلامیه امریکایی حقوق بشر، بندهای الف، ب و ج ماده ۲۵ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، ماده ۳ پروتکل اول کنوانسیون اروپایی حقوق و… صریحا درین مورد اشاره شده است . همچنان در ارتباط مطالبات دموکراتیک اقوام در ملحقه هجده دسامبر 1992 اعلامیه جهانی حقوق بشر مشخصا آمده است : "افراد اقوام قانونا حق مطالبه و فعالیت برای کسب منافع گروه اتنیکی خود را دارند و در بند سوم همان ملحقه به صراحت می گوید که این حق، نه فقط یک حق فردی که حق جمعی نیز می باشد . حق جمعی افراد یک قوم، حق قوم است، زیرا قوم جمع افراد قوم است" . " زماني كه ماده 27 پيمان كنوانسيون حقوق مدني و سياسي علاوه بر حمايت از حق حيات، حق هويت و حق عدم تبعيض را به رسميت شناخت راي به سياسي بودن مقوله اقليت هاي قومي داد . چنانكه حق مشاركت در حيات فرهنگي، سیاسی كه يكي از حقوق اساسي بشر است در مورد اعضاي اقليت ها نيز صادق است."<i>3</i></p> <p>شروع بحث اما ! در کشورهای پیشرفته که مناسبات دموکراسی و سیستم مدیریتی لیبرال مبتنی بر تامین حقوق شهروندی و عدالت‌اجتماعی حاکم است، در آنجا شایسته‌سالاری حرف اول را میزند . نظام شایسته سالار بنا به تعریف آقای «لاوسون وگـــارود» : "عبارت است از نظامي كه در آن مزايا و موقعيت هاي شغلي تنها براساس شايستگي و نه بر مبناي جنسيت، طبقه اجتماعي، گروه قومي يا ثروت به افراد تفويض مي شود."<i>4</i> اما حکام مستبد و انحصارطلب در افغانستان، متاسفانه نفس مشارکت متناسب اقوام در ساختار حاکمیت را زیر سوال برده و پست های کلیدی را از به اصطلاح نخبگان قوم خاص پر ساخته اند . به عنوان مثال (مشت نمونه خروار) فقط به این آمار نگاه کنید . مجموع نماینده گی های سیاسی افغانستان که شامل سفارت خانه و قونسلگری ها میباشند، در سطح جهان شاید بیشتر از 70 نماینده گی شوند.اما سهم هزاره ها درین نمایندگی ها در حد صفر تقلیل یافته تو گویی که مادران هزاره ذاتا از زائیدن سفیر و کاردار و دیپلمات عقیم بوده اند . همانطوریکه در گذشته ای نه چندان دور در زمان سلطنت ظاهر و داود، مادران هزاره و ازبک و بلوچ ... عقیم از بدنیا آوردن «جنرال» شده بودند . اما برعکس از" ولايت پکتيا با وجود آنکه جوانان آن ولايت ازخدمات سربازی و مردم آن ولايت از پرداخت ماليهء دولتی نيز معاف بودند، ولی تخمينا بيش از 40 % جنرالان از آن ولايت بودند."<i>5</i> و حتی با این ذهنیت هژمونی قومی برای کشور ما تاریخ نوشتند . به تاریخ جعلی و خودساخته شیونیست های قبیله گرا توجه نمائید هرچه القاب "بابا " و " نیکه " و "امیر " و "انا "و " ولس مشر"... است مخصوص حکام پشتون بوده نه از سلسله حکام اقوام دیگر چون «کوشانیان، هپتالیان، غزنویان، سلجوقیان، غوریان و تیموریان.» مثلیکه مادران این حکام، فرزندی نزائیده بودند تا مستحق این القاب باشند.!! در حالیکه عصر غزنویان با شکوه ترین و عظیم ترین دوره در تاریخ کشور محسوب گردیده که تنها در بخش علم و فرهنگ جزء بزرگترین دربار علمی در جهان بود که بیشتر از 400 تن شاعر و عالم نامدار کشور در آنجا رشد نموده اند . "از دوره های درخشان تاریخ هرات، دوره تیموری است که بنیان گذاری مدنیتی پایدار را درخود داشت. دوره های مختلف تاریخی آثار و آبده های فراوانی از خود به یادگار گذاشته و بیش از چهارصد آبده تاریخی در این شهر وجود دارد که مسجد جامع و ارگ هرات از نشانه های بارز آن است . بسیاری از شخصیت های نام آور اندیشه، ادبیات و عرفان شرق، از جمله خواجه عبدالله انصاری، امام فخر رازی و عبدالرحمان جامی، در هرات زیسته اند."<i>6</i></p> <p>در شرایط کنونی کسی و یا کسانی میتوانند ادعا نمایند که به راستی اقوام دیگر فاقد نیروهای فکری و تخصصی هستند؟. اگر جواب منفی است، پس با حفظ ایده شایسته سالاری باید زمینه مشارکت متناسب شایستگان و متخصصین اقوام مختلف کشور در ساختار سیاسی - اداری فراهم گردد که این کار نه تنها باعث تقویت اعتماد، تمایل و وابستگی های ملی گردیده و اقوام، موجودیت شان را در کنار هم بمثابه شهروندان شایسته و نه درجه چندمی، احساس کرده و تعلق ملی در سطح کل کشور در بین آنان ایجاد میگردد . بلکه با حفظ هویتهای متکثر قومی در چوکات یک کشور واحد سیاسی، پدیده «ملت-دولت» را تحقق بخشیده و در نهایت «وحدت ملی» را که "ارکان و مولفه های ساختاری آن را حکومت ملی، فرهنگ ملی، منافع مشترک ملی، توزيع امتيازات وامنيت ملی تشکيل ميدهند."<i>7</i> پایه گذاری مینمایند . توزیع عادلانه قدرت از طریق مشارکت جمعی ملت در تصمیم گیریهای کلان کشور از پیش نیاز های اساسی امنیت و توسعه در یک کشور به حساب میاید و این امر بدون تامین عدالت اجتماعی، سیاسی و فرهنگی ممکن نیست . عدالت اجتماعی زمانی در یک کشور تامین میشود که سیستم انحصار و استبداد از بین رفته و زمینه ای ایجاد گردد تا نخبگان شایسته اقوام که نمایندگان واقعی مردم اند بدون تبعیض و در یک تناسب عادلانه مبتنی بر شعاع وجودی شان در ساختار سیاسی مشارکت داشته باشند که نفس شرکت آزادانه مردم در تعین سرنوشت و تبارز اراده سیاسی شان در ساختار حاکمیت، اولا هویت ملی را محقق میسازد دوما حضور گسترده اقشار گوناگون در ساختار حاکمیتی فراگیر با قاعده وسیع ملی، حکومت را مشروعیت میبخشد.</p> <p>امروز با توجه به مشکلات عمیق و گسترده امنیتی و اقتصادی، دولت ناگزیر از جلب اعتماد و همکاری نخبگان اقوام از طریق مشارکت ملی است که با استفاده بهینه از توان و امکانات بالفعل آنان درحل معضله ملی، قادر به حل مشکلات امنیتی گردیده و با سهیم ساختن مردم در فرایند تصمیم گیریها، قطعا مسئولیت پذیری و اعتماد آنان را در پی داشته و در عرصه های امنیت و رشد اقتصادی بازوی اجرائی قوی دولت خواهند بود . اما متاسفانه "ما اكنون با دولتي مواجه هستيم كه نه تنها از مشاركت اقوام و اتني‌هاي كشور به صورت واقعي بهره مند نيست، بلكه در برابر حضور واقعي اتني‌هاي كشور در قدرت سياسي حساسيت نيز دارد. همين حساست قدرت سياسي موجود حضور اقوام و اقشار گوناگون جامعه در قدرت، دولت را نه تنها به ملجأ و پناهگاه لمپن‌هاي سياسي مبدل كرده، بلكه آن را به يك دستگاه لمپن پرور نيز تبديل كرده است. قدرت سياسي كه از رهگذر حضور و شركت لمپن‌ها تشكيل مي‌شود، يك قدرت پوشالي است. قدرت پوشالي قدرتي است كه در مواقع بحران و خطر، آسيب پذير است و در زمان آرامش و صلح نا كار آمد. قدرت پوشالي قدرتي است كه شعارهاي ملي مي‌دهد، اما به واقعيت‌هاي اجتماعي بي توجه است."<i>8</i></p> <p>سوگمندانه باید اعتراف کرد که امروز در افغانستان حتی با توجه به تحولات‌جهانی و رشد مناسبات فراگیر دموکراسی و تعالی‌فکری و روحی اقوام محروم و دربند، هنوز هم حلقات شیونیستی با ذهنیت قبیله سالاری شان در مقابل طرح مشارکت ملی و تقسیم عادلانه قدرت، نقش عامل بازدارنده را ایفا می کنند . امروز وقت آن رسیده که ساختار سیاسی متصلب، انحصاری و سنتی را با مشارکت جمعی از طریق فراخوان ملی برای ایجاد یک حاکمیت مشروع ملی به چالش کشید . امروز ما نیاز به یک آغاز داریم و توجه داشته باشیم که آغاز خوب امروز، فرجام نیک برای فرزندان مان در آینده خواهد داشت. "آغاز كردن عالى ترين توانمندى انسان است و چنانكه اگوستين گفته است اساساً انسان براى آن آفريده شد كه آغازى صورت بندد. تولد هر انسان ضامن بقاى آغاز است؛ هر انسانى در حقيقت يك آغاز است."<i>9</i></p> <p><strong>پی نوشت ها :</strong></p> <p>1 - بیرو ،آلن ،فرهنگ علوم اجتماعی،ترجمه باقر ساروخانی،تهران،نشرکیهان 1370 <br class='autobr' /> 2– کوهن کارل – دموکراسی –صص-21-23-27-28 برگردان فریبرز مجیدی , تهران 1373 <br class='autobr' /> 3 - ترنبري، پاتريك. حقوق بين‌الملل و حقوق اقليتها، ص 62 ترجمه آزيتا شمشادي و علي اكبر آقايي، تهران، پژوهشكده مطالعات راهبردي 1379) <br class='autobr' /> 4- لاوسون وگـــارود، كتاب الفباي جامعه شناسي، <br class='autobr' /> 5- برگرفته از سایت آریائی , مجید اسکنری – افغانستان در مسیر وحدت ملی <br class='autobr' /> 6- بی بی سی سه شنبه 16 اکتبر 2007 - 24 مهر1386 <br class='autobr' /> 7- افغانستان «سازه های ناقص هويت ملی»،موءلف:حمزه واعظی، چاپ تهران سال 1381 صفحه 110 <br class='autobr' /> 8– لمپنیسم سیاسی – نوشته علی امیری – کابل , نشریه انتخاب <br class='autobr' /> 9– خطابه هانا آرنت - تفسير آراى اگوستين در دهه ۱۹۵۰</p></div> https://www.kabulpress.org/article109457.html https://www.kabulpress.org/article109457.html 2012-06-15T08:45:41Z text/html fa عباس دلجو تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت تبعیض، تبعیض نژادی، مذهبی و جنسیتی <p>عبدالرحمن جابر و لشکریان خونریز و سفاکش، هزاره ها را قتل عام کرده و تعدادی که از دم شمشیر عساکر خونریز امیر عبدالرحمن، جان سالم بدر برده بودند از ترس کشته شدن و اسیری و زندان و به غلامی و کنیزی رفتن، مجبور به ترک خانه و کاشانه شان شده و راهی پاکستان و ایران و سایر بلاد در آن زمان گردیده و در آنجا ها مسکن گزین شدند و بقیه در کوهستانان مرکزی کشور در نهایت بی پناهی توام با ترس و وحشت، به زندگی غم انگیز شان ادامه دادند. امیر عبدالرحمن و دار و دسته جنایتکارش که منتظر چنین فرصتی بودند تمام بقیه (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://www.kabulpress.org/mot4.html" rel="tag">تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش</a>, <a href="https://www.kabulpress.org/mot14.html" rel="tag">دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت</a>, <a href="https://www.kabulpress.org/mot19.html" rel="tag">تبعیض، تبعیض نژادی، مذهبی و جنسیتی</a> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L150xH139/arton109457-b0030.png?1769424414' class='spip_logo spip_logo_right' width='150' height='139' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>عبدالرحمن جابر و لشکریان خونریز و سفاکش، هزاره ها را قتل عام کرده و تعدادی که از دم شمشیر عساکر خونریز امیر عبدالرحمن، جان سالم بدر برده بودند از ترس کشته شدن و اسیری و زندان و به غلامی و کنیزی رفتن، مجبور به ترک خانه و کاشانه شان شده و راهی پاکستان و ایران و سایر بلاد در آن زمان گردیده و در آنجا ها مسکن گزین شدند و بقیه در کوهستانان مرکزی کشور در نهایت بی پناهی توام با ترس و وحشت، به زندگی غم انگیز شان ادامه دادند. امیر عبدالرحمن و دار و دسته جنایتکارش که منتظر چنین فرصتی بودند تمام بقیه اموال و احشام و زمین های مزروعی فراریان هزاره را غصب و تصرف نموده و همه را در تملیک پشتون های که امیر را در قتل عام هزاره ها یاری رسانیده بودند، قرار دادند . در حالیکه همه میدانند که زمین و املاک غصب شده توسط شاهان و امیران و حاکمان مستبد و ظالم و واگذاری آن با زور و جبر به کسانی دیگر، شرعا حرام بوده و تملیک و غصب زمین مردم با حکم امیران و پادشاهان جابر و ظالم، هیچگاه وجه شرعی نداشته و ندارد . زیرا "غصب آن است كه انسان از روى ظلم، بر مال يا حق كسى مسلط شود و اين يكى از گناهان بزرگ است كه اگر كسى انجام دهد، در قيامت به عذاب سخت گرفتار مى شود.از حضرت پيغمبر اكرم (ص ) روايـت شده است كه هر كس يك وجب زمين از ديگرى غصب كند، در قيامت آن زمين را از هفت طبقه آن مثل طوق به گردن او مى اندازند ". برای اثبات این مدعا، مختصرا درینجا شواهد تاریخی را میاورم که ثابت میکند که زمین ها و املاک هزاره ها را، پشتون ها بنا به حکم امیر عبدالرحمن ظالم غصب کرده و اکنون در تملیک خویش دارند :</p></div> <div class='rss_texte'><p>"عبدالرحمن خان 12000 خانوار درانی و 4000 خانوار غلجايی را به ارزگان کوچ داد و زمين هايی را که قبلا ملک هزاره ها بود به آنها بخشيد. بطوريکه در منطقه اروزگان که تا آنوقت قلب هزاره جات بود و مرکز آن محسوب ميشد ، فقط يک اقليت هزاره محروم از ملک و زمين باقی ماند و بس."<i>1</i></p> <p>"ملک ارزگان و قلندر و بوباش و میانشین و پشئه و شیرداغ و زاولی سلطان احمد و حجرستان و تمزان و گیزاب را تا متصل جرغی و مالستان و هزاره دای زنگی و تمام چنانچه بیاید به مهاجرین و ناقل افغان داد، فقط ..."<i>2</i></p> <p>"از آن سوی ایشک آقاسی دوست محمد خان، خادم شهزاده آزاده سردارحبیب الله خان وارد «گیزاب» شده برطبق حاکم دست خطی حضرت والا دادن ملک «چوره» را به اولادهء دارونکه کرده، چون زمستان بود، هفده در بند قلعه را از هزاره پرداخته، مردم «اچک زایی» و «بارکزایی» را داده، در بهار مردم هزاره را چنانچه بیاید از ملک بیرون کشید."<i>3</i></p> <p>"در این زمان عبدالرحمان با قبایل محمد زای و احمدزای به توافق رسید که علیه هزاره ها بجنگند:«سرهای شان از من و اموال و اطفال شان از شما». سپس جنگ بزرگی بین هزاره ها و پشتون ها (افغان ها) شروع شد، که در نهایت پشتونها پیروز شدند و بهسود، دایزنگی، دایکندی، شهرستان و دیگر جاها را به تصرف خود درآوردند؛ کلیهء هزاره های این مناطق یا کشته شدند و یا سرزمین خود را ترک کردند."<i>4</i></p> <p>"امیر<i>عبدالرحمن</i>، هر منطقه ای را که به زور لشکر از هزاره ها گرفتند، تحویل پشتونها کرد و مردم بومی را به زور از خانه ها و سرزمین شان در حالیکه مردان و سرپرستان خود را از دست داده بودند، بیرون نمودند. آنان با یاس و نا امیدی به سوی مرز شمالی که در اختیار روسها بود، فرار کردند.امیر 12 هزار خانوار درانی وچهار هزار غلجایی را بر املاک هزاره ها در ارزگان جایگزین ساخت."<i>5</i></p> <p>"حضرت والا، ایشک دوست محمد خان را... امر کرد که اراضی و عقار چوره را که مفتوح العنوه می باشد، از رعیتی و ضبطی را به ایشان بدهد... و از صدور این حکم تمامت مردم...از کوچی و زمین دار، خواهان ملک و زمین شده و شروع به ملک گرفتن هزاره کردند... آخر الامر املاک مردم هزاره به مردم مهاجر و ناقل افغان داده شده و همه ای این وجوه داخل دفتر خیال ماند و مردم هزاره فرار ایران و هندوستان و ماوراء النهر شدند."<i>6</i></p> <p>"و هم در این هنگام، از عریضهء محمد نبی خان مالستانی حالی رأی والا شد که دوست محمد خان برخلاف امر و فرمان حضرت والا که مأمور است املاک خالصه و ضبطی و بی مالک را به مردم مهاجر بدهد، او رعایایی را که مشغول زراعت و دادن مالیات خود اند از ملک کشیده و به مهاجرین می دهد و املاک بی صاحب و خالصه و ضبطی را دخل نمی کند؛ در این صورت هم رعیت گم می شود و هم نقصان بیت المال می گردد. چنانچه دو هزار خانوار مردم چوره، و نوری را کوچانیده، حال می خواهد که هفتصد خانوار مردم چارشینه را کوچ داده، [ملک شان را] به صد خانه مردم اچک زایی بدهد و هزار خانهء گیزاب و دوصد خانه مردم خلج را نیز کوچ می دهد."<i>7</i></p> <p>"و از آن سوی، دوست محمد خان، رخصت مراجعت یافته، اراضی چوره و قرای« چلپیم و «خلیل وکلی» و «بلاق» و «برج بلاق» و خالصه و ضبطی خلج و قول خار و نوری و «خوجه خضر» و « محمد خوجه» و «سید مومی» و قریهء قزلباش و املاک طایفهء جمالی و زرغانی و بیری و بیرمنی تو، و کمسان را به مردم مهاجر داد و مهاجرین، دست ستم به اهل و عیال و مال و منازل مردم هزاره که راضی و عقار ایشان هنوز از حاضر نیامدن ناقلین و مهاجرین افغان، داده نشد بود، از جور و تعدی مردم مهاجر، هجرت اختیار کرده، روی فرار به جانب قندهار و دیگر دیار نهادند، چنانچه مردم «ناوه» ارزگان همه منتشر شده، زمین ایشان تمام خاره و بی زراعت ماند. و حضرت والا از کماهی حال آگاه شده، سبب فرار شدن هزارگان را از سلطان محمد خان حاکم پرسید و نیز رقم فرمود که: همهء اراضی را برای دولت زراعت کند و در صورت عدم زراعت اراضی لامالک، جواب کسری ان را خواهید داد و هم نبشته کرد که هر شب ده ودوازده خانوار، مردم رعیتی ارزگان فرار کرد، شما وجوه باقیات ذمه گی ایشان را حصول نمی کنید. و او در روز 27 رمضان سنه 1316، حقیقت حال را در پاسخ این فرمان معروض پایهء سریر داشت که نفس ارزگان بدون زراعت نمی ماند، بعضی را برای دولت و برخی را مردم مهاجر زراعت کرده و می کنند و در دیگر او دیه و کلاته ها، دوست محمد خان پنچ خان مهاجر را در انتها و پنچ خان را در ابتدای ناوه مسکن داده و ایشان دست تطاول و یغما به مال و منال و اطفال هزاره گشاده، انواع جور و ستم از قوه به فعل می آورند."<i>8</i></p> <p>"در19شئوال1311هج ق امیرعبدالرحمان دستورداد که تمام مرغزار های هزارجات باید دراختیار دولت قراربگیرند وهزاره ها حق استقاده از آنها را ندارند پس از صدور این حکم ،حکام دولتی مرغزار های هزاره را به افغانهای کوچی واگذار کردند ،مالداری مردم هزاره روبه تنزل نهاد و باعث قلت لحوم و دسوم گردید."<i>9</i>"<br class='autobr' /> "عشایر احمد زای از هنگام گشایش نواحی شرقی مرکز افغانستان یعنی هزاره جات در پایان قرن گذشته، این منطقه را به صورت چراگاه تابستانی خود مورد استفاده قرار داده و در آن منطقه به فعالیت پرداختند."<i>10</i> <br class='autobr' /> "اقای رابرت کنفلد دراین رابطه چنین نوشته کرده است : ((یکی از پیامدهای مهمی که این (جنگهای عبدالرحمن خان) با هزاره ها درسالهای (1891) به بار آورد باز شدن راه کوچیها به هزارجات بود ، کوچیها درتابستان ها برای چراندن رمه هایشان به این مناطق می امدند فروش فرآورده های باد کرده یی بازار هند وقرض سرسود برای هزاره ازسوئی بازار اقتصادی این مردم راضعیف ساخته وازطرف دیگرتدریجا مالکیت بسیاری اززمینهای خویش راازدست دادند . هزاره ها درنتیجه این قرضهای سرسود ، دار ندار خودراازدست داده بودند ، جبرا به شهر ها بویژه غزنی ، کابل ومزارشریف مهاجرت کردند تا درآنجاهابعنوان کارگرروزمزد در زمستانهاکارکرده، دربهار برای کشاورزی دوباره به سرزمینهای شان برگردند."<i>11</i></p> <p>"کوچیها افغان بتدریج ، اراضی کشت شده هزاره ها را به منطقه چراگاههای برای گله خویش تبدیل کردند وهمچنان علفچرها وچراگاههای دایزنگی ، بهسود ، دایکندی ، ناهور ، مالستان ، جاغوری را برای خود تخصیص دادند وهزاره رامجبور ساختند تا زندگی مشقت باروسخت راتعقیب نماید ."<i>12</i></p> <p>"این همه ظلمها سبب شد تا امور زراعتی وکشت درهزارجات سقوط کند . هزاره های رعیت نه قدرت کشت وکار زراعتی راداشتند و نه توان گله داری را ، آنها همیشه متحمل ضرر وشکست می شدند زراعت ومالداری بابحران شدیدی مواجه شد."<i>13</i></p> <p>"در17 ذی حجه1311ق امر شد که املاک علاقه جات ورث، سرخجوی و غیره را مساحت کرده درقید جریب آرند و از جمله املاک میران و کسانی که در محاربات به درک اسفل رفته اند اکثر ایشان سید، زوار، کربلایی و میر و میر زاده بوده... یا دستگیر شده اند، تمامت خالصه دولت دانسته داخل دفتر ضبطی¬کنند و کسانی را که لا وارث باشند نیزضبط خالصه کنند...و از صدور این حکم، اکثر املاک هزاره¬ی سید و زوار و¬کربلایی¬و میر و میرزاده بودند ضبط دیوان سلطنت گشت ... املاک ...به مهاجرین و ناقلین افغان داده شده اند."<i>14</i></p> <p>"هم در این آوان جمعی شرفیاب حضور انور شده، خواهش زمین «چوره» هزاره را کرده و حضرت ولا ایشک دوست محمد خان را... امر کرد که اراضی و عقار چوره را که مفتوح العنوه می باشد، از رعیتی و ضبطی را به ایشان بدهد... و از صدور این حکم تمامت مردم...از کوچی و زمین دار، خواهان ملک و زمین شده و شروع به ملک گرفتن هزاره کردند...¬آخر الامر املاک مردم هزاره به مردم مهاجر و ناقل افغان داده شده و همه¬ای این وجوه داخل دفتر خیال ماند و مردم هزاره فرار ایران و هندوستان و ماوراء النهر شدند."<i>15</i></p> <p>"و هم در این ایام از عریضهء رعایای هزارهء سکنهء لعل دای زنگی، حالی رای والا شد [که] مردم کوچی افغان قندهار، به سرکردگی سیف آخند زاده و حاجی عبدالستار سه ساله است که وارد سرجنگل شده، چراگاه، بیده جات و زراعت ایشان را تمام تلف و علف دواب و مواشی خود کرده، پسران و دختران ایشان را به سرقت با خود می برند و چون رفته دختر و پسر خود را دستیاب کرده، می خواهیم، نداده ادعای خرید و نکاح می کنند و قباله و نکاح نامه هم ظاهر نمی نمایند. و حضرت والا در روز 5 جمادی الثانی سنه 1315 فرمان کرد که نزد حاکم و دفتری آنجا شده، عرض حال خود را نمایند تا ایشان پس از ثبوت معروض داشته، مراسم بازخواست به تقدیم رسید."<i>16</i></p> <p>"دیگر آنکه هیچ قاعده و قانون نگذاشت از برای اخذ محصول اراضی حکم می شد که ده خروار گندم فلان طائفه باید بدهند مثلا مأمورین فرستاده بظلم تمام از آن می گرفتند. مأمورین در هرجا که می رفتند گوسفند و مرغ با لوازماتش از مردم جبرا می گرفتند و جیبهای خودشان را هم پر می کردند..."<i>17</i></p> <p>"پس از تسلط حاکميت عبدالرحمن در کشور، چراگاه‌ها و اراضی مردم هزاره و بسياري از اقوام محكوم به عنوان هزينه‌هاي جنگ و پاداش همکاری با دولت رسما برای افغان‌های کوچی داده شد. «فقط از 1892م به بعد که امير عبدالرحمن خان هزاره جات را فتح کرد و آن را زير تسلط مستقيم خود قرار داد، ما در هنگام تابستان کوچ نشينان را به تعداد زياد در اين بخش‌های مرکزی کشور می‌يابيم. رويداد بعد از فتح به اين صورت بود که چراگاه‌های هزاره‌جات بين قبايل مختلف کوچ‌نشين به عنوان پاداش همکاری آنها در اين فتح و برای کسب اطمينان از عدم قدرت گرفتن مجدد هزاره‌ها، تقسيم شد. امير عبدالرحمن خان به شعب مختلف قبيله‌ای برای چراگاه‌های جديدشان تأييديه رسمی (فرمان) داد."<i>18</i></p> <p>"پس از قتل عام هزاره‌ها توسط وی، بخش هاي از سرزمين هزاره‌جات که غنی‌ترين زمين‌های کشاورزی محسوب‌ مي‌شد، از چنگ هزاره‌ها خارج و به پشتون‌ها واگذار گرديد. سرزمين دايه، دای چوپان، و ديگر مناطق ارزگان از هزاره ها گرفته شد. در ولايت پروان نيز زمين‌های مرغوب از چنگ هزاره‌ها گرفته شده «دره دوشی، و دره وادو و دره اشرف و ساير نقاط موطن و مسکن هزاره شيخ علی از وجود ايشان تهی گرديد و حضرت والا فرمان داد که از مردم افاغنه سکنه غوری و بغلان در مواضع مذکوره جای دهند."<i>2</i></p> <p><strong>ماخذ ها و منابع : </strong></p> <p>1- کتاب افغانستان در پنج قرن اخير نوشته مير محمد صديق فرهنگ <br class='autobr' /> 2 - «سراج التواریخ» ص 422 ، مؤلف: مرحوم ملافیض محمد کاتب، چاپ اول: زمستان 1372، چاپ: اسماعلیلیان، ناشر: ارگان نشریاتی سید جمال الدین حسینی( حبل الله )<br class='autobr' /> 3 - «هزاره ها؛ پناه گزینی و کتمان هویت- ص 62 » ، نویسنده: بصیر احمد دولت آبادی، چاپ اول زمستان 1378، ناشر: هفته نامه وحدت <br class='autobr' /> 4 - «هزاره های افغانستان - ص 164» نویسنده: دکتر سید عسکر موسوی، مترجم: اسدالله شفایی، چاپ اول: زمستان 1379 ایران <br class='autobr' /> 5 - میر محمد صدیق فرهنگ، تاریخ افغانستان در پنج قرن اخیر، چاب اول 1371 موسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، قم ج1 صفحه 404 <br class='autobr' /> 6 - سراج التواریخ جلد سوم ص414 <br class='autobr' /> 7 - فیض محمد کاتب- «سراج التواریخ » ، جلد سوم، قسمت اول ص 429، چاپ اول: زمستان 1372، چاپ: اسماعلیلیان، ناشر: ارگان نشریاتی سید جمال الدین حسینی( حبل الله <br class='autobr' /> 8 - صفحات 442و 443 «سراج التواریخ» تألیف: مرحوم ملا فیض محمد کاتب، جلد سوم، قسمت اول ، چاپ اول: زمستان 1372، چاپ: اسماعلیلیان، ناشر: ارگان نشریاتی سید جمال الدین حسینی( حبل الله )<br class='autobr' /> 9 - سراج التواریخ ص 986- 987 <br class='autobr' /> 10 - «افغانستان اقوام- کوچ نشنی - ص 193» ، ترجمه: مجموعه مقالات به کوشش دکتر محمد حسین پاپلی یزدی، با همکاری انجمن ایرانشناسی فرانسه در تهران 1993- 1372 <br class='autobr' /> 11 - نی نامه شماره پنجم سال سوم تاریخ حمل 1368 ص57 مقاله رابرت کنفلد ترجمه حسین رضوی چاپ اکسفورد 25/4/1987 م <br class='autobr' /> 12 - سراج التواریخ جلد 3 سالهای 1912- 1914 <br class='autobr' /> 13 - سراج التواریخ جلذ 3 ص 855-925 – 926 – 978 <br class='autobr' /> 14- سراج التواریخ جلد سوم /ص363 <br class='autobr' /> 15- سراج التواریخ جلد سوم ص414 <br class='autobr' /> 16- صفحات 425 و 426، «سراج التواریخ» ، مؤلف: مرحوم ملافیض محمد کاتب، چاپ اول: زمستان 1372، چاپ: اسماعلیلیان، ناشر: ارگان نشریاتی سید جمال الدین حسینی( حبل الله ) <br class='autobr' /> 17- «تاریخ مختصرالمنقول در تاریخ هزاره ص 134»، نویسنده: محمد افضل بن وطن داد زابلی مغلولی ( ارزگانی)، چاپ: اول، قم . <br class='autobr' /> 18 – افغانستان اقوام- کوچ نشينی، ترجمه: محمد حسين پاپلی يزدی با همکاری انجمن ايرانشناسی فرانسه در تهران، 1993- 1372، ص 26<br class='autobr' /> 19 – فرهنگ، محمد صديق، افغانستان در پنج قرن اخير، ، قم: انتشارات وفايي، 1374ش، ج اول، ص 400</p></div> https://www.kabulpress.org/article109397.html https://www.kabulpress.org/article109397.html 2012-06-04T09:44:22Z text/html fa عباس دلجو دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت <p>در ارتباط جنایات و جرایم سازمان یافته کوچی های مسلح، مسئله ای اساسی که از نگاه حقوق انسانی حائز اهمیت بیشتر است همانا رسیدگی به اعمال جرمی آنان درین چند سال متوالی در مناطق کجاب، تیزک و دایمیرداد از توابع بهسود از قبیل کشتار مردم محلی، غارت اموال و دارایی ها، سوزاندن خانه های مسکونی و نابودی مزارع هزاره ها، که نه تنها شامل قتل نفس که تجاوز بر حریم انسان ها و برهم زدن امنیت عامه که جزء جنایات ضد بشری نیز محسوب گردیده و در قانون اساسی کشور تصریح شده که مرتکبین به این اعمال جنایی باید توسط قوای (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://www.kabulpress.org/mot14.html" rel="tag">دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت</a> <img src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L136xH150/arton109397-de3a5.jpg?1769424414' class='spip_logo spip_logo_right' width='136' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>در ارتباط جنایات و جرایم سازمان یافته کوچی های مسلح، مسئله ای اساسی که از نگاه حقوق انسانی حائز اهمیت بیشتر است همانا رسیدگی به اعمال جرمی آنان درین چند سال متوالی در مناطق کجاب، تیزک و دایمیرداد از توابع بهسود از قبیل کشتار مردم محلی، غارت اموال و دارایی ها، سوزاندن خانه های مسکونی و نابودی مزارع هزاره ها، که نه تنها شامل قتل نفس که تجاوز بر حریم انسان ها و برهم زدن امنیت عامه که جزء جنایات ضد بشری نیز محسوب گردیده و در قانون اساسی کشور تصریح شده که مرتکبین به این اعمال جنایی باید توسط قوای امنیتی دستگیر و به جزای اعمال شوم شان برسند، می باشد.</p> <p>اما آقای کرزی هیچگاه جهت دفاع از حقوق شهروندان هزاره، اقدام عملی در راستای دستگیری کوچی های مسلح و جنایتکار نکرده است . در حالیکه از وظایف اولیه دولت، دفاع از حقوق طبیعی مردم (حق حیات، حق مالکیت، حق مصئونیت از کوچ اجباری، حق آزادی از غضب و تخریب ملکیت، حق تعلیم و تربیت، حق دسترسی به خدمات صحی، حق آزادی و امنیت شخصی و...) می باشد که متاسفانه این حقوق مسلم و قانونی مردم هزاره بهسود از طرف کوچی های مسلح، آشکارا نقض گردیده است . در حالیکه بر اساس مواد 6، 23، 24، 38، 40، 43 و 52 قانون اساسی افغانستان و سایر قوانین کنوانسیون های بین المللی، دولت آقای کرزی مکلف به حمایت از این حقوق شهروندان افغانستان می باشد .</p> <p>اما متاسفانه درین چند سال متوالی که کوچی های مسلح به مناطق بهسود حمله کرده و مرتکب جنایات ضد بشری شده اند هیچگاه توسط دستگاه های امنیتی و قضایی اقای کرزی مورد پیگرد عدلی قرار نگرفته اند . در حالیکه نهاد های امنیتی و قضایی کشور، نه تنها قانونا موظف به تعقیب عدلی کوچی های مسلح و جنایتکار هستند که اخلاقا ملزم به رسیدگی به امور انسان های زجر کشیده و عزیز از دست داده و بی خانمان شده هزاره نیز می باشند .اما در طول این چند سال کشتار و تجاوز و جنایت کوچی های مسلح، هیچگاه تلاشی در راستای تعقیب عدلی آدم کشان و متجاوزین به حریم هزاره ها، نکرده اند .</p> <p>از سوی دیگر، کوچی های پشتون که در طول چهار سال متوالی بر مناطق هزاره ها با سلاح های سبک و سنگین یورش برده و هر جنبنده ای اعم از زن و مرد و پیر و جوان و کودک و حتی حیوانات را قتل عام کرده و اموال مردم را به غارت برده و خانه و کاشانه شان را به آتش کشیده اند، این اعمال جنایتکارانه آنان نه تنها قتل نفس، که از مصادیق عریان "ژنوساید" و نسل کشی سازمان یافته نیز محسوب میگردد که ماده دوم قطعنامه شماره 861 مورخ 11 دسامبر 1946 مجمع عمومی سازمان ملل متحد درین مورد چنین اعلام داشته است :</p> <p>"در این قرارداد مفهوم کلمه ژنوساید، یکی از اعمال مشروح زیر است که به نیت نابودی تمام یا قسمتی از گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی صورت می گیرد:</p> <p>1 قتل اعضای گروه.<br class='autobr' /> 2 صدمه شدید نسبت به سلامت جسمی یا روحی افراد آن گروه.<br class='autobr' /> 3 قراردادن عمدی گروه در معرض وضعیت زندگانی نامناسبی که منتهی به زوال و نابودی قوای جسمی، کلی یا جزیی آن شود.<br class='autobr' /> 4 اقداماتی که به منظور جلوگیری از توالد و تناسل آن گروه صورت گیرد.<br class='autobr' /> 5 انتقال اجباری اطفال آن گروه به گروه دیگر.<br class='autobr' /> ماده سوم: اعمال زیر مشمول مجازات خواهد شد:<br class='autobr' /> 1 ژنوساید کشتار دسته جمعی<br class='autobr' /> 2 تبانی به منظور ارتکاب ژنوساید<br class='autobr' /> 3 تحریک مستقیم برای ارتکاب ژنوساید<br class='autobr' /> 4 شروع به عمل کشتار جمعی<br class='autobr' /> 5 شرکت در جرم کشتار جمعی</p> <p>ماده چهارم: "اشخاصی که مرتکب ژنوساید یا اعمال مشروحه در ماده سوم شوند، اعم از اینکه اعضای حکومت یا مستخدمین دولت یا اشخاص عادی باشند، مجازات خواهند شد." <br class='autobr' /> ماده ششم : "افرادی که متهم به قتل عام و یا دیگر اعمالی که در ماده سوم ذکر شده است میباشند، در دادگاه صلاحیتدار کشوری که جرم در آن واقع شده است و مطابق قوانین آن کشور و یا بوسیله دادگاه بین المللی که صلاحیت قضائی آن مورد قبول دولتهای عضو باشد، محاکمه میشوند."<i>1</i></p> <p>حالا جا دارد که امروز از آقای کرزی و دار و دسته حاکمیتش پرسیده شود که آقایان !! در دایمیرداد و تیزک و کجاب جنایاتی بوقوع پیوسته و انسان های بیگناهی در مسلخ خواسته های تجاوز گرانه کوچی های پشتون، جان شان را از دست داده اند . اما جنایتکاران جنگی و مهاجمانِ به حریم شخصی مردم هیچگاه توسط دستگاه های امنیتی و قضایی کشور، محکوم به جزای اعمال تجاوز کارانه شان نشده اند . به همین خاطر است که هر سال کوچی های مهاجم، آدم میکشند، غارت و چور و چپاول می کنند، خانه های مسکونی و مزارع را به آتش میکشند چون مطمئن اند که هزاره ها درین کشور بی پناه و بی بازخواست گرند کسی و قدرتی نیست که متجاوزین را بخاطر اعمال جنایتکارانه شان به پای میز محاکمه کشاند.</p> <p>مگر آقای کرزی فصل دوم از ماده بیست و سوم قانون اساسی، افغانستان را نخوانده است که با صراحت اعلام کرده است که : "زندگي موهبت الهي و حق طبيعي انسان است . هيچ شخص بدون مجوز قانوني ازاين حق محروم نمي گردد."<i>2</i> و حق زندگی از جمله حقوق اولیه بشر است که رعایت آن در تداوم زندگی اجتماعی انسان ها از اهمیت والایی برخوردار میباشد و به همین مناسبت ماده 3 اعلامیه جهانی حقوق بشر بر این امر تاکید ورزیده است : "هر فرد حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد " و در قرآن کریم باصراحت این مطلب چنین بیان شده است "من قتل نفسا بغیر نفس او فساد فی الارض فکانما قتل الناس جمیعا "(هر که انسانی را بدون ارتکاب قتل یا فساد در روی زمین بکشد چنان است که گویی همه انسانها را کشته).<i>3</i></p> <p>پس با این مدارک قانونی و شرعی، کوچی های مسلح چرا هزاره های مظلوم و بی پناه را درین چند سال متوالی به خاک و خون کشیده و از حق حیات محروم کرده اند.؟ و با کدام مجوز قانونی، حق تعرض به ملکیت مردم را داشته و تمام دارایی و امکانات شخصی آنان را به یغما برده و منازل و مزارع آنان را به آتش کشیده اند؟. در حالیکه "ملکيت از تعرض مصئون است . هيچ شخص از کسب ملکيت و تصرف در آن منع نمي شود، مگر در حدود احکام قانون . ملکيت هيچ شخص، بدون حکم قانون و فيصله محکمه با صلاحيت مصادره نمي شود."<i>4</i> به چه دلیل و یا دلایلی آقای حامد کرزی علیرغم جنایات بی شمار کوچی های مسلح، هیچگاه به مقامات امنیتی و عدلی دستور محاکمه مرتکبین به جرایم جنایی را صادر نکرده است.؟ مگر دفاع از جان و مال و امنیت اتباع کشور در مقابل تجاوز و آدم کشی و تامین مصئونیت جانی برای آنان جزء مکلفیت دولت نام نهاد آقای کرزی نمی باشد؟.</p> <p>آقای کرزی، در واقع با محاکمه نکردن متجاوزین به حقوق انسانی هزاره ها، غیر مستقیم باعث تشویق و ترغیب کوچی های جنایتکار به ادامه کشتار و چپاول و سوزندان نیز شده است . درست به همین دلیل، کوچی های مسلح، هرسال فقط به بهانه علفچر و ادعای مالکیت بر زمین، با احساس مصئونیت از جنایات قبلی شان بر دایمیرداد و تیزک و کجاب حملات تجاوزکارانه را سازمان داده و هرسال برطومار جنایات شان افزوده و انسان های مظلوم و بیدفاع هزاره را به خاک و خون کشیده، خانه های مسکونی و مزارع آنان را آتش زده و اموال و دارایی های شخصی آنان را غارت می کنند .</p> <p>بر فرض محال اگر ادعای حقوقی کوچی ها مورد قانونی داشته باشد طبعا هر ادعای حقوقی از طریق محاکم عدلی قابل پیگیری و حل میباشد . نه اینکه عده ای از آدم کشان مسلح بدون در نظرداشت احکام قانون اساسی کشور، بر مناطق مسکونی هزاره ها حمله کرده و انسان های بی گناه محل را کشته و دارایی های آنان را ربوده و خانه های رهایشی و زمین های مزروعی آنان را طعمه حریق کنند . با توجه به اصل حکومت قانون بر جرم، گیریم کوچی ها دعاوی حقوقی داشته باشند، طبق آراء حقوقدانان و روشنی قانون اساسی با مراجعه به مراجع قانونی زیربط، بدون ایجاد نا امنی و متوسل شدن به زور و تجاوز و خشونت، باید به حل منازعات ذات البینی بپردازند نه اینکه خود مدعی، قاضی و مجری گردیده و با سلاح دست داشته شان خانه ها، زمین ها و املاک مردم را به زور تصاحب کنند . در حالیکه به نص صریح قانون اساسی کشور :"مسکن شخص از تعرض مصون است . هیچ شخص، به شمول دولت، نمی تواند بدون اجازه ساکن یا قرار محکمه با صلاحیت و به غیر از حالات و طرزى که در قانون تصریح شده است، به مسکن شخص داخل شود یا آن را تفتیش نماید."<i>5</i></p> <p><strong>اما در ارتباط ادعای ملکیت کوچی ها بر زمین های هزاره ها :</strong></p> <p>اولا "ادعای زمین های به اصطلاح متعلق به کوچی ها به هیچ عنوانی بنیاد حقوقی ندارد چون این زمین ها با زور و پشتیبانی همه جانبهء حکومت های استبداد محلی از سوی کوچی ها غصب گردیده است."<i>6</i> <br class='autobr' /> دوما، بنا به نص صریح روایات تاریخی، در باره غاصب بودن کوچی ها هیچ جای شک و شبهه ای باقی نیست . ملافیض محمد کاتب هزاره در کتاب ارزشمند سراج التواریخ بصورت مستند از غصب زمین های هزاره ها توسط کوچی ها چنین پرده برداشته است : "در 19 شئوال 1311هجری امیر عبدالرحمان دستور داد که تمام مرغزار های هزارجات باید در اختیار دولت قراربگیرند و هزاره ها حق استقاده از آنها را ندارند . پس از صدور این حکم، حکام دولتی مرغزار های هزاره را به افغان های کوچی واگذار کردند، مالداری مردم هزاره روبه تنزل نهاد و باعث قلت لحوم و دسوم گردید."<i>7</i> در جای دیگر از کتابش چنین نوشته است "کوچی های افغان بتدریج، اراضی کشت شده هزاره ها را به منطقه چراگاه های برای گله خویش تبدیل کردند و همچنان علفچر ها و چراگاه های دایزنگی، بهسود، دایکندی، ناهور، مالستان و جاغوری را برای خود تخصیص دادند و هزاره را مجبور ساختند تا زندگی مشقت بار و سخت را تعقیب نماید."<i>8</i> اقاي رابرت کنفلد يکي از افغانستان شناساني است که مقاله اي در باره کوچي ها نوشته و در نشريه ني نامه چاپ اکسفورد امريکا به چاپ رسانده است وي مي نويسد: "يکي از پيامدهاي مهمي که جنگ هاي عبدالرحمن با هزاره ها در سال هاي (1891-1993 ) به بار آورد باز شدن راه کوچي ها به هزارجات بود . زمین های تسخیر شده و همچنان علفچر های ضبط شده به مهاجرین استعمارگر افغان و یا به کوچی های افغان به قیمت ناچیزی فروخته شدند."<i>9</i></p> <p>سوما، بر فرض محال اگر ادعای حقوقی کوچی ها مورد قانونی داشته باشد طبعا هر ادعای حقوقی از طریق محاکم عدلی قابل پیگیری و حل میباشد . نه اینکه عده ای از آدم کشان مسلح بدون در نظرداشت احکام قانون اساسی کشور، بر مناطق مسکونی هزاره ها حمله کرده و انسان های بی گناه محل را کشته و دارایی های آنان را ربوده و زمین های مزروعی شان را طعمه حریق کنند . آنگاه بعد از اتمام جنایات بیشمار کوچی ها، نیروهای به اصطلاح ارتش ملی به منطقه رفته به عوض دستگیری کوچی های مهاجم به جرم کشتار بیگناهان، سوزاندن مزارع و خانه های مسکونی و تاراج اموال و دارایی هزاره ها، با کمال بیشرمی و وقاحت به مهاجمین جنایتکار غرامت پرداخت کرده و از آنان بخواهند که موقتا از کشتن بیشتر مردم و پیشروی به سایر مناطق هزاره ها دست بردارند .؟<br class='autobr' /> اما درد و دریغ اینجاست که تعدادی از رهبران، علما، نخبگان و جنرالان هزاره نیز درین چند سال متوالی شاهد خاموش جنایات کوچی ها برعلیه هزاره های مظلوم بوده اند اما لام از کام بیرون نداده تو گویی که اصلا بحث تجاوز و کشتار و ارتکاب اعمال جرمی کوچی ها تا امروز در قاموس اینان مطرح نبوده و نیست . اما تعداد معدودی هم اگر از بیداد کوچی ها فریادسرداده اند، فقط تنها هم و غم شان، راضی ساختن کوچی ها به دوباره حمله نکردن به بهسود خلاصه شده و حتی عالی ترین مقام هزاره در دستگاه دولت قبیله گرای آقای کرزی، در بدل اینهمه جنایات وارده بر مردم هزاره توسط کوچی ها صرف خواهان رسیدگی به امور مهاجرین و پرداخت خسارت، آنهم از طرف دولت، میگردد . درینجا از تعقیب عدلی جنایتکاران و آدم کشان اصلا حرفی در میان نمیاید . اینجاست که چهار سال متوالی هزاره ها را میکشند، اسیر میسازند، خانه و کاشانه و مزارع شان را میسوزانند و اموال و دارایی های آنان را به یغما میبرند .</p> <p><strong>پی نوشت ها :</strong><br class='autobr' /> 1 – ماده دوم قطعنامه شماره 861 مورخ 11 دسامبر 1946 مجمع عمومی سازمان ملل متحد <br class='autobr' /> 2- فصل دوم - ماده بيست و سوم قانون اساسی افغانستان<br class='autobr' /> 3- قرا« کریم - سوره مائده، آیه 32 <br class='autobr' /> 4- فصل دوم - ماده چهلم قانون اساسی افغانستان<br class='autobr' /> 5 - فصل دوم – ماده سی و هشتم قانون اساسی افغانستان<br class='autobr' /> 6- کوچیها مجهز با سلاح بودند دکتور نورالحق نسیمی برگرفته از سایت آریائی سه شنبه 15 عقرب 1386 <br class='autobr' /> 7- سراج التواریخ ص 987- 986<br class='autobr' /> 8- سراج التواریخ جلد 3 صص 13-1100-1237-1238سال های 1912- 1914 <br class='autobr' /> 9- کلیات ریاضی سال 1906 مولف محمد یوسف ریاضی به نقل از تاریخ ملی هزاره از تیمورخانف</p></div>