کابل پرس

اگر عاشورا نمی بود؟

کیهان فرهمند — 2012-11-23T23:04:17Z

قيام عاشورا يکي از ارکان اساسي فرهنگ تشيع را تشکيل مي دهد؛ در طول تاريخ تفسيرها و قرائت هاي گوناگون و گاها متضادي از فلسفه و ماهيت اين قيام مطرح شده است. گاه تفسيري صرفا سياسي و انقلابي و گاه قرائتي کاملا عاشقانه و عارفانه! جایی سوال اینجاست که با گذشت هزار اندی سال چطور است که محرم و عاشورا ادامه دارد؟ اما سوال سختتر این است که با گذشت این همه سال چرا هیچ تغیرات در زندگی پیروان حسین ابن علی نیامده است؟ و هنوز هم پیروان حسین ابن علی در وضعیت هستند که چهارده قرن پیش بودند؟ من قصد ندارم که جواب سوال اول را بدهم و به ماهیت و فلسفه عاشور بی پردازم، سخن در این مورد گفتن از توان من خارج است و میگذارم جواب آن را هرکس خودش برایی خودش بیابد. بخش را که من میخواهم بدان بی پردازم بر میگردد به سوال دومی و جنبه اقتصادی و درآمد زایی عاشورا. در این مورد هم پارسال نوشته کوتاه را در فیسبوک بنشر رساندم که نواقض زیادی داشت و اینبار قصد دارم از همان زاویه یک نگاه اجمالی به فرهنگ عاشورا و در امد زآیی بندازم. من در این نوشته مجبورم از مثال استفاده نمایم و قصد دارم یک منطقه کوچک را بعنوان مثال استفاده کنم. برایی اینکه دوستان فکر نکنند که بنده دیدگاه بسیار تنگ دارم و محدود فکر می کنم ، لازم است دوستان وقتی خواندن این نوشته اسم این منطقه را برایی خود شان تغیر بدهند، بگذارند منطقه که در آن زندگیی می کنند، یا هم اسم کشور که در آن زندگی می کنند بگذارند.

مالستان یکی از ولسوالی هایی ولایت غزنی است که مردم این ولسوالی صد درصد شیعه دوازده امامی است. این ولسوالی دارایی 273 قریه است که که در هر قریه 100 الی 300 خانوار زندگی می کند. برای اطلاعات کامل در مورد این ولسوالی به این لینگ میتوانید مراجعه نماید.این ولسوالی همانطور که ذکر شد دارایی 273 قریه است که در هر قریه یک منبر (حسینیه) وجود دارد. البته در بعضی از قریه ها سه تا چهار منبر وجود دارد. بطور مثال قریه بغرا دارایی سه منبراست. منبر به این معنی که ساختمان دارد و دارایی بهترین فرش و ظرف است. تمام این منبرها توسط مردم ساخته شده است و لوازم که در این منابر وجود دارد نیز از سرمایه مردم خریده شده است. بهترین فرش هایی قالین و تکیه و خروار هایی پارچه برایی تزِین این منابر با پول مردم خریداری شده است و در یک کلام میتوان گفت یک تالار به تمام معنی است. البته اگر بخواهیم این منابر را تالار بگویم هم بیجا نگفته ایم، موارد بوده و هست که مردم عروسی هایی شان را در این منابر گرفته ند. غیر از استفاده بعنوان تالار؛ تنها یازده شب محرم و سه شب قدر است که از این منبرها استفاده میشود و آخوند هایی آمده و مردم را از منکرات نهی و به معرفت تشویق می کند که نتیجه آن هم در اکثر موارد برعکس است.

در خارج از فغانستان نیز همین شکل است. باز هم مجبورم مثال بزنم مثلاً تهران؛ چون در تهران تعداد مهاجرین زیاد است. در این شهر از تمامی این 270 قریه مالستان شاید تعداد 50 منبر را در ایام محرم برپا شود. من چون خودم از بغرا هستم و زمانی نیز در تهران یکی از برگزار کنندگان عزادری حسینی در تهران بودم از تمام مسایل پیرامون مراسم عزاداری محرم خبر دارم. در تهران تعدا 300 و خرده مهاجر تنها از قریه بغرا زندگی می کند که در ایام محرم برایی برگزاری عزاداری محرم ملزم به پرداخت سی تا پنجاه هزار تومان بودند، که دربد بینانه ترین حالت مبلغ نه میلیون تومان جمع می شد. البته این اطلاعات مربوط به سه چهار سال قبل بود. زمانی که نه میلیون تومان؛ نه میلیون تومان بود. این مبلغ یک مقدارش برایی خرید نوشیدنی و مقدار دیگرش برایی غذا در ایام محرم به مسرف میرسید. مقدار باقی مانده را نیز به آخوند می دادند که آنها را از منکر نهی نموده و به معرفت تشویق می نمود. در مراسم مهاجرین دیگر قریه ها نیز داستان از همین قرار بود و است. شهرهایی چون تهران ، قم ، شیراز ، اصفهان ، یزد ، مازندران ، اراک ، مشهد ، میزبان مراسم عزاداری مهاجرین افغانستانی ( هزاره ) است که این موارد که عرض شد در همه آنها رعایت می شود. حالا خودتان محاسبه نماید که تنها مهاجرین مردم مالستان در ایام محرم در ایران چقدر هزینه می کنند، و تمام مهاجرین مردم هزاره چقدر هزینه می کنند. این تنها تهران بود و کشورهایی اروپایی و کانادا و استرالیا را نیز حالا می توانید به محاسبه تان اضافه نماید.

با هزینه هر منبر که در این قریه ها ساخته شده است می شد یک مکتب خوب ساخت، یا هم می شد یک شفاخانه ساخت. در یک جمع بندی ساده میتوان گفت که 273 منبر در این ولسوالی نبود و در عوض 273 مکتب می بود آنوقت چه می شد؟ خوب مسلم است که آن زمان دیگه از نبود آدم رنج نمی بردیم. دیگه از نبود معلم رنج نمی بردیم. دیگه از نبود دکتر رنج نمی بردیم. یا فرض کنید اگر جایی این همه منبر همین قدر شفاخانه می داشتیم چه می شد؟ خوب مسلم است که دیگه بیماری در راه رسیدن به شفاخانه از بین نمیرفت. مسلم بود که دیگه از نبود دکتر متخصص رنج نمی بردیم. خوب مسلم بود که دیگر هیچ مادر از درد زایمان از بین نمی رفت. دیگه مسلم بود که کودکان مان از مریضی تیماو (سرماخوردگی) از بین نمیرفت. اینها را من بطور مثال گفتم، در تمام هزارجات داستان از همین قرار است. چه دایکندی باشد، چه جاغوری باشد، چه غور باشد، چه بامیان باشد، چه شهرستان باشد، چه ناهور باشد، چه بهسود باشد، فرقی ندارد، شاید کم و بیش فرق داشته باشد ولی اصل قضیه همان است که گفتم. فرض کنید اگر مهاجرین مردم بغرا این مبلغ را که در ماه محرم برایی عزادری هزینه می کنند، برایی مکتب در طول این سالها هزینه می کردند چه اتفاق می افتاد؟ باز هم مکتب ُبغرا در همین وضعیت بود که است؟ و یا اگر از همین حالا چنین برنامه بریزند چه می شود؟ یا فرض کنید که تمام مهاجرین مردم مالستان این مبلغ را که در ماه محرم برایی عزاداری هزینه می کنند؛ برایی شفاخانه هزینه نمایند، نمیتوانند یک شفاخانه در مالستان بسازند؟ یا مثلاً این مبلغ را برایی بهبود وضعیت مکاتب مالستان به مسرف رسانند چه اتفاق می افتد؟ یا فرض نماید مردم هزاره و مهاجرین مردم هزاره مبلغ پول را که در ایام محرم برایی عزاداری هزینه می کنند برایی توسعه هزارجات هزینه نمایند چه اتفاق می افتد؟ نتیجه مثل روز روشن است؛ فقط کمی همت می خواهد.

شانزده میلیارد دالر، فرصتی برای بازسازی یا دزدی؟

کیهان فرهمند — 2012-07-09T20:00:00Z

Sommaire

تحصیلات ستون فقرات یک جامعه را تشکیل میدهد که اگر این ستون فقرات نباشد جامعه مورد نظر نخواهد توانست بیاستد و زمین خواهد خورد. گزارش مختصر از دومکتب در ولسوالی مالستان.

لیسه عالی شهید بصیر بُغرا مالستان

این لیسه در سال 1370 بوجود آمد و بعد از 3سال فعالیت بنا بر دلایل که در شرایط سخت آن زمان میتوانست باشد تعطیل شد. اما همین مکتب در سال 1381مجدداً آغاز به فعالیت کرد و در وزارت معارف راجستر شد. این لیسه دارایی دو بخش دخرتانه و پسرانه میباشد که هربخش آن مجزا در وزارت معارف راجستر گردیده است. ادر ابتدا شاگردان این مکتب در خیمه ها در زیر نور سوزان تابستان و سرمایی تیرماه مشغول به تحصیل بودند ، تا اینکه قرار شد از طریق موسسه همبستگی ملّی ساختمان برایی اینکه مکتب ساخته شود. موسسه همبستگی ملّی یک پروسه ملّی بود که سرتاسر افغانستان فعالیت میکرد و شیوه فعالیتش هم این بود که در هر منطقه سهم که من نمیدانم بر چه معیار بود در نظر میگرفت و آنرا در اختیار مردم میگذاشت تا مردم بنا بر اولویت خودشان به مسرف برساند. مردم محل بنا بر اولویت که فکر میکردند این سهمیه را برایی ساخت ساختمان مکتب در نظر گرفتند ؛ با وجود که در مسرف این بودجه مختار بودند. مبلغ را که موسسه همبستگی ملّی برای این پروژه در نظر گرفته بود 80000 دلار بود، علاوه بر اینکه بیست درصد آن را مردم باید میپرداخت.

اما بنابر دلیل نظارت نادرست و همکاری نکردند مردم این پروژه در حین ساخت ساز متوقف شد و پیمانکاران این پروژه ادعایی ناکافی بودند بودجه اعمار این پروژه را کردند.

پیمانکاران این پروژه پرونده این پروژه را در پارلمان آوردند و خواهان ترزیق بودجه بیشتر از طریق دولت برایی اعمار این پروژه شدند که متأسفانه در پارلمان دوره قبل این این در خواست رد شد. در نتیجه این پروژه بعد از سالها متوقف ماندن تخویل داده شد که در واقع یک ساختمان نیمه کاره و مخروبه است. نکته دیگر در مورد این لیسه این است که بخش دخترانه این لیسه اصلاً ساختمان ندارد و بدون ساختمان است. شاگردان بطورت سمشترک از همین خرابه استفاده میکند که کفایت همه شاگردان را نمی کند و اکثر صنف ها از خیمه استفاده میکند.

مکتب متوسطه توحید بغرامالستان

این مکتب در سالهایی 1372 بوجود آمد و بناینگزار اصلی این مکتب حاجی خلیلی بود که با هزینه وجوهات دایر نمود. در ابتدا بدلیل نبود سیستیم معارف در کشور و نبود کتاب از متُد و کتابهایی ایرانی در این مکتب استفاده میشد که خود شخصاً از ایران گدایی کرده بود. بعد از سال 2001 حاجی خلیلی خود شخصاً این مکتب را در وزارت معارف راجستر کرد که این مکتب نیز دارایی دو بخش دخترانه و پسرانه است که هرکدام بصورت مجزا در وزارت معارف راجستر گردیده است. این مکتب دارایی یک ساختمان است که با هزینه وجوهات قبل از سال 2001 ساخته شده است و یک ساختمان خامه است. البته بعدها مردم محل بنابر سهمیه که موسسه همبستگی ملّی در نظر گرفته بود یک حیاط برایی این مکتب ساخت. همچنین بخش دخترانه این مکتب نیز ساختمان ندارد واز همان ساختمان خامه بصورت مشترک هم بخش دخترانه و هم بخش پسرانه استفاده میکند که کفایت همه صنف ها را نمیدهد و بعضی از صنف ها در زیرخیمه مشغول به تحصیل است.

16 میلیارد دلار فرصتی برای بازسازی یا دزدی؟

شرکت کنندگان نشست بین المللی توکیو در مورد افغانستان، تعهد کرده اند که شانزده میلیارد دلار برای بخش غیرنظامی و تقویت زیربناهای اقتصادی در اختیار افغانستان قرار دهند.

این پول، برای یک دوره چهار ساله، تا پایان سال ۲۰۱۵ میلادی در نظر گرفته شده است. کشورهای که بیشترین سهم را در کمک های تازه به افغانستان دارند، آمریکا، ژاپن، آلمان و بریتانیا هستند.

بعد از سال 2001 تا حالا کانفرانس هایی بین الملی زیادی برایی افغانستان در سرتاسر جهان دایر شده است که اولین کانفرانس آن کانفرانس بُن اول است در دسامبر 2001 برگزار گردید، و در این کنفرانس هياتهای افغان شرکت کننده، علی رغم اختلافات موجود و حتی خصومتهای گذشته تحت فشار جامعه جهانی ۹ روز گفتگو و مشاجره کردند و سرانجام توافقاتی را در باره تقسيم قدرت، تدوين قانون اساسی جديد و برگزاری انتخابات در سال ۲۰۰۴ امضا کردند. اما این تنها کانفرانس نبود که برایی افغانستان در سرتاسر جهان دایر شد. بعد از دسامبر 2001 کانفرانس هایی دیگر نیز برگزار شد که به ترتیب به آن میپردازیم.

کانفرانس توکیو ژاپن

کنفرانس توکیو در 21 جنوری (ژانویه) 2002 به میزبانی دولت ژاپن و سازمان ملل متحد و با حضور نمایندگان 50 کشور جهان به مدت دو روز در این کشور برگزار شد.

در این کنفرانس کشورهای کمک کننده تعهد کردند که 5/4 میلیارد دلار را ظرف مدت پنج سال برای باز سازی افغانستان کمک کنند.

کنفرانس برلین

کنفرانس برلین با شرکت مقام های دولت انتقالی افغانستان و نمایندگان کشور های کمک کننده در 31 مارس 2004 برگزار شد.

در این کنفرانس کشورهای کمک کننده به افغانستان، پرداخت هشت میلیارد دلار در سه سال را برای پیشبرد برنامه های بازسازی افغانستان تعهد کردند.

دولت افغانستان باطرح مشخصی به کنفرانس برلین رفت و در این کنفرانس خواستار 12 میلیارد دلار کمک برای سه سال آینده شد.

کنفرانس لندن

در اول فبوری (فوریه) 2006 کنفرانس دو روزه بین المللی لندن در مورد آینده افغانستان، با اعلام بیش از ده میلیارد دلار از سوی هفتاد کشور و سازمان جهانی، برای باز سازی افغانستان به کار خود پایان داد.
در این کنفرانس سندی به نام "توافقنامه افغانستان" نیز به امضا رسید که براساس آن افغانستان به ایجاد اداره شفاف و پاسخگو و مبارزه علیه مواد مخدر، تروریسم و رعایت حقوق بشر متعهد شده است.

کنفرانس پاریس

در شانزدهم جون (ژوئن) 2008 کنفرانس بین المللی دیگری در پاریس برگزار شد، سارکوزی، بان کی مون و حامد کرزی این کنفرانس را افتتاح کردند.

وزرای ۶۵ کشور جهان و نمایندگان ۱۵ نهاد بین‌المللی برای بررسی مشکلات افغانستان در کنفرانس پاریس حضور داشتند.

افغانستان خواستار ادامه کمک های جامعه بین المللی برای باز سازی افغانستان شد و با ارائه برنامه ای در زمینه باز سازی 5 ساله 50 میلیارد دلار خواست. البته براساس برنامه دولت افغانستان کمک هایی که در کنفرانس لندن تعهد شده بود نیز جزئی از این پنجاه میلیارد به حساب آمده بود.

در کنفرانس پاریس ایالات متحده آمریکا 10 میلیارد دلار، سازمان ملل متحد یک میلیارد و ژاپن نیم میلیارد دلار کمک های جدید تعهد کردند و کشور های دیگر از جمله فرانسه و آلمان نیز اعلام کردند که کمک های خود را تا دو برابر افزایش خواهند داد.

البته کانفرانس هایی دیگر هم برگزار شده است که به این کانفرانس ها نمیپردازم چون این کانفرانس ها برمحورهایی دیگر بوده و کمک هایی جامعه جهانی را در برنمیگیرد.

حالا 08 ژوئيه 2012 تعهد ۱۶ میلیارد دلاری جهان به افغانستان در نشست دیگر برایی افغانستان در توکیو.

از سال 2001 تا بحال نشست هایی زیادی برگزار شده است و در این مدت میلیاردها دلار سرازیر افغانستان شد ه و به مسرف رسیده است. اما آنچه که به وضوح مشاهده میشود این است که مردم افغانستان هنوز هم که هنوز است از ایران و کشورهایی دیگر امرار معاش میکند. اقتصاد مردم وابسته به کارکردن در خارج از کشور است، حتی یک فرصت شغلی هم ایجا نشده است. هنوز هم که هنوز است راه های ارتباطی در اکثر مناطق خاکی است، حتی شاه راه هایی کشور غیر استاندارد است. اکثر مناطق شفاخانه عمومی ندارد، ومکاتب اکثر مناطق ساختمان ندارد و شاگردان در زیر خیمه درس میخواند. هنوز هم که هنوز است درمناطق مرکزی حتی یک معلم مسلکی که سوادش از فوق دیپلوم فراتر رود نیست. هنوز هم که هنوز است دوسوم از اشتراک کنندگان کانکور مردود میشود. هنوز هم که هنوز است در برچی برق و آب اشامیدنی صحی نیست! هنوز هم که هنوز است مردم کابل فاضلاب خود را با کراچی و الاغ از منطقه دور میکند! هنوز هم که هنوز است خشونت علیه زنان موج میزند و زنان استقلال اقتصادی ندارد. و هزاران تا هنوز دیگر... سوال که اینجا مطرح میشود این است که آیا این 16میلیارد دلار فرصت برایی بازسازی است یا برایی دزدی؟

من واقعاً نمیدانم! از میلیارد ها کمک هایی جامعه جهانی که در گذشته برایی افغانستان در نظر گرفته شده بود سهمیه مردم در اکثر مناطق کشور چند تا خیمه پاره پاره است که شاگردان مکاتب بجایی ساختمان از آن استفاده میکند. یازده سال درکانفرانس گذشت و هزاران تا قرار داد و سند امضا و منعقد شد ولی هیچ تفاوت در سبد عذایی مردم نیامده است و مردم افغانستان سبد غذایی شان از چایی بوره تجاوز نمیکند. این درحالی است که بعضی از وزرا و وکیلا و موسسه هایی مورد نظر وووو صاحب شرکت هایی خصوصی اقتصادی شده است و پولهایی شان در سواحل دبی سرمایه گذاری میشود و در بانکهایی کشورهایی خارجی مبالغ هنگفت در حساب شان موجود است.

خائن ملی کیست؟

کیهان فرهمند — 2012-06-14T08:58:18Z

Sommaire

یک: لحظه های دردناک سرنوشت

چهارمین روز از بازداشت مان در اردوگاه عسکر آباد ورامین تهران بود. همه در بازداشت به سر می بردیم. سالن بسیار تنگ بود. بیش از سه هزار نفر در سالن رویی هم خوابیده بودند. هوا بسیار گرم و متعفن بود، سالن هیچ وسیله ای برای تهویه نداشت.

ساعت هشت صبح از بلندگو اعلان شد، همه کسانی را که در این چهار روز نرفته اند، باید امروز انگشت نگاری شوند تا فردا در اولین فرصت رد مرز شوند. من نیز از جمله کسانی بودم که در این چهار روز از رفتن سرباز زده بودم. تمام آنهایی که در این چند روز نرفته بودند، کسانی بودند که تمایل به بازگشت به افغانستان را نداشتند. ده دقیقه بعد پنج تا سرباز با چوب دستی که در دست داشتند، به سالن وارد شدند. به مجرد وارد شدن، دستور دادند همه افراد باید از این سالن به سالن بالایی بروند تا در آنجا انگشت نگاری شوند؛ اما هیچکس حاضر نبود به سالن بالایی برود و انگشت نگاری کند. وقتی سربازان شروع به کتک کاری کردند، هیچ کس نتوانست زیر چوب دستی های آنها تاب بیاورد، مرد کسی بود که هرچه سریعتر خودش را به سالن بالایی برساند.

من در میان انبوه جمعیت گم شده بودم، نمی دانستم به کدام سمت می روم. به هر سمت که جمعیت می رفت مجبور بودم به همان سمت بروم. وقتی سرباز چوب دستی خود را بر فرق نفرهای اخری فرود آورد، فشار عجیبی بر من مستولی گشت. در همین موقع، پایم به پله ی که در جلویم قرار داشت، گیر کرد و بی اختیار افتادم زمین. تمام افراد رمّه وار از رویم رد شدند. وقتی پاهایشان را روی دهنم می گذاشتند، به وضوع کشف های مملو از کثافت شان را که لابد از کف تشناب ها برداشته بودند، حس می کردم! البته فقط این بار نبود که چنین صحنه را تجربه می کردم. بعد ها وقتی که در ریاست پاسپورت در کابل، شب زنده داری کردم و وقتی ساعت هشت شد تمام دوصد و پنجاه پاسپورت که روزانه صادر می شد به کسانی تعلق گرفت که یا رشوه داده بودند و یا از طرف کدام وزیر نامه داشتند. مردم شورش کردند و در کوچه ریاست پاسپورت چهار نفر زیر پا شدند.
لحظه ای بعد در سالن بالایی در صف قرار گرفتم، دو نفر مانده بود تا نوبت به من برسد و انگشت نگاری شوم، اما بی اختیار از صف در رفتم و به آخر صف رفتم! سرباز که مسؤل نظم صف بود وقتی متوجه شد، به من نزدیک شد و گفت: افغانی کثافت بلند شو بینم.

من خودم را به کری زدم و وانمود کردم که مخاطبش من نیستم. اما او با چوب دستی اش چنان به فرقم کوبید که خیال کردم یکبار تمام دنیا در تاریکی فرو رفت. گفت: خارکوسته عوضی! مگه باتو نیستم کثافت آشغال؟
گفتم: من چه میدانم منظورت منم! اینها همه افغانی هستند.

گفت: دهنت را ببند مادر جنده عوضی! فکر می کنی من خرم؟ چرا از اول صف به آخر صف آمدی؟

گفتم: من همینجا جایم بود و نمیدانم چه داری می گویی؟

دو نفر که کنارم بود، گفتند: جناب سرکار! دروغ می گوید، جایش در اول صف بود.

خواستم چیزی بگویم، اما دیگر فرصت حرف زدن نداد. گفت: بلبل زبانی دگه بس است، من میدانم با تو چکار کنم.

و ادامه داد: بلند شو ببینم...

من بلند نشدم و سرجایم نشسته بودم. با چوب دستی که بدست داشت، دوباره شروع کرد به کوبیدن فرقم. ناگزیر بودم که خودم را از زیر چوب دستی اش رها کنم. گفتم: باشد بلند میشم!

وقتی بلند شدم، دستش را به گلویم حلقه کرد، با نوک آهنین پوتینش شروع کرد با لگد زدن به ساق پایم. مدام می گفت: نمی خواهی افغانستان بری؟ نمی خواهی انگشت نگاری شوی؟ من را خر خیال کردی؟

کشان کشان مرا برد تا نزدیک دستگاه انگشت نگاری. از مچ دستم گرفته بود و دستم را بر دستگاه می گذاشت. من با لجاجت غریب که نمی دانم از کجا و از کدام عقده و این همه احساس حقارت نصیبم شده بود، دستم را بر می داشتم و نمی گذاشتم تا انگشت نگاری کند. چندبار تلاش کرد اثرانگشتم را بگیرد و موفق نشد. سپس شروع کرد به سیلی زدن. تا که توانست سیلی زد. افسر کلانتر آمد و پرسید: اینجا چه خبر است؟

سرباز گفت: این افغانی چهار روز است که انگشت نگاری نشده وحالا نیز نمی خواهد انگشت نگاری کند.
افسر دوباره پرسید: ببینم چرا نمی خواهی برگردی؟ از اینجا دیگه ازاد نمی شوی، چرا انگشت نگاری نمی کنی؟

گفتم: جناب سرهنگ! مرا از سرکار آورده اند و خودت می بینی که حتی لباس ندارم. یک قیران پول پیشم نیست تا کرایه ماشین را تا مرز بدهم. هیچکس را هم ندارم که کارت داشته باشد و برایم پول بیاورد. تلفنم را نیز سربازها گرفته تا به صاحب کار زنگ می زدم. حتی اگر زنگ بزنم هم فکر نکنم که ایشان تا اینجا بیاید...
سرهنگ گفت: کرایه ماشین را از همشهری هایت بگیر و برو.

گفتم: حتی اگر کرایه ماشینم را تا مرز از همشهری هایم بگیرم، از مرز تا هرات چکار کنم؟ جناب سرهنگ التماس می کنم...

شب ششم، سالن زیر زمینی اردوگاه عسکرآباد چنان شلوغ شده بود که حتی جای پایی یافت نمی شد تا از اینطرف سالن بروی آنطرف و در توالت باد شکمت را خالی کنی. پنجره کوچک که داشت پُرشده بود از زنان که هر کدام به دنبال یکی سرگردان بودند. یکی محمد گفته داد می زد و دیگری احمد و دیگری نیز محمود را. زن جوان از من خواست که در سالن به دنبال مردی بنام اسحق بگردم. گفت، شوهرش است و دیروز از تجریش از سرکار گرفته است. نیم ساعت تمام از این سالن به آن سالن به دنبال اسحق گشتم و نتوانستم اسحق را بیابم. مادری داد میزد: انور انور... بعد از نیم ساعت، شروع کرد به فحش و دشنام دادن. گفت: شومو کثافت ها خوب موشید، اصلاٌ آدم نیستید. از روز کده هم بد تر سرشوم بیره هم کم استه...!

گفتم: چرا فحش می دهی خاله؟ مشکلت چه است؟

گفت: سه ساعت است که انور گفته کوی مونوم، هیچکس جواب نمی دهد.

گفتم: خوب اگر کسی به نام انور اینجا وجود داشت که حتماً جوابت را می داد!

گفت: خوب، لااقل یک نفر بوره ده دیگه سالن به دنبالش بگرده.

گفتم: مادر! خودت اگر نیم ساعت در اینجا باشی، دیوانه موشی و هوش از سرت می پرد! من الان شش روز است که نان نخورده ام، یک قیران پول ندارم و کسی را هم ندارم که برایم پول بیاورد. شش روز است که در اینجا زندگی می کنم و هیچ چیز را نمی فهمم. توسه ساعت است که در بیرون هم هستی و در این حال رسیدی وای به حال ما بیچارها!

دو: خائن ملی من ام یا تو!

چند روز پیش، گزارشی در رسانه ها به نشر رسید که در آن گفته شده بود، شورای امنیت ملّی افغانستان جنرال دوستُم را خائن ملی معرفی کرده و اقدامات قانونی را به دادستانی کل محول نموده است؛ اما طرفداران جنرال دوستُم می گویند، جنرال دوستم نسبت به هرکس دیگر از اهمیت و ظرفیت منابع انرژی شمال آگاهی دارد. وی سال ها در نیروگاه انرژی درمنطقۀ بومی خویش به حیث کارگرمشغول بوده است. پیشینۀ حفاظت امنیتی منابع نفتی آمو- دریا نیز به نفوذ دوستم درمنطقه ارتباط داشته است. اکنون مسئولیت امنیتی حوزۀ نفتی آمو- دریا در همکاری با شرکت چینی را شرکت«وطن ریسک منجمنت» به عهده گرفته است. رئیس این کمپنی راتب پوپل پسرمامای رئیس جمهور کرزی است. راتب پوپل بر اساس شرایطی که بالای چینایی ها گذاشته شده، پرسونل امنیتی خود را در منطقه مستقر کرده است. جنرال دوستم پافشاری دارد که پرسونل امنیتی حوزۀ نفتی باید از میان باشنده های محل، در یک تشکیل جا داده شوند. استدلال دوستم این است که مردم محل احساس مسئولیت بیشتری نسبت به منطقه دارند و از این رهگذر، صدها تن بیکاران، صاحب شغل می شوند. اما هم رهبری دولت با شرط گذاری دوستم مخالف است وهم شرکت چینی و راتب پوپل. گرچند کرزی دوباره ادعا نموده که هیچکس به جنرال دُستم خائن ملی نگفته ولی اصل موضوع هیچ تغیر نمیکند و همچنان به قوت خود باقی است.

خب، من چه کار دارم به بعد سیاسی این مسأله. آنچه که در ذهنم سوال کرده، عبارت «خائن ملی» است. از لحظه ای که آن را شنیدم، غوطه در اندوه روزگار مهاجرتم و روزگار تیره ای مهاجرت که در ایران داشتم، از خودم می پرسم: واقعاٌ خاین ملّی کیست؟ این سوالی است که باید تک تک از هموطنان از خود شان بپرسند. به نظر من، قطعاٌ خاین ملّی دوستم نیست، نمی خواهم از جنرال دوستُم حمایت کنم، ایشان سه دهه است که جنرال است و در تحولات خوب و بد افغانستان نقش دارد. شاید تا بحال هم آنقدر قدرت دارد که از خودش در مقابل چنین عوامل دفاع کند. و به دفاع من نا آشنا هیچ نیاز ندارد. من فقط می خواهم در مورد خاین ملّی حرف بزنم و روشن کنم که واقعآ خاین ملی کیست؟

به تعریف من خاین ملّی کسی است که چهل سال بر افغانستان حکومت کرد فقط یک سرک نیم متری ساخت که از هرات شروع می شود تا به قندهار و از آنجا به کابل و از کابل نیز به مزار. به نظر من خائن ملی کسی است که در مدت چهل سال پادشاهی، فقط نیم متر سرک برای افغانستان ساخت. سرک که در دوران یازده سال حکومت خاین ملّی دیگر باز سازی شد. خاین ملّی کسی است که چهل سال بر میهنم حکومت کرد و دستآوردش به جز فقر چیزی و بد بختی چیزی نبود و حالا لقب بابای ملّت هم گرفته است. خاین ملّی احمدشاه ابدالی است که هفتاد هزار نفر از مردم خودش را اسیر گرفت و سر برید و حالا احمد شاه بابا نام گرفته است. خاین ملّی کسی است که مردم خود را به بردگی کشید و از کلّه های آنها منار درست کرد و حالا قبرش زیارتگاه درست شده است. خاین ملی کسی است که اموال مردم را چپاول می کند و برای خودش شهرک می سازد و در دبی سرمایه گذاری می کند. خاین ملّی باند مافیایی حکومت کرزی است که در طول مدت یازده سال با وجود میلیاردها دلار کمک جامعه جهانی، تنها توانست سرک را که خاین ملّی دیگر ساخته بود باز سازی کند، و نتوانست این سرک را از مزار به هرات برساند. خاین ملّی کسی است که به قاتلین مردم بیگناه برادر خطاب می کند و سعی می کند آنها را به آغوش بکشد. خاین ملّی کسی است که در طول مدت یازده سال حکومت، حتی نتوانست یک فرصت شغلی برای مردمش ایجاد کند و مردمش هنوز هم که هنوز است در اردوگاه های ایران تحقیر می شوند، شکنجه می شوند، زجر می کشند و... در هیچ کشوری نیست که رد پایی افغانی نباشد، یادگاری های مردم افغانستان برایی چندمین بار در اردوگاه های ایران و زندان های پاکستان و دیگر کشورها، ثبت می شود. خاین ملّی کسانی است که فکر می کنند حکومت کردن بر مردم ستمدیده افغانستان حق پدری شان است و نسل اندر نسل بر مردم ظلم روا داشته اند، حقوق و اموال مردم را چپاول نموده اند، و هزاران اعمال جنایت کارانه دیگر را مرتکب شده اند. شاید دوستُم نیز از اینکه خودش در این پروژه سهم ندارد نمی گذارد این پروژه اجرا شود، اما حقیقت این است که خشم امنیت ملّی کرزی از این بابت است که دوستِم نمی گذارد باند مافیایی خانوادگی کرزی پروژه نفت آمو دریارا نیز به تنهایی بالا بکشد و سرمایه ملّی را چپاول کند. حکومت کرزی چه تغییر و تحولی برای مردم و بخصوص مهاجرین به میان آورد جز دزدی و غارت! اکنون به یاد گفته های عضو کانگرس آمریکا می افتم. همان که به طرفداری از جبهه متحد ملی، طرح نظام غیر متمرکز را در افغانستان داده بود که جناب کرزی با خشم و کینه از ورود او به کابل هم جلوگیری کرد. حرف همان حرف عضو کانگرس آمریکاست که در مقاله اش گفت، کرزی حق دارد از نظام متمرکز پشتونی اش حمایت کند. زیرا کرزی با خاندانش چیزی نیست جز یک گروه مافیا و دزد که سرمایه ملی کشور افغانستان را غارت می کنند...

آیا امروز به تعداد هزاران نفر هموطن در کمپ های خارج، سرنوشت روزگار خاطره من در اردوگاه ایران را ندارند؟ آیا دولت کرزی و نیاکان فاشیست بی خردش در طول تاریخ مگر چه ارمغانی داشت برای ملت افغانستان جز نکبت، غارت، بد بختی، تریاک، انتحار و انفجار! حکومت کرزی مگر چه تغییر و تحولی را در سرنوشت جمعی هموطنان به میان آورده است؟! کدام دستآورد! جز تلاش های بی صبرانه کرزی و خاندانش و گروه فاشیست بی خرد قومی اش که هر روز سرمایه ملی را غارت می کنند، با شعارهای پوچ و احمقانه شان می خواهند دل مردم را خوش کنند و... چرا این حکومت نتوانسته است کوچکترین تغییر و تحول و سعادتی را برای مردمش فراهم بیاورد در حالی رئیس جمهور و خاندانش، برای پور هرچه بیشتر جیب شان، عنوان هایی را بالای دیگران می گذارد که شایسته خود آنهاست: خائن ملی.

اکنون و همین لحظه، آیا مگر من چه چیزی دارم جز تجربه های تلخ و دردناک عالم مهاجرت و در کمپ به سر بردن. همین طور صدها و هزاران هموطن دیگر. چه سرنوشت دردناک تر از این می تواند وجود داشته باشد!

مالستان و چالش ها

کیهان فرهمند — 2012-06-06T05:00:00Z

Sommaire

اطلاعات کُلّی در باره ولسوالی مالستان

مالستان يکي از ولسواليهاي ولايت باستاني غزني است که در غرب اين ولايت موقعيت دارد. مساحت آن (2214) کيلو متر مربع بوده و (2994) متر از سطح دريا ارتفاع دارد. طول مالستان (140) کيلو متر و عرض آن (40) کيلو متر مي باشد. در شرق مالستان ولسوالي ناهور، در غرب آن ارزگان خاص، در جنوب آن ولسوالي جاغوري و در شمال آن ولسوالي اجرستان (دایه) قرار دارد. فاصله آن از مرکز ولايت حدود 120 کيلومتر است. مالستان سرزمين سردسير و کوهستاني است که زمستان آن سرد و برفگير و تابستانش معتدل و مطبوع است. ازجمعیت دقیق این ولسوالی هنوز اطلاعات دقیق دردست نیست اما از سوی منابع دولتی حدود (150000) نفر جمعيت برای آن تخمین زده شده است. ولی رسانه های آزاد واهالی مالستان در حدود (۱۸۰۰۰) نفر تخمین زده می شود. رشد جمعيت آن 2/7 است.

اين ولسوالي داراي 273 قريه است که اين قريه ها از لحاظ جمعيت و مساحت متفاوت بوده از (100) الي (300) خانوار در هر قريه زندگي مي کنند. مردم مالستان از مليت هزاره و تبار داي فولاد است که يکي از تبارهاي بزرگ هزاره به حساب مي آيد. زبان مردم دري با لهجه هزارگي است.

مالستان که دارای یک دره اصلی وسیع و دره های کوچکتر دراطراف آن است ازلحاظ موقعیت جغرافیایی از شرق به غرب امتداد يافته و داراي يک رود خانه بزرگ است که يک شاخه آن از شرقي ترين نقطه مالستان به نام داله سرچشمه گرفته، رو به غرب حرکت مي کند و شاخه اي ديگر آن از غرب مالستان از ناحيه قُشنَگ و ميرآدينه سرچشمه گرفته در مسير راه آبهاي ديگر را با خود همراه نموده در منطقه شينه ده با شاخه اي ديگر يکجا گرديده به سوي جاغوري سرازير مي شود؛ و در منطقه بادخانه با آب جاغوري متصل و سرانجام اگر خشک سالي نفسش را نگيرد، به قندهار و وادي هلمند مي ريزد. مالستان از کوهها و دره هاي کوچک و بزرگ تشکيل گرديده و زمين زراعتي آن بسيار محدود است.

در ولسوالي مالستان (62) باب مکتب فعال بوده که20 باب آن لیسه و 42 باب دیگر مکتب ابتدايي و متوسطه می باشد که حدود (37000) دانش آموز در آنها مشغول تحصيل مي باشند. مجموع معلمین مکاتب 560 نفرند که با تعداد 100 نفر کارمند و70 نفر ملازم، در خدمت دانش آموزان و متعلمین قرار دارند و نیز تعداد 8 کورس سواد آموزی به صورت دائمی مشغول به فعالیت هستند و تعدادي زيادي از محصلين اين مکاتب در دانشگاههاي کشور راه يافته اند. بنا براساس آمارهای وزارت صحت عامه در این ولسوالی چهار باب کلنیک وجود دارد که یکی از این مراکز صحی دارای بستر است. (منبع: وبلاگ ها و وبسایت هایی مالستانی)

مشکلات و چالش ها:

یکی از اساسی ترین مشکلات مردم مالستان در عرصه معارف میباشد. نبود کادر معلمیین مسلکی در مکاتب، طوری که شاید از 560 نفر معلم شاید تعداد معلمین که سواد شان از فوق دیپلُم تجاوز کند به 20 الی 30 نفر نمیرسد. متعلمین برایی اینکه بتوانند ازسد بنام کانکور بگذرند مجبورند به کابل آمده و به کورس هایی تقویتی شامل شوند. اما از آنجایی که این امکان تنها در زمستان برایی متعلمین میسر است زمان کم است و دانش آموزان نمتوانند دروس را که در مکتب فرا نگرفته اند در این مدت سه ماه فرا گیرند. همچنین اکثر از متعلمین که از لحاض اقتصادی مشکل دارند به هیچ وجه نمیتوانند به کابل آمده و به کورس هایی تقویتی شامل شوند، و مجبورند که با همان دانش اندک که از مکاتب بی در و پبکر فرا گرفته اند به استقبال کانکور بروند. بنا بر این تعجب ندارد که از 477 نفر شرکت کنند در امتحانات کانکور تعداد 190 نفر در امتحانات مردود شود.

شاگردان مکتب شهید بصیر بغرا در سال تعلیمی 1391

همچنین تعداد بیش از30 باب از این مکاتب فاقد ساختمان است که متعلمین محبورند در آفتاب سوزان تابستان و همچنین سرمایی سوزان در تیرماه سال در زیر خیمه ها مشغول به درس خواندن باشد، که در موارد بسیار از متعلمین به امراض عمومی مبتلا میشوند. علاو بر این نزدیک بیست باب از این مکاتب لیسه است که فاقد هرگونه لابراتوار آموزیشی و کتابخانه است که برایی یک لیسه یک امر ضروری میباشد. یکی دیگر از مشکلات در این مکاتب نبود منابع و مطالب متنوع است که بتواند سطح آگاهی متعلمین را بالا بیبرد و به آنها دید منتقدانه بدهد و سطح توقعات آنها را از معلمین و دولت و غیره بالا بیبرد، و متآسفانه هیچ نهاد مدنی نیز در این راستا آنطور که باید فعالیت کند نیست! بعنوان مثال در تمام مالستان حتی یک نشریه فعالیت نمیکند که 560 معلم بخواند چه برسد به متعلمین و مردم عادی! گرچند نشریه بنام ( گاه نامه روشنگر ) که توسط اتحادیه تحصیل کردگان مالستان در کابل چاپ میشود وجود دارد. اما همانطور که از نامش پیداست این نشریه گاه نامه است و در ضمن تعداد تیرآژ نیز بسیار پاین است و بنا بر کثرت متقاضیان شاید حتی معلمین را کفایت نمیکند! همچنان بنابر نبود امنیت در مسیر راه این اتحادیه قادر به توزیع آن بصورت درست در منطقه نیست.

یکی دیگر از مشلات اساسی مردم مالستان نبود شفاخانه که بتواند نیاز هایی مردم را رفع نماید است. همانطور که در بالا آمد مالستان دارایی چهار کلینیک است که یکی از این کلینیک ها داری بستر است، اما این کلینیک ها به هیچ وجه جوابگویی مردم مالستان نیست. نزدیکترین شفاخانه به مالستان شفاخانه شهدا سنگ ماشه است که از دور ترین نقطه مالستان یعنی داله و پشی شیرداغ سه ساعت راه موتر است که برایی مریض هایی عاجل فاصله بسیار زیاد و راه طولانی است در ضمن این راه ها بسیار زیاد خراب و غیر استاندارد است. در اکثر موارد اتفاق افتاده است که مریض ها در وسط راه جان داده باشد.

مشکلات دیگر مردم مالستان در مورد راه هایی ارتباطی است و از این ناحیه رنج میبرند. دومسیر بیشتر وجود ندارد که مالستان را به شهر غزنی وصل نماید. یک راه از ولسوالی ناهور است که عمدتاٌ خراب است و کمتر کسی از این مسیر تردد میکند. به شکلی که اگر یک موتر این مسیر را برایی رسیدن به غزنی انتخاب نماید حتماٌ در راه چند بار موتر دچار عوارض خواهد شد. علاوتاٌ در زمستان این مسیر بدلیل برف زیاد به کُلی مسدود میشود. مسیر دیگر مسیر ولسوالی قرباغ است که با عبور از ولسوالی جاغوری به قرباغ و از آنجا نیز به غزنی منتهی میشود. همانطور که همه میداند قرباغ یکی از نا امن ترین ولسوالی هایی غزنی است، جایی که برادران ناراضی کرزی در آن تجمع دارد. هرکس که این مسیر را برایی رسیدن به غزنی انتخاب نماید باید ازبه همراه داشتن وسایل چون کتاب ، مدارک دولتی ، و پوشیدن لباس کُت و شلوار خود داری کند. همچنین یکی دیگر از نا امنی هایی این مسیر بودن دزد در دشت قرباغ است که چندین مورد مردم را لُخت نموده است. با وجود پایگاه هایی سربازان آمریکایی و اوردوی ملّی در دشت قرباغ مردم به راحتی نمیتوانند از این مسیر عبور کند. در خود مالستان وضعیت سرگ بسیار خراب است و در اکثر مناطق که سرگ از روی رود خانه یا جوی گذشته پُل چک وجود ندارد. قبل از انتخابات ریاست جمهوری یک موسسه در مالستان در رابطه به بازسازی سرگ ها آغاز به فعالیت نموده بود که بعد از مدتی متوقف شد. فقط در بعضی جاها خانه هایی مردم را خراب و درختان را قطع و کشتزار ها را ویران کرد ولی بعد از مدت پروژه متوقف شد. سرگ مالستان یک سرگ کلیدی است که ولسوالی اجرستان و ولایت ارزگان را به غزنی وصل میکند. با وجود کلیدی بودن این سرگ و درخواست هایی مکرر مردم مالستان و اجرستان دولت در زمینه ساخت این سرگ اقدام درست انجام نداده است.

از دیگر مشکلات مردم مالستان نبود ارتباطات است. تنها شرکت MTN در مالستان فعالیت میکند و در تمام مالستان تنها ده عدد آنتن فرستنده امواج نصب نموده است که کفایت تمام مالستان را نمیدهد. در بعضی قریه ها مردم از کمک آنتن استفاده میکند و متآسفانه آن نیز مشکل مردم را حل نمیکند، و مردم مجبورند برایی اینکه مشلات خود را حل نمایند مسافت زیادی را طی کند و خود را به بلندی کوه برساند تا تلقن کار کند. غیر از شرکتMTN دیگر هیچ شرکت در مالستان خدمات ارایه نمیکند و این شرکت نیز هیچگونه نمایندگی که پاسخگو به مردم باشد ندارد. مردم مالستان از هیچگونه خدمات اینترنیتی بهرمند نیستند و بکلی از امکانات ارتباطی اینترنت محروم هستند. گرچند در بازار میرادینه و شینیده یک دوتا کفی نت فعال است ولی این دو تا کفی نت جوابگوی نیاز هایی مردم در سطح مالستان نیست، علاوه بر آن این کفی نت ها بسیار سرعت شان پاین است تا جایی که حتی قادر نیست سایت چون یاهو میل را باز کند. همچنان هیچ یک از شرکت هایی تلویزیون چه دولتی و چه خصوصی در مالستان خدمات ارایه نمیکند و مردم مالستان از این خدمات نیز محروم است. گرچند قسمت عمده مشکلات مردم با استفاده از انتن هایی ماهواره در این راستا حل گردیده است اما تلویزیون چون تلویزیون ملّی در مالستان خدمات ارایه نمیکند. همچنین میتوانم اضافه کنم که در مالستان هیچ یک از بانک هایی کشور چه خصوصی و چه دولتی شعبه ندارد و مردم مالستان از خدمات بانکی نیز محروم است.

یکی از اساسی ترین مشکلات مردم مالستان فساد اداری است و ادارات مالستان تا گلو به فساد غرق است. شاید بتوانم با جرآت بگویم که ادارات مالستان یکی از فاسد ترین اداره هایی دولت در سطح کشور باشد. تمام ادارات مالستان به نحوی در فساد گیرند و اکثر مدیران دولتی در مالستان به فساد آلوده هستند. به گونه ای که خیلی ها برایی داشتن پُست در ادارت دولتی در مالستان رشوه هایی کلان را پرداخت میکند تا در مالستان پُست دولتی داشته باشد. خدا نکند که در این ادارات کار کدام کسی بند شود، باید برایی حل آن مدت هایی زیادی را برود و بیاید و مبلغ هنگُفت را باید بعنوان رشوه پرداخت نماید تا جان خود را از دست آنها نجات بدهد! با وجود این همه فساد اداری در سطح کشور هیچ جایی تعجب نیست که نامه هایی درخواستی مردم مالستان مبنی بر باز سازی در ادارت غزنی مفقود شود! با وجود اینکه ضامن علی هدایت ولسوال مالستان به خبرنگار پژواک قول داده بود که من به مشکلات مردم مالستان رسیدگی میکنم، و شما زیاد سر صدا نکنید، هیچ تغیر در مالستان نیامده و هنوز ادارات مالستان فاسد ترین اداره است و هیچ پروژه عمرانی در مالستان صورت نگرفته است. گرچند یک سری تغیرات در روند مدیریت مکاتب بوجود آمده است که ناچیز و بی فایده است. جدیداٌ تهداب ساختمان ولسوالی مالستان با هزینه دوصد هزار دلار آمریکایی گذاشته شده است، اما کاش ولسوال محترم بنا بر قول که داده بود یک کمی هم به فکر مردم و مشکلات آنها بویژه مکاتب میبود.

مشکلات دیگر مردم مالستان نبود برق است که اکثر مردم قریه ها شب ها در روشنایی الکین زندگی می کنند و خیلی از امکانات امروزی از قبیل کامپیوتر تلویزیون غیره محروم هستند. مالستان با داشتن دره هایی عمیق و رودخانه پُر از آب موقعیت خوبی برایی ساخت بند هایی برق دارد، اگر دولت کدام پُروژه عمرانی صد سازی را در مالستان اجرا نماید نه تنها مشکلات برق مردم مالستان بر طرف میگردد بلکه میتواند به ولسوالی هایی همجوار برق صادر کند. اما از آنجایی که این دولت فاسد هیچ اهمیت به رفاه شهروندان نمیکند این منابع طبیعی نیز بلا استفاده می ماند.

مشکلات دیگر مردم مالستان همانا نبود کار است که خیلی از جوانان این مرز بوم را وادار رفتن به کشورهایی دیگر میکند و خیلی از جوانان بدلیل نداشتن پُشتوانه اقتصادی و نبود کار مجبور به ترک تحصیل میشوند و را هایی غُربت را در پیش میگیرد و از تحصیل باز می ماند. هیچ نهاد و مرجع نسبت به این معضل اجتماعی که دامنگیر مردم است پاسخ گو نیست.

این سه نماینده:

در انتخابت دوره قبل پارلمان مردم مالستان بنا بر تعدُد کاندید ها از داشتن نمایند در پارلمان محروم ماندند، و هیچ یک از کاندید هایی مطرح مالستان به پارلمان راه نیافتند. گرچند عده از مردم مالستان بنابر هر دلیل به سید سجادی و جنرال علی اکبر قاسمی رآی داده بودند و اینها به پارلمان راه یافته بودند و اما هیچ فعالیت برایی مردم مالستان انجام ندادند. ( در دوره قبل خودم بعنوان یکی از ناظرین در شمارش آرا حضور داشتم و میدانم که مردم مالستان به سجادی و علی اکبر قاسمی رآی داده بودند.) در یک مورد که محصلین مالستان در کابل به سراغ آقایی سجادی رفته بودند ایشان فرموده بود که مردم آزره را اگر سلام شی علیک کنی فوری میگوید خر خوره ده کجا بسته کنیم؟!
اما در انتخابات این دوره پارلمانی، "خانم هما سلطانی ، محمد علی اخلاقی ، چمن شاه اعتمادی" سه تا از نماینده هایی جنجالی ولایت غزنی بود که به پارلمان راه یافت. مالستان با وجود داشتن سه نماینده در پارلمان هنوز نامش در رسانه ها گرفته نمیشود و یکی از ولسوالی هایی فراموش شده هزاره جات است. خانم هما سلطانی با ادعا هایی مکرر مبنی بر اینکه ملاعمر در خانه من است تا جایی خودش را رسانه ایی نمود و امروز کمتر ادم یافت میشود که هما سلطانی را نشناسد. اما کمتر کسی میداند که محمد علی اخلاقی و چمن شاه اعتمادی نیز دوتا از نماینده هایی مردم هزاره در پارلمان است. این نماینده هایی محترم کسانی است که در دوران تبلیغات انتخابات در مکاتب می امدند و سخنرانی میکردند و وعده هایی بس کلان میدادند، انگار که اگر اینها بعنوان نماینده به پارلمان برود نیروگاه اتُمی در مالستان خواهند ساخت! قبل از انتخابات چه مهمانی هایی بس کلان که ترتیب ندادند و به اربابان قریه چه تحفه هایی (کمپل) که ندادند! عکس هایی خود را به اندازه بسیار کلان چاپ نموده بودند و در خانه هایی مردم پخش میکردند. اما دریغ از اینکه بعد از راه یافتن در پارلمان تمام وعده هایی را که به مردم داده بودند به فراموشی سپردند و خود شان به قافله دزدان پیوستند. تمام نیاز هایی مردم را فراموش کردند و دریغ از اینکه حتی یک سفر به مالستان داشته باشند و خواست ها و نیازهایی مردم را سوال نمایند و آنرا در پارلمان مطرح کنند. فراموش کردند که متعلمین مالستان هنوز رویی خاک و در زیر خیمه بدون معلم درس میخوانند. فراموش کردند که مردم مالستان بدلیل نداشتن شفاخانه در راه کابل و سنگ ماشه جان میدهد. فراموش کردند که از رآی پدران همان متعلمین که برویی خاک و در زیر خیمه درس میخوانند به پارلمان راه یافته اند. مردم مالستان نیز فراموش کرده اند که اینها چه وعده هایی به انها داده بود. مردم مالستان به انتخابات شرکت نمود و رآی داد و نماینده به پارلمان فرستاد، اما حیف شد انگار رآی خود را به رودخانه ریخته اند.