https://www.kabulpress.org/ [en]Kabul Press? is a critical, independent, multilingual platform publishing uncensored, creative journalism in Hazaragi, Dari, Persian, and English. It amplifies underrepresented voices, challenges dominant narratives, and defends human rights and democracy, with a focus on the Hazara genocide and the struggles of stateless nations.[fa]کابل پرس رسانه ای آزاد و انتقادی است که بدون سانسور به زبان های هزاره گی، دری و پارسی منتشر می شود. کابل پرس با چالش روایت های غالب، صداهای سرکوب شده را برجسته کرده و با دفاع از حقوق بشر و دموکراسی، بر نسل کشی هزاره و رنج ملت های بدون دولت تمرکز می کند.[/multi] fa SPIP - www.spip.net https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L144xH41/siteon0-0acbd.png?1769345167 https://www.kabulpress.org/ 41 144 https://www.kabulpress.org/article240231.html https://www.kabulpress.org/article240231.html 2017-03-19T01:40:32Z text/html fa shaharnosh <p>در پیوند به زجر کشی و قتل فجیع فرخنده ملکزاده و تمام کنش هایی که در دفاع و یا تقبیح از آن، در دو سال پس از آن اتفاق افتاده اند، میتوان دو مورد را برجسته ساخت: آیا عدالت تطبیق شد و یا خیر؟ دو دیگر، محصول و پیامدِ واکنش گستردة اجتماعی در ابراز تنفر و محکوم کردن آن رویداد زشت، چه چیزی بود؟ <br class='autobr' /> از گزارش های رسمی و غیر رسمیی که در این رابطه منتشر شده اند، بر می آید که حکم نهایی دادگاه هنوز صادر نشده است؛ سردرگمی و ابهام در چگونه گی جلسات محکمه و تعقیب حقوقی این دوسیه وجود دارد و اختلاف نظری و عملی (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p dir="RTL" align="right"> </p> <p dir="RTL">در پیوند به زجر کشی و قتل فجیع فرخنده ملکزاده و تمام کنش هایی که در دفاع و یا تقبیح از آن، در دو سال پس از آن اتفاق افتاده اند، میتوان دو مورد را برجسته ساخت: آیا عدالت تطبیق شد و یا خیر؟ دو دیگر، محصول و پیامدِ واکنش گستردة اجتماعی در ابراز تنفر و محکوم کردن آن رویداد زشت، چه چیزی بود؟</p> <p dir="RTL">از گزارش های رسمی و غیر رسمیی که در این رابطه منتشر شده اند، بر می آید که حکم نهایی دادگاه هنوز صادر نشده است؛ سردرگمی و ابهام در چگونه گی جلسات محکمه و تعقیب حقوقی این دوسیه وجود دارد و اختلاف نظری و عملی میان قوه های دولت بر پیچیده گی صدور حکم نهایی افزوده است. با این که در مراحل آغازین زیر تأثیرِ خشم و انزجار عمومی، رییس جمهور و سایر ارکان دولت با جدیت در حمایت از این پرونده موضع گرفته به مردم و خانوادة فرخنده وعده سپردند که مجرمان به زودترین فرصت شناسایی شده جزا می بینند، اکنون دیده می شود که از مجموع زندانی شده گان، ۳۸ تن از بند رهایی یافته فقط یازده غیر نظامی در زندان باقی مانده اند و شماری از نیرو های امنیتی که در آغاز به عنوان مجرم و خطاکار شناسایی شده بودند پس از مدت کوتاه از بند رها شدند. این در حالیست که بیشتر از مردم ِدرگیر این قضیه، نیرو های امنیتی که وظیفه حمایت و نگهداری از جان و حیثیت فرخنده را داشتند، مقصر و ناکام در اجرای وظیفه به شمار می آیند. </p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://shaharnosh.blogfa.com/post/164" class="spip_out">http://shaharnosh.blogfa.com/post/164</a></div> https://www.kabulpress.org/article240240.html https://www.kabulpress.org/article240240.html 2017-03-19T00:00:10Z text/html fa shaharnosh <p>تأویلی از رمان‌های خسرو مانی <br class='autobr' /> خسرو مانی سفر دل‌انگیز ادبیات را با شعر آغاز کرد و با رمان ادامه‌ می‌دهد. او با انتشار رمان‌‌‌های کوتاه «کتاب نام‌‌‌های متروک» در سال ۱۳۹۰، «دلقک و حشرات دیگر» در سال ۱۳۹۲، «زندگی کوچک» در سال ۱۳۹۳ و «ریسمان شنی» در سال ۱۳۹۴ به نحوی نشان داد که نویسش او، شبیه بازکردن موج موازی در کنار جریان داستان‌نویسی افغانستان است. این دگرنویسی به باور من، به چالش‌کشیدن ادبیات داستانی معاصر افغانستان نیست، بل بازنمایی واقعیت در شکل غیر از بوطیقایی و معمول ادبیات، قرائت (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p dir="RTL" align="right"> </p> <p class="m-1134542768725920787gmail-msolistparagraph" dir="RTL" align="right"><span style="background-color: #ff99cc;">تأویلی از رمان‌های خسرو مانی</span></p> <p dir="RTL">خسرو مانی سفر دل‌انگیز ادبیات را با شعر آغاز کرد و با رمان ادامه‌ می‌دهد. او با انتشار رمان‌‌‌های کوتاه «کتاب نام‌‌‌های متروک» در سال ۱۳۹۰، «دلقک و حشرات دیگر» در سال ۱۳۹۲، «زندگی کوچک» در سال ۱۳۹۳ و «ریسمان شنی» در سال ۱۳۹۴ به نحوی نشان داد که نویسش او، شبیه بازکردن موج موازی در کنار جریان داستان‌نویسی افغانستان است. این دگرنویسی به باور من، به چالش‌کشیدن ادبیات داستانی معاصر افغانستان نیست، بل بازنمایی واقعیت در شکل غیر از بوطیقایی و معمول ادبیات، قرائت ناهمسان از استحالة رویداد‌ها و شناخت متفاوتی از بازنمایی زنده‌گی در ذهن پیچیدة انسان است.</p> <p dir="RTL">مانی نویسندة سورریالیست، آشنایی‌زدا و نوگرا است. در آفریده‌‌‌های او گفتمان عقل نامتعارف، سیطرة تخیل بر عقل متعارف و ر‌هایی ذهن انسان از سلطة نظم متعارف و از کلیشه‌‌‌های اجتماعی بسامد بالایی دارند. درگیری‌‌‌های ذهنی و انتزاعی در مواجهه با کارکرد‌ها و رفتار‌های انسان و پردازش چیستی و معنای زمان و مکان، شاخصه‌‌‌های دیگر رمان‌‌‌های خسرو مانی اند.</p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://shaharnosh.blogfa.com/post/163" class="spip_out">http://shaharnosh.blogfa.com/post/163</a></div> https://www.kabulpress.org/article240239.html https://www.kabulpress.org/article240239.html 2017-03-18T23:58:28Z text/html fa shaharnosh <p>نگاهی به رمان «زنده‌گی به سفارش پشه‌‌‌ها» نوشتة کاوه جبران <br class='autobr' /> به باور جورج لوکاچ، رمان بزرگ‌‌‌ترین حقیقت دنیای مدرن و بازتاب‌دهندة خرد و وجدان جمعی گروه‌‌‌های انسانی در هنری‌‌‌ترین شکل ممکن است. «زنده‌گی به سفارش پشه‌‌‌ها» نبشتة کاوه جبران، رمان درخشانی از این دست در ادبیات داستانی افغانستان است. <br class='autobr' /> این رمان با بیان استعاره‌یی و نمادین، یکی از گفتمان‌‌‌های مهم قرن و یکی از سیاه‌‌‌ترین دوره‌‌‌های تاریخی را که افغانستان از سال‌‌‌های ۱۳۷۴ تا ۱۳۸۰ تجربه کرد و هنوز هم به خط پایان نرسیده است، در (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p dir="RTL"><strong> </strong></p> <p dir="RTL"><span style="background-color: #ff99cc;"><strong> </strong>نگاهی به رمان «زنده‌گی به سفارش پشه‌‌‌ها» نوشتة کاوه جبران</span></p> <p dir="RTL">به باور جورج لوکاچ، رمان بزرگ‌‌‌ترین حقیقت دنیای مدرن و بازتاب‌دهندة خرد و وجدان جمعی گروه‌‌‌های انسانی در هنری‌‌‌ترین شکل ممکن است. «زنده‌گی به سفارش پشه‌‌‌ها» نبشتة کاوه جبران، رمان درخشانی از این دست در ادبیات داستانی افغانستان است.</p> <p dir="RTL">این رمان با بیان استعاره‌یی و نمادین، یکی از گفتمان‌‌‌های مهم قرن و یکی از سیاه‌‌‌ترین دوره‌‌‌های تاریخی را که افغانستان از سال‌‌‌های ۱۳۷۴ تا ۱۳۸۰ تجربه کرد و هنوز هم به خط پایان نرسیده است، در آینده – اواخر قرن چاردهم و اوایل قرن پانزدهم هجری قمری- توصیف‌ می‌کند. شگرد این رمان بازنمایی تاریخ در آینده است. این بازنمایی در حقیقت استعاره‌یی است برای عقبگرد و تحجر که ریشه در‌ میراث تاریخی و فرهنگی این سرزمین دارد. رمان با ‌‌‌این‌که از آینده گپ‌ می‌زند، ارجاع تاریخی دارد و در حقیقت روایتگر گذشته و حال است و از سوی دیگر «زنده‌گی به سفارش پشه‌‌‌ها» پرداخت هوشمندانة نویسنده در پیوند به رشد‌‌‌ بی‌رویة افراط‌گرایی دینی در افغانستان و منطقه است. این رمان را‌ می‌توان یک پرودی درخشان در بازتولید ادبی و استعاری یک دورة تاریخی و فراتر از آن دانست که با نقد دین‌گرایی واپسگرا، پرسش‌‌‌های مهمی‌ را مطرح‌ می‌نماید و هشداریست برای نسل امروز و فردا و فراتر از آن. رمان «زنده‌گی به سفارش پشه‌‌‌ها» از جانب دیگر یک اثر ناب ادبی است که با وجود سیاست‌پردازی و نقد اجتماع بیشتر از هر چیز دیگر ادبیات برای ادبیات است؛ نثر درخشان و استوار که با دانش فلسفی مزین شده خبر از جاودانه‌گی آن در حوزة ادبیات‌ می‌دهد. با وجود نقل سیاست، سیاست‌زده نیست و با وجود نقد اجتماع، روزمره و فایده‌مدار نیست.</p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://shaharnosh.blogfa.com/post/162" class="spip_out">http://shaharnosh.blogfa.com/post/162</a></div> https://www.kabulpress.org/article240238.html https://www.kabulpress.org/article240238.html 2016-07-18T20:23:00Z text/html fa shaharnosh <p>«شرم» رمان پسین نوگرایانه ییست که در چارچوب مکتب ریالیزم جادویی و آمیخته با سمبولیزم، گروتسک و طنز سیاه روایت می گردد. عبور از تاریخ، نوستالژی، تببین مفهوم شرم و بی شرمی و تقابل و گاه هماهنگی میان این دو، از شاخصه های این رمان اند که توسط یکی از نویسنده گان جنجال برانگیز معاصر زبان انگلیسی در سال ۱۹۸۳ نبشته شده است. <br class='autobr' /> «شرم»، رمان تاریخی نیست؛ اما نویسنده با بهره گیری از افسانه پردازی جادویی واقعیت، رویا و تاریخ را به هم می آمیزد؛ قضایای تاریخی و روابط مسلط فرهنگی در یک کشور جدید را با (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p style="text-align: justify;" dir="rtl"> </p> <p style="text-align: justify;" dir="rtl"><span style="font-family: tahoma, arial; font-size: small;">«شرم» رمان پسین نوگرایانه ییست که در چارچوب مکتب ریالیزم جادویی و آمیخته با سمبولیزم، گروتسک و طنز سیاه روایت می گردد. عبور از تاریخ، نوستالژی، تببین مفهوم شرم و بی شرمی و تقابل و گاه هماهنگی میان این دو، از شاخصه های این رمان اند که توسط یکی از نویسنده گان جنجال برانگیز معاصر زبان انگلیسی در سال ۱۹۸۳ نبشته شده است. </span></p> <p style="text-align: justify;" dir="rtl"><span style="font-family: tahoma, arial; font-size: small;">«شرم»، رمان تاریخی نیست؛ اما نویسنده با بهره گیری از افسانه پردازی جادویی واقعیت، رویا و تاریخ را به هم می آمیزد؛ قضایای تاریخی و روابط مسلط فرهنگی در یک کشور جدید را با استعاره تصویر می کند و گوشه های تاریکی را که عامدانه درج تاریخ نشده اند، با نیروی تخیل و طنز به خواننده گان می نماید و در نتیجه یکی از شاهکارهای ادبیات جهان را می آفریند.</span></p> <p style="text-align: justify;" dir="rtl"><span style="font-family: tahoma, arial; font-size: small;">نویسنده در سراسر روایت حضور دارد و با اشراف یک دانای کل قصه یی را تعریف می کند که گویا در قرن چهاردهم و پانزدهم هجری در کشوری که تازه شکل گرفته است و شاید پاکستان است و شاید هم نیست، اتفاق می افتد. او گاهی در انگلستان حضور دارد و رویدادهای قرن بیستم را روایت می نماید و میان قصه های ریالیستی و آدمیان رمانش رابطه برقرار می کند و گاهی هم در حال داوری درباره یکی از شخصیت هایش است. نویسنده «شرم» توانسته که «حضور نویسنده در متن رمان» را که یکی از مولفه های رمان پسین نوگرایانه است، توانمندانه به کار بگیرد.</span></p> <p style="text-align: justify;" dir="rtl"><span style="font-family: tahoma, arial; font-size: small;">این رمان روایت تاریخی - استعاری از رویداد هاییست که در اواخر نیمه اول قرن بیستم، جغرافیای شبه قاره هند را تغییر داد و قصه مردمانیست که به خاطر ایدیولوژی دینی از سرزمین اصلی، از تن مادر، از شبه قاره هند، جدا شدند و خواسته و ناخواسته ایدیولوژی را سنگ بنای کشور جدید شان نهادند. </span></p> <p style="text-align: justify;" dir="rtl"><span style="font-family: tahoma, arial; font-size: small;">«شرم»، اعتراض بر تجزیه شبه قاره هند است. در کشور جدید که «سرزمین الله» نامیده می شود، به مردمی که به «زنده گی در سرزمین کهنتر از تاریخ عادت داشتند»، گفته می شود که خود و سرزمین شان را نو بدانند و نام دیگری بر خود بنهند که خیلی بیگانه به نظر می آید؛ مثل این که در خانه خود که قرن ها در آن زیسته ای، یک بار متوجه شوی که در غربت با هویت ناشناخته یی قرار گرفته ای؛ از کنشِ دیکتاتوران نا به کار ریشه هایت را قطع شده ببینی، اما نتوانی از هراس دم بزنی.</span></p> <p style="text-align: justify;" dir="rtl"> </p> <p style="text-align: justify;" dir="rtl"> </p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://shaharnosh.blogfa.com/post/161" class="spip_out">http://shaharnosh.blogfa.com/post/161</a></div> https://www.kabulpress.org/article240237.html https://www.kabulpress.org/article240237.html 2016-03-17T05:16:41Z text/html fa shaharnosh <p>یک سال از زجر کشی فرخنده و فاجعه یی که بر او رفت، می گذرد. مرگ فرخنده از یکسو وحشت و جهالت را در شهری به نمایش گذاشت که در چارده سال اخیر مرکز آموزش، آگاهی دهی، تعلیم و تربیت مدنی و رسانه ها به شمار می رفت و از سوی دیگر پرسشی را در برابر بنیاد ها و مجتمعاتی که در راستای حقوق بشر و ارزش های برابری و عدالت خواهی فعال اند، مطرح نمود که چرا تظاهرات عظیمی که در اعتراض به قتل وحشیانه فرخنده صورت گرفت و واکنش های روشنفکران و عموم مردم، منجر به یک جنبش سراسری و نیرومند مدنی و با بیان دیگر یک گفتمان (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p dir="rtl"><span><strong> </strong></span></p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl"><span>یک<span> </span>سال<span> </span>از<span> </span>زجر کشی فرخنده و فاجعه یی که بر او رفت، می گذرد. مرگ فرخنده از یکسو وحشت و جهالت را در شهری به نمایش گذاشت که در چارده سال اخیر مرکز آموزش، آگاهی دهی، تعلیم و تربیت مدنی و رسانه ها به شمار می رفت و از سوی دیگر پرسشی را در برابر بنیاد ها و مجتمعاتی که در راستای حقوق بشر و ارزش های برابری و عدالت خواهی فعال اند، مطرح نمود که چرا تظاهرات عظیمی که در اعتراض به قتل وحشیانه فرخنده صورت گرفت و واکنش های روشنفکران و عموم<span> </span>مردم، منجر به یک جنبش سراسری و نیرومند مدنی و با بیان دیگر یک گفتمان جدید سیاسی<span> </span>در حوزه مبارزات و مطالعات زنان و گروه های طرفدار حقوق بشر و برابری و عدالت نگردید.</span></p> <p dir="rtl"><span>اعتراضات و واکنش ها در برابر قتل فرخنده تبدیل شد به سرودن مصیبت نامه های افراد و سوگواری های جمعی و دعا خوانی هایی که هیچ کدام سبب پیدایی گفتمان گسترده و ابزار فشار برای <span>-</span>حداقل<span>-</span> تسوید و تصویب قانون مصؤونیت زنان در برابر آزار های خیابانی و یا هم بیداری اجتماعی و راه اندازی کارزار وسیع در اعتراض به آزار خیابانی نگردیدند. </span></p> <p dir="rtl"><span> </span></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://shaharnosh.blogfa.com/post/160" class="spip_out">http://shaharnosh.blogfa.com/post/160</a></div> https://www.kabulpress.org/article240236.html https://www.kabulpress.org/article240236.html 2016-03-15T16:09:30Z text/html fa shaharnosh <p>«به من بگو که ابابیل و سنگ پاره کجاست؟» <br class='autobr' /> ۴ حمل ۱۳۹۴ <br class='autobr' /> قتل وحشیانه فرخنده، بانوی جوان کابل‌نشین، نگرانی‌های جدی و اندوه و سوگواری عمومی‌ را به میان آورده است. در یک کشور جنگ‌زده که سی‌وپنج سال جنگ و بحران جان میلیون‌ها شهروندش را گرفته و تجربه‌های وحشتناکی از تجاوز بیگانگان تا جنگ‌های داخلی ساختارهایش را لرزانده است، اما، قتل وحشیانه یک دختر جوان به بهانه ارتداد و قرآن‌سوزی توسط جوانان و نوجوانان مکتب‌خوانده در مرکز شهر کابل و فقط یک کیلومتر دورتر از کاخ ریاست‌جمهوری و در برابر چشمان پولیس (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl"><strong>«به من بگو که ابابیل و سنگ پاره کجاست؟»</strong></p> <p dir="rtl"><strong>۴ حمل ۱۳۹۴</strong></p> <p dir="rtl"><strong>قتل وحشیانه فرخنده، بانوی جوان کابل‌نشین، نگرانی‌های جدی و اندوه و سوگواری عمومی‌ را به میان آورده است. در یک کشور جنگ‌زده که سی‌وپنج سال جنگ و بحران جان میلیون‌ها شهروندش را گرفته و تجربه‌های وحشتناکی از تجاوز بیگانگان تا جنگ‌های داخلی ساختارهایش را لرزانده است، اما، قتل وحشیانه یک دختر جوان به بهانه ارتداد و قرآن‌سوزی توسط جوانان و نوجوانان مکتب‌خوانده در مرکز شهر کابل و فقط یک کیلومتر دورتر از کاخ ریاست‌جمهوری و در برابر چشمان پولیس مسلح، از زشت‌ترین کنش‌ها در میان این همه فاجعه و از نوع بدترین‌های آن به شمار می‌رود.</strong></p> <p dir="rtl"><strong> </strong></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://shaharnosh.blogfa.com/post/158" class="spip_out">http://shaharnosh.blogfa.com/post/158</a></div> https://www.kabulpress.org/article196580.html https://www.kabulpress.org/article196580.html 2013-09-18T17:05:00Z text/html fa shaharnosh <p>یادداشت: از لطف کاکه تیغون کتاب ما توسط آقای سید ابراهیم نبوی در ایران معرفی شده است. از هر دو بزرگوار سپاسگزاری می کنم. <br class='autobr' /> کاکه جان برایم کتابی فرستاد از بانو منیژه باختری به نام « انگبین نیشخند و شرنگ نوشخند» که جستاری است محققانه و عمیق در باب طنزپردازی در پهنه ادبیات فارسی دری در افغانستان. کتاب عظیم الشان و مهمی است و شاید با وجود سه چهار کار عالی که از جناب حلبی و اندوهجردی و جوادی درباره طنز فارسی ایران داریم، هنوز کاری با این دقت و معیارهای علمی در طنز ایران صورت نگرفته. خانم (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p><font color="#990099">یادداشت: از لطف کاکه تیغون کتاب ما توسط آقای سید ابراهیم نبوی در ایران معرفی شده است. از هر دو بزرگوار سپاسگزاری می کنم.</font></p> <p> </p> <p><strong><br></strong>کاکه جان برایم کتابی فرستاد از بانو منیژه باختری به نام « انگبین نیشخند و شرنگ نوشخند» که جستاری است محققانه و عمیق در باب طنزپردازی در پهنه ادبیات فارسی دری در افغانستان. کتاب عظیم الشان و مهمی است و شاید با وجود سه چهار کار عالی که از جناب حلبی و اندوهجردی و جوادی درباره طنز فارسی ایران داریم، هنوز کاری با این دقت و معیارهای علمی در طنز ایران صورت نگرفته. خانم منیژه باختری دختر استاد واصف باختری شاعر و نویسنده نامدار افغانستان است. ایشان مدتی را استاد دانشکده ژورنالیزم کابل بوده و از او یک مجموعه داستان کوتاه و چندین اثر پژوهشی در مورد ژورنالیزم به چاپ رسیده است. در نقد هم مقالاتی از او در مطبوعات داخل افغانستان و در سایت های گوناگون منتشر شده است. ایشان در حال حاضر سفیر افغانستان در نروژ است. <br>کتاب را بنیاد انتشارات پرنیان در سال 1388 در کابل به چاپ رسانده است. بخش اول کتاب در چیستی و چونی طنز و انواع مختلف شوخ طبعی مانند هجو و هزل و کمدی است و همچنین نگاهی به طنز در ادبیات کلاسیک فارسی دری و ادبیات کلاسیک اروپایی. در همین بخش نویسنده به شگردهای طنز پرداخته است و به گونه ای علمی و محققانه شیوه ها و انواع طنز را بررسی کرده و ماهیت انواع طنز را گفته است. بخش دوم کتاب به « طنزپردازی در ادبیات معاصر افغانستان» پرداخته و نشریاتی مانند جریده ترجمان، شوخک، جریده ملی نگاه، مجله زنبیل غم، شبخند، کلک راستگوی، چلوصاف، کارتون، شخ گوی، ماهنامه قتقتک، گاهنامه صفر و رسانه های چاپی دیگر را بررسی و معرفی و ارزیابی کرده است. <br>منیژه خانم زحمتکش دقیق و محقق در همین بخش به احوال طنزنویسان و کاریکاتوریست های معاصر افغانستان پرداخته است. افرادی مانند شایق جمال، اسماعیل سیاه هراتی، عبدالغفور برشنا، علی اصغر بشیر هروی، داکتر نوین، احمد ضیا قاری زاده، فروزی پنجشیری، پاییز حنیفی، محمد اکرم عثمان، واصف باختری، رهنورد زریاب، عبدالحمید برنا، جلال نورانی، رازق فانی، عبدالخلیل نرمگوی، محمد رسول جهان بین، اسدالله ذکی، امان الله شکرریز، هارون یوسفی، محمد هاشم یوسفی، عزیز آسوده طهماس، غلام فاروق عطایی، عبدالواحد نظری، پرتو نادری، محمد حلیم تنویر، سید امان الله اشرفی، محمد ضیا کوشا، محمد همایون هژبر شینواری، احسان الله سلام، محمد عاطف مقدسی، ناتور رحمانی، کاکه تیغون، محمد ظاهر ایوبی، حسن صامدی، محمد زمان شکیب، شیرجان نیکزاد، محمد وحید غروال، بلقیس بسمل، احمد ضیا سیامک هروی، محمد مصطفی آذرخش مستور، عبدالسمیع حامد، نفیسه خوش نصیب غضنفر، محمد حنیف ثابتی، خالد نویسا، عبدالواحد رفیعی، نجیب الله دهزاد، محمد هاشم قیام، محمد امین عزیزی، فریدون آژند، ذبیح الله حیدری، نجیب الله آگاه، شفیق پیام، سخیداد هاتف، مسعوده خزان، سهیلا وداع خموش، سید مصطفی سعیدی، احمد جاوید فیضی، محمد تواب امیری، مبارکشاه شهرام و میرزا ملامت که شرح احوال و بررسی آثارشان در فصل دوم آمده است. <br>کتاب خانم باختری به لحاظ علمی و فنی و تحقیقی اثری ارزنده و ارجمند است. در مقدمه اش با عنوان « هیچ طنزی مقدمه ندارد» نوشته شیرینی دارد که علت نوشتن کتاب را توضیح داده است: <br><img border="2" hspace='' alt="" vspace="2" align="left" src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L500xH759/IRNSHRJRS2092062-f800bd62-98c49.jpg?1769424217' width='500' height='759' style='margin:2px;' />« گرم ترین روزهای تابستان سال 1382 هجری خورشیدی بود که پس از گذشتن از هفت خوان رستم و تحمل صد و چند دشواری، در کادر علمی دانشگاه کابل پذیرفته شدم. دغدغه بعدی من در دانشکده ژورنالیزم، گزینش استاد رهنما و مضمون بود. وقتی با استاد محمد کاظم آهنگ استاد بزرگ سال و رییس دانشکده ژورنالیزم این موضوع را در میان نهادم، با تشدد گفت: « بچه پدر! به دل تازه آمده ها نیست که خود استاد و مضمون خویش را بگزینند. این را ما تعیین می کنیم.» استاد کاظم آهنگ را بیشتر از آن ارج می گذاشتم که گپی بگویم. او را می شناختم. قهر و محبت در وجود او چنان در هم تنیده بود که نمی توانست از آن ها بگریزد؛ دو حس متناقض. محبت و شادمانی بعد از هر قهری به سراغ او می آمد. تنها چند دقیقه بعدتر برایم گفت: « اگر خواسته باشی، می توانی اسیستانت من باشی.» <br>خوشحال و غمگین شدم؛ دو حس متناقض. خوشحال از این که استاد افتخار هم یاری خود را به من داد، کاری که به کمتر کسی ارزانی می داشت و غمگین از این که استاد در همان سمستر « طنز» را درس می داد. چند روز و شب با خود جدال داشتم. وقتی خود را در متن طنز می سنجیدم، از حاشیه هم بیرون می زدم. اما مامور بودم و معذور. کتاب « طنز و فرآورده های ژورنالیستی» استاد را گرفتم و تورق کردم. با این که خودم سالهای قبل همین مضمون را از استاد آموخته بودم و بی گزافه شاید یکی از معدود کسانی بودم که هر آن چیزی به نام طنز به زبان فارسی دری نبشته و یا برگدان شده بود، خوانده بودم، باز خود را درمانده می دانستم. دلیل بیزاری و دلهره من نادانی و ناآشنایی با متن نبود. خویشتن خویش را می شناختم. نمی خواستم که با طنز پیوندی داشته باشم. <br></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://shaharnosh.blogfa.com/post-157.aspx" class="spip_out">http://shaharnosh.blogfa.com/post-1...</a></div> https://www.kabulpress.org/article205635.html https://www.kabulpress.org/article205635.html 2013-09-18T17:05:00Z text/html fa shaharnosh <p>یادداشت: از لطف کاکه تیغون کتاب ما توسط آقای سید ابراهیم نبوی در ایران معرفی شده است. از هر دو بزرگوار سپاسگزاری می کنم. <br class='autobr' /> کاکه جان برایم کتابی فرستاد از بانو منیژه باختری به نام « انگبین نیشخند و شرنگ نوشخند» که جستاری است محققانه و عمیق در باب طنزپردازی در پهنه ادبیات فارسی دری در افغانستان. کتاب عظیم الشان و مهمی است و شاید با وجود سه چهار کار عالی که از جناب حلبی و اندوهجردی و جوادی درباره طنز فارسی ایران داریم، هنوز کاری با این دقت و معیارهای علمی در طنز ایران صورت نگرفته. خانم (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p><font color="#990099">یادداشت: از لطف کاکه تیغون کتاب ما توسط آقای سید ابراهیم نبوی در ایران معرفی شده است. از هر دو بزرگوار سپاسگزاری می کنم.</font></p> <p> </p> <p><strong><br></strong>کاکه جان برایم کتابی فرستاد از بانو منیژه باختری به نام « انگبین نیشخند و شرنگ نوشخند» که جستاری است محققانه و عمیق در باب طنزپردازی در پهنه ادبیات فارسی دری در افغانستان. کتاب عظیم الشان و مهمی است و شاید با وجود سه چهار کار عالی که از جناب حلبی و اندوهجردی و جوادی درباره طنز فارسی ایران داریم، هنوز کاری با این دقت و معیارهای علمی در طنز ایران صورت نگرفته. خانم منیژه باختری دختر استاد واصف باختری شاعر و نویسنده نامدار افغانستان است. ایشان مدتی را استاد دانشکده ژورنالیزم کابل بوده و از او یک مجموعه داستان کوتاه و چندین اثر پژوهشی در مورد ژورنالیزم به چاپ رسیده است. در نقد هم مقالاتی از او در مطبوعات داخل افغانستان و در سایت های گوناگون منتشر شده است. ایشان در حال حاضر سفیر افغانستان در نروژ است. <br>کتاب را بنیاد انتشارات پرنیان در سال 1388 در کابل به چاپ رسانده است. بخش اول کتاب در چیستی و چونی طنز و انواع مختلف شوخ طبعی مانند هجو و هزل و کمدی است و همچنین نگاهی به طنز در ادبیات کلاسیک فارسی دری و ادبیات کلاسیک اروپایی. در همین بخش نویسنده به شگردهای طنز پرداخته است و به گونه ای علمی و محققانه شیوه ها و انواع طنز را بررسی کرده و ماهیت انواع طنز را گفته است. بخش دوم کتاب به « طنزپردازی در ادبیات معاصر افغانستان» پرداخته و نشریاتی مانند جریده ترجمان، شوخک، جریده ملی نگاه، مجله زنبیل غم، شبخند، کلک راستگوی، چلوصاف، کارتون، شخ گوی، ماهنامه قتقتک، گاهنامه صفر و رسانه های چاپی دیگر را بررسی و معرفی و ارزیابی کرده است. <br>منیژه خانم زحمتکش دقیق و محقق در همین بخش به احوال طنزنویسان و کاریکاتوریست های معاصر افغانستان پرداخته است. افرادی مانند شایق جمال، اسماعیل سیاه هراتی، عبدالغفور برشنا، علی اصغر بشیر هروی، داکتر نوین، احمد ضیا قاری زاده، فروزی پنجشیری، پاییز حنیفی، محمد اکرم عثمان، واصف باختری، رهنورد زریاب، عبدالحمید برنا، جلال نورانی، رازق فانی، عبدالخلیل نرمگوی، محمد رسول جهان بین، اسدالله ذکی، امان الله شکرریز، هارون یوسفی، محمد هاشم یوسفی، عزیز آسوده طهماس، غلام فاروق عطایی، عبدالواحد نظری، پرتو نادری، محمد حلیم تنویر، سید امان الله اشرفی، محمد ضیا کوشا، محمد همایون هژبر شینواری، احسان الله سلام، محمد عاطف مقدسی، ناتور رحمانی، کاکه تیغون، محمد ظاهر ایوبی، حسن صامدی، محمد زمان شکیب، شیرجان نیکزاد، محمد وحید غروال، بلقیس بسمل، احمد ضیا سیامک هروی، محمد مصطفی آذرخش مستور، عبدالسمیع حامد، نفیسه خوش نصیب غضنفر، محمد حنیف ثابتی، خالد نویسا، عبدالواحد رفیعی، نجیب الله دهزاد، محمد هاشم قیام، محمد امین عزیزی، فریدون آژند، ذبیح الله حیدری، نجیب الله آگاه، شفیق پیام، سخیداد هاتف، مسعوده خزان، سهیلا وداع خموش، سید مصطفی سعیدی، احمد جاوید فیضی، محمد تواب امیری، مبارکشاه شهرام و میرزا ملامت که شرح احوال و بررسی آثارشان در فصل دوم آمده است. <br>کتاب خانم باختری به لحاظ علمی و فنی و تحقیقی اثری ارزنده و ارجمند است. در مقدمه اش با عنوان « هیچ طنزی مقدمه ندارد» نوشته شیرینی دارد که علت نوشتن کتاب را توضیح داده است: <br><img border="2" hspace='' alt="" vspace="2" align="left" src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L500xH759/IRNSHRJRS2092062-f800bd62-98c49.jpg?1769424217' width='500' height='759' style='margin:2px;' />« گرم ترین روزهای تابستان سال 1382 هجری خورشیدی بود که پس از گذشتن از هفت خوان رستم و تحمل صد و چند دشواری، در کادر علمی دانشگاه کابل پذیرفته شدم. دغدغه بعدی من در دانشکده ژورنالیزم، گزینش استاد رهنما و مضمون بود. وقتی با استاد محمد کاظم آهنگ استاد بزرگ سال و رییس دانشکده ژورنالیزم این موضوع را در میان نهادم، با تشدد گفت: « بچه پدر! به دل تازه آمده ها نیست که خود استاد و مضمون خویش را بگزینند. این را ما تعیین می کنیم.» استاد کاظم آهنگ را بیشتر از آن ارج می گذاشتم که گپی بگویم. او را می شناختم. قهر و محبت در وجود او چنان در هم تنیده بود که نمی توانست از آن ها بگریزد؛ دو حس متناقض. محبت و شادمانی بعد از هر قهری به سراغ او می آمد. تنها چند دقیقه بعدتر برایم گفت: « اگر خواسته باشی، می توانی اسیستانت من باشی.» <br>خوشحال و غمگین شدم؛ دو حس متناقض. خوشحال از این که استاد افتخار هم یاری خود را به من داد، کاری که به کمتر کسی ارزانی می داشت و غمگین از این که استاد در همان سمستر « طنز» را درس می داد. چند روز و شب با خود جدال داشتم. وقتی خود را در متن طنز می سنجیدم، از حاشیه هم بیرون می زدم. اما مامور بودم و معذور. کتاب « طنز و فرآورده های ژورنالیستی» استاد را گرفتم و تورق کردم. با این که خودم سالهای قبل همین مضمون را از استاد آموخته بودم و بی گزافه شاید یکی از معدود کسانی بودم که هر آن چیزی به نام طنز به زبان فارسی دری نبشته و یا برگدان شده بود، خوانده بودم، باز خود را درمانده می دانستم. دلیل بیزاری و دلهره من نادانی و ناآشنایی با متن نبود. خویشتن خویش را می شناختم. نمی خواستم که با طنز پیوندی داشته باشم. <br></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://shaharnosh.blogfa.com/post-157.aspx" class="spip_out">http://shaharnosh.blogfa.com/post-1...</a></div> https://www.kabulpress.org/article174230.html https://www.kabulpress.org/article174230.html 2013-09-18T17:05:00Z text/html fa shaharnosh <p>یادداشت: از لطف کاکه تیغون کتاب ما توسط آقای سید ابراهیم نبوی در ایران معرفی شده است. از هر دو بزرگوار سپاسگزاری می کنم. <br class='autobr' /> کاکه جان برایم کتابی فرستاد از بانو منیژه باختری به نام « انگبین نیشخند و شرنگ نوشخند» که جستاری است محققانه و عمیق در باب طنزپردازی در پهنه ادبیات فارسی دری در افغانستان. کتاب عظیم الشان و مهمی است و شاید با وجود سه چهار کار عالی که از جناب حلبی و اندوهجردی و جوادی درباره طنز فارسی ایران داریم، هنوز کاری با این دقت و معیارهای علمی در طنز ایران صورت نگرفته. خانم (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p><font color="#990099">یادداشت: از لطف کاکه تیغون کتاب ما توسط آقای سید ابراهیم نبوی در ایران معرفی شده است. از هر دو بزرگوار سپاسگزاری می کنم.</font></p> <p> </p> <p><strong><br></strong>کاکه جان برایم کتابی فرستاد از بانو منیژه باختری به نام « انگبین نیشخند و شرنگ نوشخند» که جستاری است محققانه و عمیق در باب طنزپردازی در پهنه ادبیات فارسی دری در افغانستان. کتاب عظیم الشان و مهمی است و شاید با وجود سه چهار کار عالی که از جناب حلبی و اندوهجردی و جوادی درباره طنز فارسی ایران داریم، هنوز کاری با این دقت و معیارهای علمی در طنز ایران صورت نگرفته. خانم منیژه باختری دختر استاد واصف باختری شاعر و نویسنده نامدار افغانستان است. ایشان مدتی را استاد دانشکده ژورنالیزم کابل بوده و از او یک مجموعه داستان کوتاه و چندین اثر پژوهشی در مورد ژورنالیزم به چاپ رسیده است. در نقد هم مقالاتی از او در مطبوعات داخل افغانستان و در سایت های گوناگون منتشر شده است. ایشان در حال حاضر سفیر افغانستان در نروژ است. <br>کتاب را بنیاد انتشارات پرنیان در سال 1388 در کابل به چاپ رسانده است. بخش اول کتاب در چیستی و چونی طنز و انواع مختلف شوخ طبعی مانند هجو و هزل و کمدی است و همچنین نگاهی به طنز در ادبیات کلاسیک فارسی دری و ادبیات کلاسیک اروپایی. در همین بخش نویسنده به شگردهای طنز پرداخته است و به گونه ای علمی و محققانه شیوه ها و انواع طنز را بررسی کرده و ماهیت انواع طنز را گفته است. بخش دوم کتاب به « طنزپردازی در ادبیات معاصر افغانستان» پرداخته و نشریاتی مانند جریده ترجمان، شوخک، جریده ملی نگاه، مجله زنبیل غم، شبخند، کلک راستگوی، چلوصاف، کارتون، شخ گوی، ماهنامه قتقتک، گاهنامه صفر و رسانه های چاپی دیگر را بررسی و معرفی و ارزیابی کرده است. <br>منیژه خانم زحمتکش دقیق و محقق در همین بخش به احوال طنزنویسان و کاریکاتوریست های معاصر افغانستان پرداخته است. افرادی مانند شایق جمال، اسماعیل سیاه هراتی، عبدالغفور برشنا، علی اصغر بشیر هروی، داکتر نوین، احمد ضیا قاری زاده، فروزی پنجشیری، پاییز حنیفی، محمد اکرم عثمان، واصف باختری، رهنورد زریاب، عبدالحمید برنا، جلال نورانی، رازق فانی، عبدالخلیل نرمگوی، محمد رسول جهان بین، اسدالله ذکی، امان الله شکرریز، هارون یوسفی، محمد هاشم یوسفی، عزیز آسوده طهماس، غلام فاروق عطایی، عبدالواحد نظری، پرتو نادری، محمد حلیم تنویر، سید امان الله اشرفی، محمد ضیا کوشا، محمد همایون هژبر شینواری، احسان الله سلام، محمد عاطف مقدسی، ناتور رحمانی، کاکه تیغون، محمد ظاهر ایوبی، حسن صامدی، محمد زمان شکیب، شیرجان نیکزاد، محمد وحید غروال، بلقیس بسمل، احمد ضیا سیامک هروی، محمد مصطفی آذرخش مستور، عبدالسمیع حامد، نفیسه خوش نصیب غضنفر، محمد حنیف ثابتی، خالد نویسا، عبدالواحد رفیعی، نجیب الله دهزاد، محمد هاشم قیام، محمد امین عزیزی، فریدون آژند، ذبیح الله حیدری، نجیب الله آگاه، شفیق پیام، سخیداد هاتف، مسعوده خزان، سهیلا وداع خموش، سید مصطفی سعیدی، احمد جاوید فیضی، محمد تواب امیری، مبارکشاه شهرام و میرزا ملامت که شرح احوال و بررسی آثارشان در فصل دوم آمده است. <br>کتاب خانم باختری به لحاظ علمی و فنی و تحقیقی اثری ارزنده و ارجمند است. در مقدمه اش با عنوان « هیچ طنزی مقدمه ندارد» نوشته شیرینی دارد که علت نوشتن کتاب را توضیح داده است: <br><img border="2" hspace='' alt="" vspace="2" align="left" src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L500xH759/IRNSHRJRS2092062-f800bd62-98c49.jpg?1769424217' width='500' height='759' style='margin:2px;' />« گرم ترین روزهای تابستان سال 1382 هجری خورشیدی بود که پس از گذشتن از هفت خوان رستم و تحمل صد و چند دشواری، در کادر علمی دانشگاه کابل پذیرفته شدم. دغدغه بعدی من در دانشکده ژورنالیزم، گزینش استاد رهنما و مضمون بود. وقتی با استاد محمد کاظم آهنگ استاد بزرگ سال و رییس دانشکده ژورنالیزم این موضوع را در میان نهادم، با تشدد گفت: « بچه پدر! به دل تازه آمده ها نیست که خود استاد و مضمون خویش را بگزینند. این را ما تعیین می کنیم.» استاد کاظم آهنگ را بیشتر از آن ارج می گذاشتم که گپی بگویم. او را می شناختم. قهر و محبت در وجود او چنان در هم تنیده بود که نمی توانست از آن ها بگریزد؛ دو حس متناقض. محبت و شادمانی بعد از هر قهری به سراغ او می آمد. تنها چند دقیقه بعدتر برایم گفت: « اگر خواسته باشی، می توانی اسیستانت من باشی.» <br>خوشحال و غمگین شدم؛ دو حس متناقض. خوشحال از این که استاد افتخار هم یاری خود را به من داد، کاری که به کمتر کسی ارزانی می داشت و غمگین از این که استاد در همان سمستر « طنز» را درس می داد. چند روز و شب با خود جدال داشتم. وقتی خود را در متن طنز می سنجیدم، از حاشیه هم بیرون می زدم. اما مامور بودم و معذور. کتاب « طنز و فرآورده های ژورنالیستی» استاد را گرفتم و تورق کردم. با این که خودم سالهای قبل همین مضمون را از استاد آموخته بودم و بی گزافه شاید یکی از معدود کسانی بودم که هر آن چیزی به نام طنز به زبان فارسی دری نبشته و یا برگدان شده بود، خوانده بودم، باز خود را درمانده می دانستم. دلیل بیزاری و دلهره من نادانی و ناآشنایی با متن نبود. خویشتن خویش را می شناختم. نمی خواستم که با طنز پیوندی داشته باشم. <br></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://shaharnosh.blogfa.com/post-157.aspx" class="spip_out">http://shaharnosh.blogfa.com/post-1...</a></div> https://www.kabulpress.org/article240235.html https://www.kabulpress.org/article240235.html 2013-09-18T10:35:00Z text/html fa shaharnosh <p>یادداشت: از لطف کاکه تیغون کتاب ما توسط آقای سید ابراهیم نبوی در ایران معرفی شده است. از هر دو بزرگوار سپاسگزاری می کنم. <br class='autobr' /> کاکه جان برایم کتابی فرستاد از بانو منیژه باختری به نام « انگبین نیشخند و شرنگ نوشخند» که جستاری است محققانه و عمیق در باب طنزپردازی در پهنه ادبیات فارسی دری در افغانستان. کتاب عظیم الشان و مهمی است و شاید با وجود سه چهار کار عالی که از جناب حلبی و اندوهجردی و جوادی درباره طنز فارسی ایران داریم، هنوز کاری با این دقت و معیارهای علمی در طنز ایران صورت نگرفته. خانم (…)</p> - <a href="https://www.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p><font color="#990099">یادداشت: از لطف کاکه تیغون کتاب ما توسط آقای سید ابراهیم نبوی در ایران معرفی شده است. از هر دو بزرگوار سپاسگزاری می کنم.</font></p> <p> </p> <p><strong><br></strong>کاکه جان برایم کتابی فرستاد از بانو منیژه باختری به نام « انگبین نیشخند و شرنگ نوشخند» که جستاری است محققانه و عمیق در باب طنزپردازی در پهنه ادبیات فارسی دری در افغانستان. کتاب عظیم الشان و مهمی است و شاید با وجود سه چهار کار عالی که از جناب حلبی و اندوهجردی و جوادی درباره طنز فارسی ایران داریم، هنوز کاری با این دقت و معیارهای علمی در طنز ایران صورت نگرفته. خانم منیژه باختری دختر استاد واصف باختری شاعر و نویسنده نامدار افغانستان است. ایشان مدتی را استاد دانشکده ژورنالیزم کابل بوده و از او یک مجموعه داستان کوتاه و چندین اثر پژوهشی در مورد ژورنالیزم به چاپ رسیده است. در نقد هم مقالاتی از او در مطبوعات داخل افغانستان و در سایت های گوناگون منتشر شده است. ایشان در حال حاضر سفیر افغانستان در نروژ است. <br>کتاب را بنیاد انتشارات پرنیان در سال 1388 در کابل به چاپ رسانده است. بخش اول کتاب در چیستی و چونی طنز و انواع مختلف شوخ طبعی مانند هجو و هزل و کمدی است و همچنین نگاهی به طنز در ادبیات کلاسیک فارسی دری و ادبیات کلاسیک اروپایی. در همین بخش نویسنده به شگردهای طنز پرداخته است و به گونه ای علمی و محققانه شیوه ها و انواع طنز را بررسی کرده و ماهیت انواع طنز را گفته است. بخش دوم کتاب به « طنزپردازی در ادبیات معاصر افغانستان» پرداخته و نشریاتی مانند جریده ترجمان، شوخک، جریده ملی نگاه، مجله زنبیل غم، شبخند، کلک راستگوی، چلوصاف، کارتون، شخ گوی، ماهنامه قتقتک، گاهنامه صفر و رسانه های چاپی دیگر را بررسی و معرفی و ارزیابی کرده است. <br>منیژه خانم زحمتکش دقیق و محقق در همین بخش به احوال طنزنویسان و کاریکاتوریست های معاصر افغانستان پرداخته است. افرادی مانند شایق جمال، اسماعیل سیاه هراتی، عبدالغفور برشنا، علی اصغر بشیر هروی، داکتر نوین، احمد ضیا قاری زاده، فروزی پنجشیری، پاییز حنیفی، محمد اکرم عثمان، واصف باختری، رهنورد زریاب، عبدالحمید برنا، جلال نورانی، رازق فانی، عبدالخلیل نرمگوی، محمد رسول جهان بین، اسدالله ذکی، امان الله شکرریز، هارون یوسفی، محمد هاشم یوسفی، عزیز آسوده طهماس، غلام فاروق عطایی، عبدالواحد نظری، پرتو نادری، محمد حلیم تنویر، سید امان الله اشرفی، محمد ضیا کوشا، محمد همایون هژبر شینواری، احسان الله سلام، محمد عاطف مقدسی، ناتور رحمانی، کاکه تیغون، محمد ظاهر ایوبی، حسن صامدی، محمد زمان شکیب، شیرجان نیکزاد، محمد وحید غروال، بلقیس بسمل، احمد ضیا سیامک هروی، محمد مصطفی آذرخش مستور، عبدالسمیع حامد، نفیسه خوش نصیب غضنفر، محمد حنیف ثابتی، خالد نویسا، عبدالواحد رفیعی، نجیب الله دهزاد، محمد هاشم قیام، محمد امین عزیزی، فریدون آژند، ذبیح الله حیدری، نجیب الله آگاه، شفیق پیام، سخیداد هاتف، مسعوده خزان، سهیلا وداع خموش، سید مصطفی سعیدی، احمد جاوید فیضی، محمد تواب امیری، مبارکشاه شهرام و میرزا ملامت که شرح احوال و بررسی آثارشان در فصل دوم آمده است. <br>کتاب خانم باختری به لحاظ علمی و فنی و تحقیقی اثری ارزنده و ارجمند است. در مقدمه اش با عنوان « هیچ طنزی مقدمه ندارد» نوشته شیرینی دارد که علت نوشتن کتاب را توضیح داده است: <br><img border="2" hspace='' alt="" vspace="2" align="left" src='https://www.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L500xH759/IRNSHRJRS2092062-f800bd62-98c49.jpg?1769424217' width='500' height='759' style='margin:2px;' />« گرم ترین روزهای تابستان سال 1382 هجری خورشیدی بود که پس از گذشتن از هفت خوان رستم و تحمل صد و چند دشواری، در کادر علمی دانشگاه کابل پذیرفته شدم. دغدغه بعدی من در دانشکده ژورنالیزم، گزینش استاد رهنما و مضمون بود. وقتی با استاد محمد کاظم آهنگ استاد بزرگ سال و رییس دانشکده ژورنالیزم این موضوع را در میان نهادم، با تشدد گفت: « بچه پدر! به دل تازه آمده ها نیست که خود استاد و مضمون خویش را بگزینند. این را ما تعیین می کنیم.» استاد کاظم آهنگ را بیشتر از آن ارج می گذاشتم که گپی بگویم. او را می شناختم. قهر و محبت در وجود او چنان در هم تنیده بود که نمی توانست از آن ها بگریزد؛ دو حس متناقض. محبت و شادمانی بعد از هر قهری به سراغ او می آمد. تنها چند دقیقه بعدتر برایم گفت: « اگر خواسته باشی، می توانی اسیستانت من باشی.» <br>خوشحال و غمگین شدم؛ دو حس متناقض. خوشحال از این که استاد افتخار هم یاری خود را به من داد، کاری که به کمتر کسی ارزانی می داشت و غمگین از این که استاد در همان سمستر « طنز» را درس می داد. چند روز و شب با خود جدال داشتم. وقتی خود را در متن طنز می سنجیدم، از حاشیه هم بیرون می زدم. اما مامور بودم و معذور. کتاب « طنز و فرآورده های ژورنالیستی» استاد را گرفتم و تورق کردم. با این که خودم سالهای قبل همین مضمون را از استاد آموخته بودم و بی گزافه شاید یکی از معدود کسانی بودم که هر آن چیزی به نام طنز به زبان فارسی دری نبشته و یا برگدان شده بود، خوانده بودم، باز خود را درمانده می دانستم. دلیل بیزاری و دلهره من نادانی و ناآشنایی با متن نبود. خویشتن خویش را می شناختم. نمی خواستم که با طنز پیوندی داشته باشم. <br></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://shaharnosh.blogfa.com/post/157" class="spip_out">http://shaharnosh.blogfa.com/post/157</a></div>