خانه اشباح

Farrukh Leqa Sultani — 2014-09-02T07:09:37Z

هر وقت از شب که بیدار می‌شدی، صدای باز و بسته شدن دری را می‌شنیدی. از اتاقی به اتاق دیگر، دست به دست، جسمی را انتقال دادن، بسته‌ای را باز کردن، یک جفت روح مانند.
زن قد راست کرد و گفت: "آها درست شد، اینجا گذاشتیمش" و مرد با تعجب گفت: " اوه، اما اینجا، جای اسباب خانه است."
زن زمزمه کنان گفت: منزل بالا. و مرد نجوا کنان گفت: و در باغچه. هر دو صدایی را به نشانه سکوت در آوردند و گفتند: آرام و خاموشانه و یا این که با سر و صدایمان بیدارشان خواهیم کرد.
اما به آن دلیل نبود که شما بیدارمان کردید. اوه، نه. "آن‌ها در پی‌اش هستند: آن‌ها هر آنچه پوشیده‌ و پنهان است را به تصویر می‌کشند."
شاید روزی کسی پیدا شود که در موردش بگوید و یا در یک یا دو صفحه در موردش بخواند. "حالا آن‌ها پیدایش کرده‌اند". شاید کسی پیدا شود که واقعبینانه، دست از نوشتن پیرامون حواشی بردارد. از مطالعه خسته شود و در پی شناخت خود شخص برآید. خانه خالی، در‌ها باز و تنها صدای غُل غُلِ از دهان کبوتر چوبی و صدای ماشین در مزرعه هستند که حس زندگی را انتقال می‌دهند. "چه امری مرا به اینجا کشاند؟ در پی چه چیزی به اینجا رسیدم؟" دست‌هایم خالی بودند. "پس شاید آن بالا باشند؟" سیب‌ها هنوز هم در اتاق زیر شیروانی بودند. پس پیش به سوی طبقه پایین، باغ هنوز همانطور است که بود، تنها کتاب روی سبزه افتاده است.
در اتاق رسامی پیدا کردندش. جایی که هیچ چیزی به سادگی پیدا نمی‌شود. قاب پنجره همه چیز را متاثر کرده بود. سیب‌ها، گل‌های رز. برگ‌های مانده در لیوان هم سبزِ سبز بودند. پای سیب که به اتاق رسامی رسید، رنگ عوض کرد و زرد شد. با این حال لحظه‌ای بعد، اگر در باز می‌شد، کف ساختمال پخش می‌شد، روی دیوار نصب می‌شد، به سقف آویخته می‌شد...چی؟ دست‌هایم خالی بودند.
سایه آدمی پارو به دوش از فرش گذر کرد. مرغ چوبی از عمق خاموشی‌اش غُل غُل‌کنان صدایی بر آورد."بی خطر، امن، مطمئن". نبض خانه آرام آرام شروع کرد به زدن. "خزانه به خاک سپرده شد و اتاق..." نبض برای مدتی ایستاد. اوه. آیا این همان خزانه پنهان شده بود؟
لحظه‌ای بعد، نور رفته رفته خیره شد. پس بیرون، در باغ؟ درخت‌ها در پرتوی باریکه‌ای از نور دیده می‌شدند که با تاریکی در هم تنیده اند. بسیار ظریف، بسیار کمیاب، حفره‌ای زیر پوشش شاهپری که همیشه در تلاش از بین بردن‌اش از پشت لیوان بودم.
مرگ، همان لیوان بود. مرگ میان ما بود. برای نخستین بار به سراغ زن آمد، صدها سال قبل، ترکِ خانه، مهر و موم کردن همه پنجره‌ها، اتاق‌ها تاریک شده بودند. همه چیز را رها کرد، زن را هم ترک کرد، به شمال رفت، به شرق رفت، ستاره ها را درپهنای آسمان مناطق جنوبی تماشا کرد. خودش را وقف جستجوی خانه کرد و آن را در حالی پیدا کرد که ریزش کرده بود. نبض خانه از شادمانی همچون گیتاری شروع به نواختن کرد. "بی خطر، امن، مطمئن". باد از فراز آن تپه غرید "گنچ از آن خودت است". درخت‌ها به دو سو خم شدند و راه را برایش باز کردند. مهتاب صدای گلوله را تمثیل کرد، تکه تکه شد و خودش را روی باران فرش کرد.
باریکه‌ای نور از پنجره روبرو خودنمایی می‌کند. شمع رنج‌کشان می‌سوزد. سرگردان در چهار سوی خانه، باز شدن پنجره، صدایی که نجوا‌گونه می‌گوید: ما را بیدار نکنید. جفتی از جنس روح به دنبال سرور و مستی خویش‌اند.
زن می‌گوید: " اینجا خوابیدیم" و مرد اضافه می‌کند "بوسه‌های بی شمار"، " قدم زدن‌های صبحگاهی"، نور نقره‌های میان درختان"، "طبقه بالا"، "در باغ"، " همزمان با رسیدن تابستان"، "زمستان، وقت برف"، " در چند قدمی من، درها بسته می‌شوند. شبیه ضربان قلب، آرام و ملایم می‌زنند. توقفی در راهرو می‌کنند و نزدیکتر می‌شوند.
از پشت لیوان، باران شبیه قطره‌های نقره که زیر لیوان ته‌نشین شده باشد، به نظر می‌رسد. پیش چشم‌هایم تاریک می‌شود، صدای قدم از کنارمان شنیده نمی‌شود، دیگر بانویی نیست که لباس شبح وارش را روی زمین پهن کند.
دست‌هایش از فانوس مواظبت می‌کند. "نگاه کن"، نفس می‌کشد. "به نظر می‌رسد خوابیده باشد. و معاشقه با بوسیدن شروع می‌شود". خم می‌شوند، فانوس را روی سرِ ما نگه می‌دارند، مدتی طولانی به ما خیره می‌شوند. مکث می‌کنند. باد مستقیما می‌وزد، شر و شور عشق اندکی فرو می‌نشیند. باریکه‌ای از نور مهتاب کنجکاوانه کف، سقف و دیوارها را عبور می‌کند و ملاقات، لک کردن قاب چهره‌ها، چهره‌های به فکر فرو رفته، چهره‌هایی که به دنبال آدم‌های خوابیده و لذت پنهان خودشان هستند.
قلب خانه با افتخار می تپد. "بی خطر، امن، مطمئن". "سال‌های سال". آهی از روی افسوس می‌کشد و می‌گوید: "تو دوباره مرا پیدا کردی." "اینجا"، زن زمزمه‌کنان می‌گوید: "خوابیدن، مطالعه در باغ، خندیدن، غلتاندن سیب در اتاق نشیمن. ما گنج‌مان را اینجا رها کردیم..." چراغ‌شان خواب را از چشمانم می برد. "بی خطر!، امن!، مطمئن!". قلب خانه وحشیانه می‌تپد. جیغ می‌کشم، فریاد می‌زنم، بیداری. بیدار می‌شوم. "آه، این گنج پنهان شده تو است؟ نور در قلب."

Solidarity for Nigerian Girls

Farrukh Leqa Sultani — 2014-06-05T19:34:10Z

Women from different nations asked solidarity for Nigerian Girls. The gathering was called as a significant action of women from all over the world.

Thursday 29 May 2014, around sixty women from twenty-one countries gathered in front of Massachusetts State House and asked solidarity for Nigerian girls. The Nigerian schoolgirls were kidnapped by a group of gunmen almost a couple of months ago.

Bring Back Our Girls

Fifty Eight Women from twenty one countries

The demonstrators raised the same slogan in different languages: “bring back our girls”. There were well known female writers, feminists and social activists participated in this demonstration including women from Afghanistan, Pakistan, Palestine, India, Kazakhstan, Nepal, Indonesia, Sri Lanka, Vietnam, Bangladesh, Sudan, South Sudan, Egypt, Myanmar, Cambodia, Colombia, Thailand, Mali, Uganda and Cameron.
The demonstrators were also participants of the Women in Public Service Project-2014 held in Boston.

On 14 April 2014, three hundred schoolgirls were kidnapped by gunmen belong to radical group of Boko Harram. Despite military investigations the girls are still in hostages. However the military has announced that they have found some signs from where the girls are but still there is no update from them.

Gloria Steinem- the United States feminist, Journalist and writer appreciated the women's gathering for solidarity to Nigerian girls. She said: “It is a vital action of the women against brutality in twenty-one century.”

Aziza, the Afghan American woman who interested to watch the demonstration, said: “This is amazing. What a peaceful action. This means we are close to reach the change.”

According to the report published at Women in Law and Development in Africa's website (http://www.wildaf-ao.org/index.php?option=com_content&view=article&id=84&Itemid=66&lang=en) women are the sufferers of the many years of military misrule in Nigeria.

Marceline Mukakarangwa- the demonstrator from Rwanda expresses her regret and says to the families of the kidnapped girls: This action may or may not have impact but at least we raised our voice. We are women from twenty one countries and our voice is the strongest voice you have ever heard. We raised our voice to ask the countries to seriously follow this matter.

کابل پرس

خانه اشباح

Solidarity for Nigerian Girls