کابل پرس

چرا گلبدین حکمتیار به انتخابات باورمند شد؟

2022-03-30T16:27:04Z

گلبدین حکمتیار در همه دوره های مبارزات جنگی و "سیاسی" اش از استقرار حکومت قوی مرکزی سخن گفته است. نتیجه منطقی این مفکوره در وضع جنگی افغانستان و موجودیت مداخله خارجی، استقرار دیکتاتوری دینی است. اگر این دیکتاتوری دینی با سهمگیری طالب و حکمتیار اجرا شود، به دیکتاتوری خونین دینی ـ قومی می انجامد که نه به نفع قوم است و نه به نفع دین.
من در نوشته های خود این موضوعات را در وقت و زمان آن تحقیق و تشریح کرده ام که بعضی از آنها را در کامنت ضمیمه می سازم.
گلبدین حکمتیار با انتخابات در دوره های حکومت حامد کرزی و اشرف غنی مخالف بود، زیرا میدانست که انتخابات شفاف و بدون تقلب در زیر آتش تفنگ برگزار نمی شود که در ظاهر امر برحق بود.
پس چرا حکمتیار در شرایط بد تر از آن دوره ها، پیشنهاد انتخابات را داده است؟
گلبدین حکمتیار که جز پروژه درازمدت امریکا در جلوگیری از دموکراسی و برقراری دیکتاتوری دینی ـ قومی در افغانستان است، می خواهد با طرح و برگزاری انتخابات "قدرت" طالبان را مشروعیت ببخشد و دیکتاتوری دینی ـ قومی (تک مذهبی تک قومی، تک زبانی، تک جنسیتی و تک اندیشی) را "قانونی" بسازد.
این طرح به مراتب خطرناکتر و مزور تر از طرح حامد کرزای مبنی بر برگزاری لویه جرگه است.
این امر ادامه قرارداد دوحه به رهبری خلیلزاد است که پلان تسلیمی افغانستان را پیروزمندانه عملی ساخت. روشن است که به "قدرت" آوردن طالبان جز پروژه دوامدار امریکا است. حالا مرحله دوم آن رویدست گرفته شده است که چطور "قدرت" نامشروع و ناممکن یک گروه را بالای افغانستان "قانونی" و ممکن سازند.
مرحله اول آن نشست اوسلو و نشست سازمان همکاری کشور های اسلامی در پاکستان بود که با اشاره امریکا برگزار شدند. هویدا است که اکثریت قاطع رهبران کشور های اسلامی و به ویژه رهبران کشور های اسلامی عربی وابستگان بدون چون و چرای امریکا هستند. ناممکن است که رهبران کشور های اسلامی در مخالفت با امریکا در پاکستان جمع شوند و بر خلاف امریکا گویا دشمن امریکا یعنی طالبان را حمایت کنند. یا ناروی کشور عضو فعال ناتو برخلاف منافع امریکا رهبران طالبان را به اوسلو دعوت کند و به آنها "مشروعیت" جهانی بدهد !؟
برمیگردیم بر موضوع مورد بحث این نوشته که طرح گلبدین حکمتیار در باره برگزاری انتخابات است.
چرا گلبدین حکمتیار به انتخابات باورمند شد؟
زمانی گلبدین مخالف انتخابات، مخالف ائتلاف و مخالف غیر متمرکز سازی حکومت بود، آیا حالا شرایط بهتر شده است؟
آیا دیکتاتوری طالبی بهتر از دیکتاتوری های کرزی ، غنی و مجاهدین است؟
حکمتیار بار ها گفته است که ائتلاف با ملیشه ها خیانت ملی است، آیا تفنگداران طالب ملیشه نیستند؟
چه مؤلفه های سیاسی و حقوقی وجود دارد که تفنگداران ازبک یا اقوام دیگر ملیشه باشند و تفنگداران پشتون و پاکستان ملیشه گفته نشوند؟

پس چرا حکمتیار ائتلاف با ملیشه های قبلی را که حد اقل توسط انتخابات تقلبی و نیمه تقلبی در "قدرت" بودند، خیانت ملی میدانست و با ملیشه های که در نتیجه یک سازش آشکار خائینانه استخباراتی و در نتیجه ترور و انتحار به قدرت آورده شده اند ائتلاف را روا دانسته بر زیر میله تفنگ و کنترول خانه به خانه ی "امر به معروف و نهی از منکر" طالبان، مردم را به انتخابات دعوت می کند. آنهم در وضعیتی که ده ها هزار مخالف طالبان را امریکا از افغانستان بیرون کرده تا موانع مخالفت در مقابل طالبان را کاهش دهد.
نتیجه چنین است که پیشنهاد آقای حکمتیار جنبه خالص قومی دارد. او مامور شده است که این طرح را پیشکش کند. زیرا طرح حامد کرزی مبنی بر برگزاری لویه جرگه برای "مشروعیت" دادن طالبان با مقاومت جدی مردم افغانستان روبرو شده است. حامد کرزی، گلبدین حکمتیار، خلیلزاد و طالبان برای اجرای یک برنامه کار میکنند که دست مافیای جهانی نیز در عقب آن قرار دارد.

تعدد نامزدان، تلاش برای بن بست بردن انتخابات

2013-10-07T15:00:00Z

روند نام نویسی نامزدان ریاست جمهوری افغانستان شام روز یکشنبه به پایان رسید و بیش از 20 تن خود را نامزد کرسی ریاست جمهوری ساختند، با آغاز کمپاین های انتخاباتی نامزدان ریاست جمهوری تلاش های ارگ نشینان هم برای به چالش کشیدن روند انتخابات بیشتر از پیش تقویت می گیرد.

هرچند انتخابات یک روند مردمی و بخشی از نظام دیموکراتیک است که مردم در روند سیاسی کشور سهم می گیرند. اما متاسفانه در افغانستان نظام حاکم و حامیان نظام در تلاش مدیریت روند انتخابات هستند تا این روند را به بن بست روبرو بسازند.

تلاش ها برای به بن بست کشاندن روند انتخابات ریاست جمهوری، برای نخستین بار با طرح موضوع " اجماع ملی"، از سوی رییس جمهور کرزی آغاز شد. رییس جمهور کرزی به روز پنجشنبه 9 ماه جوزا 1392، در چهارمین نشست نماینده گان شوراهای انکشافی در خیمه لوی جرگه در کابل، روی اجماع ملی تاکید کرد و گفت که تلاش صورت گیرد تا دو یا سه نامزد وارد کارزار انتخاباتی شوند.پس از آن، گفته های آقای کرزی با واکنش های شدید شماری از احزاب سیاسی مخالف دولت، روبر شد، اما بعدا شماری زیادی از احزاب و جریان های سیاسی مخالف دولت مصروف نشست های در این مورد شدند و کوشیدند که چند نامزد محدود در انتخابات ریاست جمهوری آینده وارد کارزار انتخاباتی ریاست جمهوری شود. در ادامه این اقدام برخی از احزاب سیاسی دور هم آمدند و یک ایتلاف انتخاباتی را به همین منظور ایجاد کردند.نخستین ایتلاف انتخاباتی، در ماه سنبله 1392، زیر نام ائتلاف انتخاباتی افغانستان به اشتراک احزاب ایتلاف ملی، جنبش ملی، وحدت اسلامی، روند سبز، جمعیت اسلامی، عدالت و توسعه، اقتدار ملی و چند حزب دیگر اعلام موجودیت کرد و در رقابت انتخابات ریاست جمهوری سال آینده، تغیر نظام سیاسی را از اهداف اساسی خویش خواندند.اما زمانی کوتاه نگذشته بودکه این ایتلاف بنابرکژاندیشی سیاسی وتباری از هم پاشید و احزاب و جریان های سیاسی مخالف دولت که در این ایتلاف شامل بودند به صورت انفرادی وارد کار زارانتخاباتی شدند.به دور از تصور نیست که از هم پاشیدن این ایتلاف و وارد شدند اعضای آن بطور فردی در کارزار انتخاباتی ریاست جمهوری، خود تلاش سازمان یافته و طرح افراد نفوذی نظام موجود بوده است.

با نزدیک شدن روند انتخابات سال 1393، تلاش های تازه ای برای ایجاد ایتلاف های انتخاباتی دیگر جریان دارد که چندین ایتلاف تا اکنون اعلام موجودیت کرده اند :

1- ایتلاف انتخاباتی "موج تحول"، در ماه میزان 1392، به رهبری فوزیه کوفی به هدف از بین بردن تبعیض‌های قومی، مذهبی، سیاسی و جنسیتی در کشور به وجود آمد.

2- " ایتلاف کانگرس ملی افغانستان" به رهبری "محمد عیسی اسحاق زی"، در ماه میزان 1392، به هدف تامین منافع ملی و رعایت حقوق بشر عرض اندام کرد.

3- "ائتلاف ملی جوانان روشن افغانستان"، (جمعه ۱۲ میزان 1392) به هدف رسیده گی به مشکلات جوانان و حضور فعال آنها درروند انتخابات ریاست جمهوری در کابل اعلان موجودیت کرد.

و پس از طرح موضوع اجماع ملی؛ رییس جمهور کرزی با حضور نماینده گان خارجی در کمیسیون مستقل انتخابات مخالفت کرد و آن را خلاف منافع ملی خواند، اگر این تلاش برای به چالش کشیدن روند انتخابات نیست چرادر زمان انتخابات ریاست جمهوری پیشین نماینده گان خارجی در کمیسیون مستقل انتخابات حضور داشتند؟ مگر در آن زمان قانون اساسی همین قانون نبود؟ مگر این افغانستان امروزی نبود که در مخالفت با منافع ملی قرار دارد؟.
در نهایت دیده شد که رییس جمهور کرزی به این ساده گی داشته های ارگ ریاست جمهوری را رها کردنی نیست و تا آخرین لحظه برای حفظ کرسی ریاست جمهوری و داشته های این کرسی که همانا توان و اراده ی حاکمیت بالای مردم افغانستان است، می رزمند و می کوشد به نفع تیم طرفدار اش تمام شود.

طرح موضوع افزایش نامزدان ریاست جمهوری نیز، یک برنامه ی وسیع و سازماندهی شده از ارگ نشینان است.
اگر نیست، ایتلاف انتخاباتی که به اشتراک احزاب متعدد در کابل تشکیل شد چرا از هم پاشید و افراد بصورت انفرادی وارد کارزار انتخاباتی شدند.

اگر این طرح ریاست جمهوری نیست، چرا؟ جنرال دوستم پیش از این که وارد کارزار انتخاباتی شود نخست با رییس جمهور کرزی دیدار می کند و سپس تصمیم خود را کا معاونیت یکی از نامزدان ریاست جمهوری است اعلام می کند.
اگر این دو موضوع روشن نمی سازد، اسماعیل خان وزیر انرژی و آب چرا پس از آنکه در نشست در منزل مارشال محمد قسیم فهیم از نامزدی داکتر عبدالله عبدالله حمایت کرد، وارد کارزار انتخاباتی شد.

با تلاش های زیاد برای جلوگیری از تعدد نامزدان ریاست جمهوری از سوی جریان های سیاسی، بیش از بیست تن خود را نامزد کرسی ریاست جمهوری سال 1393 کرده اند که این طرح تعدد نامزدان به هدف تقسیم رای و به چالش کشیدن روند انتخابات آینده ی ریاست جمهوری صورت گرفته است تا احزاب و جریان های سیاسی مخالف دولت در این انتخابات به پیروزی دست نه یابند.

در کنار تلاش های نظام حاکم و حامیان آن، چگونگی تشکیل تیم های نامزدان انتخاباتی ریاست جمهوری آینده نیز قابل باور کل مردم نخواهد بود، چون این تیم ها همه بر بنیاد حس قدرت طلبی؛ شایسته سالاری، اهلیت و توانایی فکریی را قربانی سمت و قوم کردند. تا اکنون هیچ تیمی بطور کل بر اساس شایسته‌گی وارد کار زار انتخاباتی نشده است. همه کسانی هستند که به عنوان رهبران میراثی در میان مردم این مرز و بوم عرض اندام کرده اند و از پشتیبانی اقلیت های قومی شان برخودار هستند.این گونه ترتیب های قومی و سمتی نه تنها در بن بست روند انتخابات نقش خواهد داشت، بل نظام قبیله‌ای در کشور را بار دیگر بنا می گزارد.

بناٌ تا زمانیکه محدودیت های قانونی برای حضور نامزدان ریاست جمهوری و دستیاران آنها در قانون انتخابات وضع نگردد، ترکیب تیم های نامزدان ریاست جمهوری در آینده ها نیز همین گونه خواهد بود.

و یگانه راه برون رفت از تلاش ها سازمان یافته ی به چالش کشیدن روند انتخابات، حضور گسترده ی مردم به خصوص جوانان آگاه به پای صندوق های رای است تا از یک نامزد که اگر به صورت کلی از منافع مردم دفاع کرده نمیتواند، بصورت نسبی هم میتواند حمایت کنند و برایش رای بدهند. در غیر این صورت انتخابات به چالش کشیده خواهد شد و تیم مورد نظر ارگ دوباره برنده خواهد بود.

نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری افغانستان: اشرف غنی احمدزی

2013-09-30T22:41:01Z

محترم اشرف غنی احمدزی، وزیر سابق مالیه ی فاسد ترین کشور جهان بودند، مدتی رییس غیر قانونی دانشگاه کابل. در این اواخر نیز ریاست کمیسیون تنظیم روند انتقال را به نفع طالبان پیش بردند. ایشان می خواهند در انتخابات ریاست جمهوری سال 2014 رییس جمهور شوند.

اشرف غنی در انتخابات قبلی گفته بود پنجصد هزار دالر آمریکایی در جریان کمپاین از منابع مختلف دریافت کرده است. به نظر می رسد او اینبار بیش از یک میلیون دالر برای کمپین خود در نظر گرفته است. معلوم نیست، کمیسیون انتخابات در زمینه منابع مالی نامزدان تحقیقات لازم انجام می دهد یا خیر.برخی از منابع مالی می تواند اختلاس و مواد مخدر باشد.

مسئولیت و رسالت اتحاد انتخاباتی

آثار حکیمی — 2013-09-18T06:50:44Z

با فرا رسیدن زمان ثبت نام نامزدان ریاست جمهوری، اکثر چشم‌ها به اتحاد انتخاباتی دوخته شده است. از این که تا هنوز اعضای این جریان در معرفی یک نامزد به نتیجه‌ای نرسیده اند، نگرانی‌هایی ایجاد شده است. این نگرانی‌ها با بلندگرفتن شایعات مبنی بر معاون معرفی کردن این جریان به آقای زلمی رسول از نامزدان حکومت، هر روز بیشتر می‌شود.
برای کسانی که از فروپاشی این اتحاد نگران اند، این مسئله مطرح است که اگر این جریان بر سرخواست‌های عدالت‌محور و ارزش‌های مطرح شده‌ی دموکراتیک نایستد، تفکر عدالت‌خواهی در افغانستان آسیب جدی می‌بیند. تفکری که سال‌ها قربانی می‌دهد تا حاکمیت‌قومی جایش را به حاکمیت‌ شهروندی، اعتبارهای قبیله‌ای جایش را به اعتبارهای انسانی خالی کند. تفکری که مبارزه می‌کند تا برتری‌خواهی‌ها از سکوی تعصب به زیر افتاده و برابری بر این سرزمین حاکم شود، تا دیگر رییس جمهور شدن یک غیر پشتون، کابوس هر شب تمامیت‌خواهان نباشد.

تصور می‌شود که در این اتحاد، تاجیک، هزاره، ازبیک، پشتون، ترکمن، بلوچ، نورستانی، و... گرد هم آمده اند، تا در برابر تمامیت‌خواهی گروهی بایستند و این نخستین بار است که نماینده‌های تبارهای مختلف این سرزمین، برای تغییر حاکمیت تک‌قومی گرد هم آیند.

در برابر، هژمونی قومی مسلط در افغانستان تلاش پی‌گیر دارد که از شکل گرفتن جریانی که می‌خواهد تفکر حاکمیت تک‌قومی را کنار زند، جلوگیری کند. پیش از ایجاد اتحاد انتخاباتی، تلاش‌هایی برهم زننده‌ در برابر این اتحاد دامن گسترد و از رییس جمهور کرزی گرفته تا سیاست‌مداران تمامیت‌خواه برگشته از غرب، تلاش نمودند تا از شکل گیری این اتحاد جلوگیری کنند.

در بازی اول، کرزی تلاش‌ نمود که با واگذاری معاونیت به مهره‌های تأثیرگذار این اتحاد، آن‌ها را بر محور منافع قومی و تداوم همان فورمول گذشته (رییس جمهور پشتون، معاون اول تاجیک و معاون دوم هزاره) بکشاند؛ اما ظاهرا کرزی در این تلاشش موفق نشد.

پس از آن، آقای زلمی خلیل‌زاد و علی احمد جلالی وارد میدان شده و برای شکستاندن این ائتلاف کوشیدند؛ اما وقتی این اتحاد اعلام موجودیت کرد، دیده شد که اعضای اتحاد انتخاباتی زیر بار فشارها و پند نصحیت‌های آن‌ها نرفته اند. پس از آن آقای جلالی، بازی را تمام شده دانست و خواست با «قومی» و «سمتی» خواندن نقش اتحاد انتخاباتی را کم‌رنگ سازد.

همچنان آقای جلالی گفت که به زودی ائتلافی با عضویت، وی، زلمی خلیل‌زاد، انورالحق احدی و حنیف اتمر اعلام حضور می‌کند. ائتلافی که آقای جلالی از آن خبر می‌داد چهره‌های برجسته‌ی آن را رادیکال‌ترین چهره‌های سیاسی پشتون تشکیل می‌داد. این ائتلاف برای آقای جلالی ملی بود در عوض، اتحاد انتخاباتی متشکل از نماینده‌گان تاجیک، هزاره، ازبیک، پشتون، ترک‌من و...، یک ائتلاف غیر ملی و سمتی بود.

در ماشین «ملی‌سنج» تفکر مسلط قومی در افغانستان، چیزی ملی است که برخاسته از این تفکر باشد، هرچیزی غیر آن غیر ملی و محکوم به رد است.

از سوی دیگر، جلالی و هم‌باورانش به خوبی به جبن خفته در خون غیر پشتون‌ها آگاه اند. او می‌داند که با متهم کردن غیر پشتون‌ها به انجام کار سمتی و قومی، آن‌ها را دست پاچه نموده و وادار به کنار کشیدن می‌نماید. پس از این که آقای جلالی اتهام قومی-سمتی بودن را به اتحاد انتخاباتی وارد کرد، شماری را در درون این اتحاد به هراس انداخت. یکی از دوستان که مشاور نزدیک یک عضو بر جسته‌ی این اتحاد است، پس از مطرح شدن این اتهام در نشستی می‌گفت: «اگر ما بر سر نامزد غیر پشتون تأکید کنیم، به ثبات نمی‌رسیم. باید رییس جمهور یک پشتون باشد.»

باورمندان به حاکمیت تک‌قومی در افغانستان که در هیئت‌های مختلف ظاهر می‌شوند برای خاموش ساختن هر صدای عدالت‌خواهانه شیوه‌های مختلف دارند. در گذشته‌ها کشتار و زندان مخالفان شیوه‌ی معمول حاکمیت بود. مخالف حاکمیت تک‌قومی، فرقی نمی‌کرد کی و از کدام تبار می‌بود. چه ملا سرور قندهاری می‌بود، چه حبیب الله کلکانی، چه کمونیست و چه مجاهد، باید برای نابودی اش از هیچ کاری دریغ نمی‌شد.

از گذشته‌های دور تا حال، صداهایی که از گلوی این طرز تفکر بیرون می‌شود با آن که گوینده‌گان این صدا فرق دارد، اما صدا یکی است. یکی استاد دانشگاه در غرب است، یکی دپلومات یک کشور بیرونی است، یکی هم رهبر سپاه ترور است و یکی هم تکیه زده بر کرسی ریاست جمهوری، همه یک‌چیز می‌خواهند تداوم استبداد و تثبیت برتری یکی بر دیگران.

فارغ از هر اندیشه و تفکری، همه دست به دست هم می‌دهند و برای تداوم این حاکمیت تلاش می‌کنند. اما همان‌گونه که سال‌ها تغییر کرده است و حاکمیت‌ها، شیوه‌های جلوگیری از فعالیت‌های ضد این تفکر مسلط‌ هم تغییر کرده است. چنانچه در سال‌های پسین دیده شد، کارا ترین شیوه‌ی که آن‌ها به کار می‌بندند تطمیع سازی افراد است. از آن‌جا که امکانات دولتی و پول‌های سیاه بیرونی در اختیار حاکمیت فراوان است، بارها افرادی را از جریان‌های مخالف با تطمیع مقام و پول بیرون کشیده اند.

این‌بار هم تصور می‌شود که حاکمیت به خاطر شکستن جریان اتحاد انتخاباتی، هر کدام از اعضای این اتحاد را با تطمیع و وعده‌های مختلف بیرون بکشند و مانع این حرکت شود.

اما اعضای اتحاد انتخاباتی باید این را خوب بدانند که وجهه‌ و اعتبار شان بستگی به ماندن در خط مردم و پاس‌داری از ارزش‌ها و آرمان هایی دموکراتیک و مدنی است که صدها هزار تن به خاطر تحققش خون ریخته اند.

چیزی که سبب دلبستگی اکثر عدالت‌باوران به این اتحاد شده است، چهره‌های این اتحاد نیست بلکه ارزش‌ها و باورهایی است که در این جریان مطرح می شود.

چون بستر سیاسیی که اتحاد انتخاباتی از آن بر خواسته است، بستر ضد طالبانی به شمار می‌رود. اکثر اعضای برجسته‌ی این اتحاد آن‌هایی اند که یا با طالبان جنگیده اند و یا با فکر طالبانی مخالف اند. در طرف مخالف، باورمندان به حاکمیت‌قومی طالب را برادر و سربازان برگرداننده‌ی حاکمیت قومی خود می‌داند.

برجسته‌گی دیگر اتحاد انتخاباتی، مخالفت با ساختار بسته‌ی قومی حاکم است. چنانچه‌ اعضای برجسته‌ی این گروه در اظهار نظرهای شان گفته اند، تصور می‌شود که این گروه در پی سیاست‌ مبتنی بر عدالت در داخل و رابطه‌ی خوب با منطقه جهان اند.

از جمله نا متمرکز سازی قدرت، انتخابی شدن والی‌ها، فرمان‌دارها و شهردارها، محوری ترین برنامه‌ی این اتحاد است که اکثر مردم افغانستان در پی آن اند.

اعضای اتحاد انتخاباتی به روشنی باید بدانند که اگر مردم معامله‌های سخیف گذشته شان را نادیده گرفته اند و به این حرکت جدید امید بسته اند، تصور می‌کنند که این‌ها با هر بار زمین خوردن دیگر فهمیده اند و به خاطر مقام و پول، ارزش‌ها و آرمان‌های انسانی مردم این سرزمین را نمی‌فروشند.

برجسته ترین خواست عدالت‌باوران، شکستن تفکر حاکمیت تک قومی و تقسیم عادلانه‌ی قدرت است. هر کدام از این اعضا اگر به خاطر معاون شدن و یا گرفتن یک مشت پول از این ارزش‌ها بگذرد، بی‌دون شک خیانتی بزرگ به مردم و آرمان‌هایی می‌کند که هرگز قابل بخشش نیست.

اعضای این اتحاد، باید خود‌خواهی و کج‌سلیقه‌گی‌ها را کنار گذاشته و جسارت لازم را به خاطر گرفتن مسئولیت برای اداره‌ی کشور داشته باشند. از این رو، باید از میان شان یکی را که شایسته‌گی دارد به عنوان نامزد ریاست جمهوری در انتخابات مطرح کنند. اتحاد انتخاباتی افغانستان در برابر آزمون جدی قرار دارد که لازم است به خاطر گذار سالم از این آزمون، همه‌ی اعضای آن اندیشه‌ی درست نمایند.

همین‌گونه، مسئولیت روشنگران و گروه‌های مدنی است که حساسیت تاریخی و زمان را درک کرده و تلاش جدی را برای حفظ این اتحاد به خرج دهند.

نسل های فاسد!

2013-09-08T18:03:43Z

انتخابات آینده از هر نگاه سرنوشت سازاست،ائتلاف ها در حال تشکیل اند و کاندیدا ها نیز به هر وسیله ممکن طور غیر رسمی تبلیغات خویش را آغاز کرده اند.آنچه درین میان خیلی مهم است شیوه تفکر مردم ما است که مبنی بر آن در انتخابات سهم میگیرند و رآی میدهند.غالباً تصمیم های ما درمورد انتخابات و سایر موارد استوار بر مفکوره های دیگری است که درین چند سطر به بیان آن میپردازم.

عبدالمجید سروش
نسل های فاسد!
من عضو یک نسل فاسد هستم ، چون بعضی شرایط نسل پدرم را فاسد ساخت و باید من چون ماشین فوتو کاپی رفتار و افکار پدرم را کما کان با خود داشته باشم.این تنها کافی نیست، من باید این ایده را به شکل میراث خانواده گی خویش به فرزندان خودم نیز انتقال دهم تا باشد نسل های بعدی نیز فاسد باشند چون منافع من و آنها در همین نهفته است. ولی آیا لازم است که این فرهنگ را به نسل بعدی نیز انتقال دهم! هرچند خودم احساس میکنم سزاوار این نبودم که فرهنگ پدرم را کاپی برداری کنم و به همین ترتیب احساس میکنم فرزندان من نیز سزاوار این نخواهند بود تا فرهنگ بابای خود را که توسط من کمی تغییر یافته است تعقیب کنند وبه آنها ارزش قایل شوند.فکر میکنم شرایط اجتماعی باعث گشته بود تا پدرم فاسد شود و برای من شرایط اجتماعی به علاوه میراث پدرم باعث گردید تا فاسد شوم و برای نسل آینده فرهنگ میراثی بزرگان شان کافیست تا فاسد شوند.
این جملات از اینجا نشآت نمیگیرند که من نسبت اندیشه های غیر فاسد و توانایی های نسل آینده بد بین باشم، بلکه میخواهم نمای کلی و اصلی اندیشه های نسل آینده را در مقایسه با آنچه پدران و جاممعه امروزی برای شان تعلیم میدهند به تصویر بکشم. از سوی دیگر تعداد از کسانی را که مانند من و سایر همنسل های شان نیستند و درین سرزمین زیست میکنند مخاطبان من نیستند. شاید تا اینجا منظورم را درک نکرده باشید که دارم روی چی موضوعی با شما هم صحبت هستم! فاسد بودن یعنی چی؟ حالا توضیح میدهم، من و هم قماش های من (جوانان نسل حاضر) فاسد هستیم، یعنی اینکه آنچنانکه باید موصوف به صفات انسان سالم باشیم از بخت بد نیستیم! درست مثل یک کچالوی گندیده که لیاقت انداختن در دیگ را ندارد! لطفا حدس نزنید که به کرامت انسانی شما و خودم توهین کرده ام. فاسد بودن یعنی اینکه ما هیچ معیار درستی را برای زنده گی اجتماعی خویش انتخاب نکرده ایم درست مانند پدران ما! ما خواستیم مرفه باشیم یعنی خواستیم پول، خانه، موتر، شهرت، ... داشته باشیم ولی به معیاری که رفاه دیگران را باید زیر پا کنیم. شاید به این وسایل رفاه کاذب نرسیده باشیم ولی اندیشه های ما هنوز شبانه روز درین گرداب مصروف شنا هستند.مسآله را کمی ریز تر میسازم و تلاش میکنم با مثال های عینی شما و خودم را قناعت دهم تا فاسد هستیم. اگر ما کار فرما هستیم باید کسی را در اداره خویش به صفت مادون انتخاب نماییم که لا اقل از یک بعد قوم یا مذهب یا... با همدیگر اشتراک داشته باشیم، (لیاقت معیاری خوبی است ولی برای روز مبادا بکار خواهد آمد). اگر ما در انتخابات حاضر میشویم و به کسی رائ میدهیم مراجعه به همان دو معیار فوق الذکر میکنیم باز هم لیاقت و با برنامه گی را به روز مبادا منصوب میکنیم. اگر ادیب هستیم یا نماینده مردم در مجلس، مسائل را دامن میزنیم که به هیچ وجه منافع ملی ما را تامین کرده نمیتواند. این یک نمونه خیلی جالب هست، مسآله غوغا برانگیز روز! اجازه دهید جسارت کنم به حق این دو طایفه چند حرفی بزنم! هنوز رنگ خون شهدای واقعی این کشور درخشان است ومجاهد نمای ما بدون شرم تکیه در کرسی های قدرت وپول زده کشور را با مشتی از دالر به این وآن بفروش میرسانند و از برکت این دالر ها کتب روشنفکر نمای ما به چاپ میرسد، انجمن های ادبی دایر میگردد و آنها هم به عنوان یک ستون روشنفکری در کنار این خاینان ایستاده و افکار ملت را دیگرسو سوق میدهند.این روشنفکر نما ها باید بدانند که این خاینان هیچگونه علاقمندی به رشد ادب و فرهنگ کشور بجز از دریافت دالر با محکم کردن پایه های اجتماعی شان ندارند، بناً؛ اگر دانسته عمل میکنی که نامت را این ملت در لست خاینین درج نماید در غیر صورت بهتر است جایگاه خویش را به عنوان یک روشنفکر درک کنی و در فریب دهی مردم با الفاظ چرب و جملات ناب ادبی سهم نگیری.

به هر حال، بد ترین نوع این فاسد بودن ما زمانی بروز میکند که ما صدقات خویش را نیز به اساس همین معیارهای قوم و مذهب... اعطا میکنیم. اضافه از این مثال نمی آورم چون میدانم که میدانیم فاسد هستیم ولی قادر نیستیم همین پرده را از مقابل عقل و انتخاب مان دور سازیم چون شالوده افکارمان بر اصول و مبانی ای استوار است که با این اقرار مان در تضاد قرار دارد یا شاید هم از این لحاظ درک نمیکنیم که خود مان با شخص خود مان صادق نیستیم. به هر تقدیر، اگر با خودمان صادق هستیم یا نیستیم بالاخره این آسیب ها با ما نا آشنا نیستند. چی فکر میکنید آیا این فاسد بودن خود ما نیست که بامب را به خود میبندیم و سایرین را از حق زنده گی محروم میکنیم؟ آیا این نتیجه فاسد بودن خودما نیست که حکومت و دولت فاسد را اعتبار میبخشیم و از آنها حمایت میکنیم؟ آیا این نتیجه فاسد بودن خود ما نیست که بعضی از اشخاص را به مقام رهبری میرسانیم و آنها نیز مارا به هر ترفندی که شد به فروش میرسانند و یا لا اقل درجه فاسد بودن ما را نسبت به گذشته افزایش میدهند؟ خوب، این همه را میدانیم ولی هنوز تصمیم ما متکی بر همان معیار های است که نسل قبلی و شرایط اجتماعی حاضر برای ما تعیین کرده است. اگر حقیقت را بپرسید ازاستفاده لفظ "فاسد" برای مان چندان راضی نیستیم، میشود خویش را اشخاص تلقی کنیم که به معیار های اخلاقی زنده گی چندان اعتنا نداریم! حالا اینرا نیز باید یک حرف نو تلقی کنید شاید؟ درست است؟ معیار های اخلاقی دیگر کدام معیار ها اند؟ ما که انسان ها را دوست داریم، تبعیض به هیچ وجه نداریم، نسبت به همنوعان مان صادق هستیم.... دیگر کدام معیار را باید انتخاب کنیم تا با این معیار های مزین باشیم؟؟؟ خوب، این نقطه آغاز همه بدبختی های ماست! غالب شدن ما بر این پدیده یا بهتر بگویم درک ما نسبت به این مسآله ما را کمک خواهد کرد تا مانند انسان زیست نماییم! واقعیت اینست که کردار ما مانند آنچه در محضر عامه میگوییم مطابقت ندارد! یعنی آنچه را میگوییم یا به آن عمل نمیکنیم یا اینکه به آن حرف ها باور نداریم. اگر به این حرف ها باوری میداشتیم پس به نتایج آن نیز میرسیدیم درست مانند "قانون جذبه"(law of Attraction) که در آن به هرچیزی مجذوب شویم غالباْ به همان خواهیم رسید. ولی ما مجذوب آنچه گشته ایم را به زبان نمی آوریم فقط جهت فریب همنوعان ما چند جمله را طوطی وار همیشه تکرار میکنیم، ما مردم با شهامت هستیم، نیاکان ما فلان اشخاص بودند، ما مردم با غیرت هستیم، ما تاریخ اینگونه و آنگونه داریم و...آیا درست میگوییم؟ به راستی ما مردم با شهامت هستیم؟ شهامت ما همین است که سال های زیاد از قافله علوم عقب مانده ایم و در گیر مسایل بی فایده هستیم. آیا غیرت ما همین است که همنوعنان مان از تنگدستی فرزندان شان را به فروش میرسانند با آنها بی تفاوت هستیم مثل اینکه خاشه ای روی آب بحر بافتد ولی ما با دزد های پارلمانی و کابینه ای دهن جوال گرفته و هرگاه که منافع آنها در خطر میافتد به جاده ها میریزیم و شعار سرمیدهیم مرگ به فلان و زنده باد فلان دزد و راهگیر و آدم کش مخالف حقوق اسلامی و انسانی! به هر تقدیر، ما میگوییم تبعیض نداریم ولی در عمل انسان های با تبعیض هستیم، این مسآله فقط در حد یک شعار است، درست مانند اینکه همه ما به یکی از شورا ها یا ریاست جمهوری کاندیدا باشیم! مانند این صد ها حرف دیگر نیز درین رده قرار میگیرند. ما باید باور کنیم که این اعمال زنده گی نسل آینده را نیز برباد خواهد داد، درست مثل نا هنجاری های امروزی. ما عادت داریم همیشه اشتباهات خویش را به شکل توجیه کنیم که ذمه آن به دوش خارجی ها بافتد، گیرم اینگونه باشد، پس زمانیکه میدانستیم چنین است این توجیه دیگر عاقلانه نیست، اشتبهاه از خود ماست خودما باید برای حل آن تصمیم بگیریم بدون اینکه پای جانب سوم درین قضایا دخیل گردد. به هر حال یکی از شیوه های موثر که به نظر میرسد با تعقیب آن یک جامعه نسبتاً مرفه داشته باشیم همین است که ما باید با خود مان صادق باشیم، لا اقل یکبار تصمیم عاقلانه بگیریم و به آنچه که حقوق دیگران را زیر پا میکند صادقانه نه بگوییم، باور کنیم که انسان ها صرف نظر از این که به کدام قبیله و عشیره و مذهب بسته گی دارند انسان هستند و کرامت دارند، صفات انسان خوب را در خود رشد دهیم! این چیزی است که در تمام کشور های توسعه یافته به وضوح دیده میشود. گذشته از آن، تصمیم گیرنده ماهستیم که چی راهی را برگزینیم با توجه به اینکه با عواقب این راه ها نیز آشنایی کامل داریم.

بدون شرح

عتیق شاهد — 2010-09-09T00:00:00Z

نشر نخست در کابل پرس^? پنج شنبه 3 سپتامبر 2009

فهرست ابتدایی نامزدهای انتخابات پارلمان افغانستان در سال 1389 همراه با نشان انتخاباتی آنان

2010-05-13T12:25:14Z

نتایج نهایی انتخابات پارلمانی افغانستان و انتخابات غزنی بر سر میز معامله

نتایج نهایی انتخابات پارلمان افغانستان در حالی اعلام می شود که نتایج انتخابات ولایت غزنی بر سر میز معامله تیم قبیله گرای حامد کرزی می باشد. حامد کرزی که خود با تخلف برنامه ریزی شده دوباره به عنوان رییس جمهور بر کرسی ریاست جمهوری نشسته است، اینبار تمام توان خود را بکار بسته تا وکلای هزاره را از ولایت غزنی حذف کند.

چهار شنبه 24 نوامبر 2010, بوسيله ى کابل پرس

۱. کابل	۱۸. سمنگان
۲. کاپیسا	۱۹. بلخ
۳. پروان	۲۰. جوزجان
۴. وردک	۲۱. سرپل
۵. لوگر	۲۲. فاریاب
۶. غزنی	۲۳. بادغیس
۷. پکتیکا	۲۴. هرات
۸. پکتیا	۲۵. فراه
۹. خوست	۲۶. نیمروز
۱۰. ننگرهار	۲۷. هلمند
۱۱. کنرها	۲۸. کندهار
۱۲. لغمان	۲۹. زابل
۱۳. نورستان	۳۰. ارزگان
۱۴. بدخشان	۳۱. غور
۱۵. تخار	۳۲. بامیان
۱۶. بغلان	۳۳. پنجشیر
۱۷. کندز	۳۴. دایکندی
و کوچی ها که گویی خون آنان از دیگران رنگین تر است.

نتایج نهایی انتخابات پارلمانی افغانستان و انتخابات غزنی بر سر میز معامله

چهار شنبه 24 نوامبر 2010, بوسيله ى کابل پرس

خط و مشی بشردوست

علي جان محمدي — 2009-12-08T23:05:00Z

درپروسه انتخابات رياست جمهوري افغانستان در سال 1388 اگرچه آقاي بشردوست درظاهر نتوانست پست رياست جمهوري اين كشور را كسب نمايد. اما با حضور خويش درواقع توانست مشكل ترين واساسي ترين مسأله اي كه درافغانستان با طرز تفكرتحجرگرانه طالباني كه ريشه اي آن در زمان جاهليت عرب برمي گردد كه حتي برمردگان واستخوان پوسيده اي بي روح آنان و درقبرستان رفتند به نشانه سنگهاي آنان برعليه همديگر فخرفروشي وامتيازطلبي مي كردند محوكرد !

يكي ازمسايل كه واقعا جامعه مارا به چالش كشاند وموجب عقب ماندگي اين كشورگرديد، مسأله اي دامن زدن اختلاف بين اقوام ساكن درافغانستان بود،‌ كه متأسفانه اين مسأله بسيار طبعات منفي و اذهان مردم مارا نسبت به يك ديگر خراب كردند. اگرچه معلوم است كه ، اين كار ها مربوط به يكعده كساني بودند كه با پررنگ نمودن اين مسأله بتوانند به اهداف شان برسند.

اما بانگرش وانديشه بشردوست وسياست گزاري ايشان، اين مسأله به خوبي به حالت منطقي وعقلانيت پايه گرفت ودرحال حركت دراين جهت بود. درزمان مبارزه انتخاباتي ايشان اين مسأله بارويكرد عملي ورفتاري اين نامزد به شكل واضح براي همگان قابل مشاهده بود. چون اين مسأله،مسأله اي بود كه بعضي داراي فكرسياه طالباني و باانديشه تاريخ گذشته شان،‌ به اين مسأله دامن زدند. افغانستاني كه درقديم به بنابه گواهي تاريخي " مهد تمدن" بوده است، براساس اين نوع تفكر به خود حالت قهقراي گرفته و به خاك سياه كشانده شد ؟!

شاهكاريا امتياز ديگري ازبشردوست كه در زمان كانديداتوري ايشان درپيش روداشت مواردي زيادي بود دراين جا به چند مورد آن اشاره مي كنم :

1.استفاده از منابع طبيعي افغانستان وبهره گيري ازآن درجهت ساخت وساززيربنا وروبناي كشور.باتوجه به اينكه كشورما نيازشديد به ساخت وساز شهري وزيربناي دارد. مثلا حتي سطح شهر كابل را اگربررسي كنيد از اتوبوس ها وميني بوس هاي ليني ازرده خهارج شده تا خيابان وسركها منطبق به نياز وكرامت انساني را ندارد.

2.سياستها وراهبرد هاي صحيح منطقي و مؤثر، چه در داخل چه درسطح بين الملل.

3.حس يكپارچه سازي: كه مشكل اصلي افغانستان است . خط بطلان بر هرگونه امتيازطلبي براساس قوم پرستي ونژاد گرايي قرن هجر، بلكه تمام اقوام ساكن درافغانستنان ازحق مساوي برخوردارند.حق مطلب هم همين است درافغانستان بايد كسي حاكم ورييس جمهور باشد كه ازاختلاف افگنانه اقوام جداً پرهيز نموده وهمه را به عنوان يك شهروند افغانستاني بدورازهرگونه تعصب و تبعيض قومي ونژادي برايش حق قايل باشد .

4.مشاركت زنان دركابينه بشردوست: مشكلاتي ديگري كه درافغانستان وجود دارند مسأله ناديده گرفتن حقوق زنان هستند ، كه تاهنوز به آن به طرز معقولانه وصحيح پرداخته نشده است. اما درسياست بشردوست زنان نيمي ازجامعه به حساب مي آيند و حق اشتراك در عرصه هاي مختلف اجتماعي وسياسي را دارند. نمونه عيني اش همان بود كه بشردوست مبادرت به انتخاب زن درپست معاونت دومش كرد.

5.مبارزه بافساد اداري: كه امروز متأسفانه اين مسأله چالش بزرگي درسرراه دولت آقاي كرزي ومردم افغانستان به حساب مي آيد. يكعده كساني كه نانش تهي روغن است ازسيري پاره مي شوند وعده ديگرازگرسنگي نزديك به هلاكت يا به درعالم مسافرت ومهاجرت به كام مرگ مي روند.

6.مديريت صحيح كشور: اهتمام به كار،‌ ايجادشغل واستفاده از ذخاير زير زميني افغانستان، براي مردمي كه براي به دست آوردن يك لقمه نان و امرار معاش براي خانواده هاي شان ازسر مرزهاي خاكي كشورهاي همسايه گرفته تا سرمرزهاي آبي كشورهاي اروپاي قرباني مي شوند ! بي شك اين سخن سخني درستي است كه : رييس جمهورشدن هنرنيست بلكه مدريت صحيح وعزت بخشيدن به كشورهنراست.

درپايان لازم مي دانم به يك نكته اي عجيب ، نوشته ام را به پايان برسانم و آن عبارت ازاين است كه‌: بشردوست را بعضي ازمردم ما ديوانه مي خوانند ! اين مشكل سطح نگري فكري جامعه ماست نه اينكه مشكل درانديشه بشردوست باشد.

شرکت در نظرخواهی داکتر بشردوست

حرکت جمعی باید حرکتی مدنی و بدور از هرگونه خشونت باشد./ فراگيرترین راه ممکن برای يکجا کردن شهروندان افغانستان چيست؟/ آيا با راه اندازی حزب سیاسی موافق هستید؟/ اگر موافق راه اندازی حزب سیاسی هستید، این حزب باید چه ويژگی هایی داشته باشد؟/ اين حزب نيازهای مالی خود را چگونه تامين کند؟

يكشنبه 6 دسامبر 2009

چهل دزد جابلقا و کابینه جدید

بهروز عوام — 2009-11-30T13:42:00Z

پس از آنکه چهل دزد جابلقا همه پرسی را تکمیل و صنادیق را انباشته و رییس الحرامیان را بر جای خود ابقا کردند، (ما حصل این داد و گرفت را در همین سایت تحت عنوان "در بیان چهل دزد جابلقا و انتخابات" مطالعه فرمایید) باری آورده اند که پس از انتصاب رییس جمهور جدید توسط کمسیون فاخر المقام انتصابات (سابق انتخابات)، وی به مشوره نشست – البته با از ما بهتران و نیز با دیگر دزدان- که چه کسی متولی چاپیدن کدام قسمت گردد. وی در هنگام دیدار با بزرگ از ما بهتران در قاره امریکیه از وی پرسیده که راز شما چیست که هم سرمایه دارانتان مردم را می چاپند و هم مردم از شما خوشحالند و اصلا هم فساد اداری ندارید؟

مرد بزرگ گفت: ما قبل از انتصاب در مقامات مردمان راخوب بررسی می کنیم. اصلا بگذریم از تو سوال می کنم: " هیچ دانی که او کیست که نه برادر تو نه خواهر توست ولی از نسل پدر و مادر حقیقی تو است؟" رییس دلۀ دزدان در باب این سوال، بسان مرغ پر کنده شتلک می زند و با خوردن کشمش و نخود و باقلی و افشاندن بینی و چشمک زدن ممتد، تحیر و بهت خود را پنهان می کند. اما مرد بزرگ که هم به قد بزرگ بود و هم به هوش به فراست کامل اطمینان داشت که این رییس دلۀ دزدها در پاسخ به چنین سوالاتی در می ماند (و البته برخی از محققین و مورخین به این عقیده اند که وی عمدا چنین سوالات سختی را از رییس قطاع الطریقان جابلقا می پرسیده تا بلکه وی را اندکی متنبه سازد. العهده علی الراوی). بالاخره بزرگ از ما بهتران شخص مسئول امور خارجی خود هیلاری را صدا زده و پرسیده است که: او کیست که از نسل پدر و مادرت هست ولی نه برادرت هست و نه خواهرت، وی نیز به سرعت و البته با نزاکت دیپلماتیک جواب داده ، "البته که خود منم."

بدین ترتیب بزرگ ازما بهتران از رییس دزدان جابلقا می خواهد که در دورۀ جدید خود آدمهایی مثل هلاری را که عقل در سرشان است بگمارد تا نه محصول و مالیات دهندگان ما (یعنی افرنگیان) به خاطر کمک به شما برای ما مشکل خلق کند و نه گروگانان (مردم) شما را علیه تان بشورانند. البته آن بزرگ مرد به رییس دزدان یادآوری می کند که "اینکه یک نطاق و یا مجری را وزیر دفاع کنی و بعد یک جنرال را وزیر صحت عامه کنی و یا یک داکتر را رییس یک کمسیون حقوقی کنی، فقط در عرف شما مردم جابلقا پیدا می شود. دزدی هم از خود راه و رسم دارد و به این اندازه بی فکری عاقبت خوبی نخواهد داشت."

رییس دزدان جابلقا در پاسخ چشمک های ممتد زده و با حضور قلب دستورات بزرگ از ما بهتران را به خاطر سپرده و به وطن بازگشت و درست در همان میدان هوایی دستور داد تا معاون اول را صدا زنند. یکی از نودزدان که تازه مقعر (مقرر "نسخه بدل") شده و انبان خود را فراخ نموده و تنبان خود را تنگ، با ترس و لرز گفت: "جانم فدای فرزندتان گردد، معاون اول مشغول رتق و فتق اسبان خود است و چند روز بعد بزکشی دارند." رییس که در دل از این مشغولیت بسیار خوشحال بود، حفظ ظاهر کرده و گفت: "معلوم نیست این آقا معاون من است یا مسئول اسطبل؟ پس معاون دوم را صدا کنید."

کریم مخروبه نشین بسان باد خود را به رییس دزدان رساند. رییس نیز مدتی با وی "مصلحت" کرده (این اصطلاح بسیار در جابلقا رایج بوده و کاربرد وسیعی از تقسیم مقامات تا تقسیم غنایم و قتل گروگانان و غیره را در برداشته است. برخی محققین بر این باورند که این کلمه شفر دزدان بوده و فقط آنان با توجه به موقعیت معنی آن را درک می کرده اند. بازهم العهده علی الراوی) و سپس جهت امتحان و اینکه به بزرگ از ما بهتران نشان دهد که انتصابات وی نیز به جاست و اصحاب وی نیز می توانند با مقامات افرنگیه از ما بهتران هماوردی کنند، از وی می پرسد: "او کیست که از نسل پدر ومادرت هست ولی نه برادر توست و نه خواهر تو؟" کریم مخروبه نشین گرد خرابه های بامیکا را از جامه تکانده و گفته است که این سوال را می تواند جواب دهد ولی به خاطر اینکه جواب کامل و جامع و مانع باشد، باید اندکی تحقیق و تفحص کند." رییس نیز وی را رخصت می دهد.

باری کریم مخروبه نشین وزیر الحرب " همان نطاق تلویزیون" را فرا می خواند و می گوید" او کیست که از نسل پدر و مادرت هست ولی نه برادر توست و نه خواهرت؟" وزیر که مثل همیشه مشکلات داخلی را فرا فکنی می کرده و نالایقی و ناکارآمدی مسئولین را به گردن خارجیان، علی الخصوص همسایگان می انداخته، می گوید: "قربانت گردم، اگرچه مسلم است که هرچه هست توطیه آی اس آی و خارجیان و یا ملایان ایران است ولی بازهم جهت درک موضوع نیاز به "مصلحت" است." کریم مخروبه نشین از وی نا امید شده ، قاروق خان را فرا می خواند، و سوال را بر وی عرضه می دارد. وی در حال می گوید که آن شخص منم قربان.

کریم مخروبه نشین که گویی خون تازه به رگهایش دمیده، منبسط شده و پس از انقباض و انبساط با خاطری سبکبال و دلی روشن ضمیر و قلبی مطمین به دیدار رییس می رود و فریاد کنان وارد تالار می گردد. رییس می گوید چه خبر است معاون؟ مدت مدیدی است که اصلا ما " مصلحت" نکرده ایم؟ کریم مخروبه نشین می گوید: "قربان مصلحت جواب داده و جواب سوال دشوار شما را که در فرهنگ عمید نیز موجود نیست ما یافته ایم. رییس می گوید احسنت، خوب پاسخ چیست؟"

کریم مخروبه نشین می گوید: " آنکه از نسل پدر و مادر منند ولی نه برادر و نه خواهر من است، قاروق خان، رفیق همیشگی و عقل کل و سرور ما وشماست." رییس البته از تملق کریم مخروبه نشین اندکی می هراسد که نکند در دور بعد یاران وی گرد قاروق را گرفته و جامۀ ریاست را بر تن وی راست کنند، با این حال خود را جمع و جور کرده و شماتت کنان می گوید: " نخیر، من از دست شما یاران بی عقل دیوانه شده ام. آنکس هلاری است، هلاری."

در بیان چهل دزد جابلقا و انتخابات

دزدان بار دیگر تدویر جلسه کرده و رییس از آنان خواست تا راهکارهای دقیق تری برای پایداری نظام دزدسالاری بسنجند. راویان در نسخ معتبر از چند ترفند رندانه یاد کرده اند که به همت قاروق خان و کریم کتاب دزد و کریم مخروبه نشین و احسنت و آفرین گفتن دیگران ترتیب شده است.

دو شنبه 14 سپتامبر 2009, نويسنده: ب. عوام

درس های تاریخی از انتخابات سال 1388

2009-11-22T09:42:27Z

بعد از ماه ها انتظاربرای نتایج انتخابات، طوریکه انتظار میرفت حامد کرزی رئیس جمهور ( جمهوری اسلامی افغانستان) تعین گردید و رقیبان اش را ظاهرا شکست داد.

درس تاریخی که ملت افغانستان ازین انتخابات گرفتند این بود که بهر صورت اختیارات این ملک بدست مردم آن نیست و دست های خارجی برسرنوشت آنها تسلط دارد. این دست های نابکار از هر گونه توطئه و افروختن فتنه بخاطر گرفتن قدرت دولتی و اندوختن سرمایه وچور و چپاول دست بردار نیستند. این گروه ها و باند های مافیایی سرنوشت ملت را به تار خام وعده های فریبنده میبندند و به چشم همه خاک میپاشند.

چنانکه بر همه واضح گردیده در این معرکه مجاهد سابق خائن امروز، فایشست دیروز شخصیت ملی امروز، شوونیست دیروز ناسیونالست امروز جلوه میکند.

در دوره اول ریاست جمهوری حامد کرزی، تبلیغات چنین بود که بهترین یاران احمد شاه مسعود، آقای فهیم و دار و دسته اوست. نام های محمد محقق و کریم خلیلی، عبدالرشید دوستم در حاشیۀ یک پلان ائتلافی هم با جبهه ای شمال و هم با دولت کرزی مطرح بود و در حقیقت آقای کرزی و تیم کاری اش اطراف این معادله را گاهگاهی با همین نام ها مساوی جلوه میدادند. در حالیکه تاریخ نشان میدهد که حقیقت چیز دیگری است.

حقیقت اینست که از اسماعیل خان سابق امیر حوزۀ شمالغرب گرفته تا مارشال فهیم معاون اول احمد شاه مسعود، کریم خلیلی رهبر حزب وحدت، محمد محقق، عبدالرب رسول سیاف، حضرت صبغت الله مجددی، شیخ اصف محسنی، یونس قانونی و طیف بزرگی از عناصری که در جهاد علیه شوروی وقت سهم خود را اداء کرده بودند؛ خائین، جنگسالار و ضد مردم اند.

البته در سایت های اخوانیت علم برداران معرکۀ عبدالله عبدالله به نام حکومت قانون؛پای را فراتر نهاده و اصل جهاد را به سبک کلاسیک ان چنانکه در اوایل قرن بیستم اتفاق افتاد فکر نموده و هوس دوران سلطنت نه ماهۀ حبیب الله کلکانی را میخورند. در همین راستا اخیرا نوشته های بیربط، من درامد ومجهولی از تاریخ، توسط اشخاصی چون، حاجی اخگر، شاه آقا صدیق مجددی، فرشتۀ حضرتی، عصر دولتشاهی، شیوای شرق، دل اقای صوفی زاده و عدۀ دیگر نشر میشود.

نشر چنین مقالاتی ظاهرا پلان های مهندسی شده بخاطر بر هم زدن وحدت ملی و ایجاد تفرقه میان صفوف متحد اقوام و ملیت های افغان چه تاجک چه پشتون و هزاره و ازبک است. وگرنه حکومت حبیب الله کلکانی که به روایات مختلف تاریخی مردی عیار بیسواد و فاقد اندیشۀ سیاسی و حکمرانی بود؛ گاهی به دوره های ماقبل و بعد از حبیب الله کلکانی قابل مقایسه نیست. زیرا به روایت میر غلام محمد غبار، محمد صدیق فرهنگ، نجیب مایل هروی، ظاهر طنین و مورخین و تذکره نویسان بیطرف. حبیب الله کلکانی کسی بود که چون پلی موقت و به مصرف انگلیس برای برداشتن نهضت آزادیخواهی نیمه قاره هند توسط جاسوسان میان سلطنت امیر امان الله و نادر خان یکبار مصرف شد. مقایسۀ شخصیت حبیب الله کلکانی چه از نظر بس طبقاتی، دانش مسلکی و فنی، جهانبینی علمی با پادشاهان مابعد و ماقبل اش قابل مقایسه نبوده است. از نظر مورخین حبیب الله کلکانی نه تنها پادشاه و یا امیر نبود بلکه یک دزد، یک عیار و یک آدم عامی بود که بنا بر خصوصیت عامی اش به زودترین فرصت باید مضمحل میگردید. قراریکه از بیانات حبیب الله کلکانی نجیب مایل آورده او در آمیزش با مردم چنین سخن میگفت:

مه(من) اوضاع کفر و بی دینی و لاتی گری حکومت سابقه را دیده، و برای خدمت دین رسول الله کمر جهاده بسته کردم تا شما برادرها را از کفر و لاتیگری نجات بتم (بدهم)، مه بادازی (بعد از اين) پیسه (پول) بیت الماله به تعمیر متب (مکتب) خرج نخات کدم (نخواهم کرد) بلکه همه را به عسکر خود میتم(مي دهم) که چای و قند و پلو بخورن، و به ملاها میتم که عبادت کنن، مه مالیه صفایی و محصول گمرگ نمی گیرم، همه را بخشیدم و دگه مه پاچای (پادشاه) شماستم، و شما رعیت مه می باشین بروید بادازی (بعد از این) همیشه سات خوده تیر کنین (وقت خود را خوش بگذرانيد...

حبيب الله در مرحله نخست مزاحم وزرا و درباریان دولت سابق نشد و حتی با اعضای خانواده های آنان که بیشتر کودکان و زنان بودند، با احترام رفتار کرد.

ولی پس از مدتی شمار زیادی را که ادعا می شد" بر علیه حکومت دسيسه کرده اند"، دستگیر و زندانی کرد و حتی دو تن از برادران امان الله خان و چند نفر دیگر از سران حکومت سابق را بدون محاکمه اعدام کرد ...

مرحوم میر غلام محمد غبارنوشته است:

... حبیب الله بچۀ سقو بعد از آنکه پادشاه شد سر گذشت سفر مختصر خود را در ماورای سرحد افغانستان در یک دربار شبانه به حاضرین چنین شرح داد:

من از ترس تعقیب امان الله با پسران مامای خود سکندر و سمندر در پیشاور رفتم و چندی مشغول چای فروشی بودم و آنگاه در « توت کی» رفته دوکان « سماوار» گشودم و همانجا بماندم تا موقع مراجعت به افغانستان رسید. اما او از دزدی خود در« پاراچنار» و محکوم شدن به یازده ماه حبس سخن نگفت در راه باز گشت به قریه «پدیکوت» رسیدم روز جمعه بود به مسجد برفتم وملای در منبر وعظ جهاد علیه کفر مینمود و چون تمام شد من پیشرفتم واز او دعای خیر خواستم. ملا به من دعا داد و گفت در خارج شدن از مسجد در سر راه خود درختی خواهی دید پای انرا بشکافید و هر چه بیابید بردارید. من به چالاکی چنان کردم و چهار تفنگ و کارتوس و یکهزار روپیه نقد یافتم و برداشتم وروان شدم... ( افغانستان در مسیر تاریخ ص 816 جلد اول) و بهمین ترتیب تمام زدبند های پست پرده بخاطر بر اندازی سلطنت امان الله حان بدست حبیب الله کلکانی بیانگر توطئه های وسیع و سازمان یافته از چائنل های انگلیس در شبه قارۀ هند بود...

حالا اگر یک شاگرد سماواری در اثر توطئه اجنبی و به کمک ملای لنگ چند روزی بر اریکه قدرت مینشیند و فراست آنرا ندارد که برای استحکام پایه های نظام اش کاری کند و در نه ماه خزانه دولت را تخلیه نموده و روابط اش را با دولتهای خارج به حالت تعلیق درآورده و دور دسترخوانش را از دسیسه کاران و جاسوسان پر کند لیاقت آنرا دارد که تمام افتخارات یک سرزمین را به او داد و او را با مفاخر فرهنگی و مبارزین خوشنام یک منطقه همطراز وهم کیش شمرد و او را صبغۀ امیری، خلافت و یا ریاست داد؟

بدون تردید اشخاصیکه با چنین تبلیغات نام ملیت تاجیک و مبارزات دوهزار و پنجصد سالۀ شانرا پوچ و بی بنیاد جلوه داده و به افتضاح و بد نامی میگیرند هدفی غیر از بازی دادن خود و مردم ندارند. زیرا آنانیکه با تاریخ سر وکار دارند میدانند که برای بر اندازی شاه امان الله یگانه نیرویکه حبیب الله کلکانی را کمک کرد همین نیرو های ماورای سرحد و قبائل پشتون بودند در حقیقت آنان زمینۀ شورش ها علیه امان الله خان را مساعد ساخته و حبیب الله کلکانی را به پادشاهی منسوب ساختند.

تصادفی نیست که خادمین الیزابت ملکه ای انگلیس اکنون به نام حبیب الله کلکانی افتخار میفروشند و حکومت نه ماهه او را تائید نموده و او را خادم دین رسوالله مینامند. اینها خوب هم میدانند که تعاریف ایشان از جبیب الله کلکانی و جستجوی استخوانهای پوسیدۀ او نه افتخار به مبارزات دوصد سالۀ ملت افغانستان علیه انگلیس میدهد و نه الگوی برای نجات از شر امپریالزم امریکا خواهد بود ولی باینوسیله خاک به چشم مردم پاشیده و میخواهند رد جنایات سه و نیم دهه ای خود را گم کنند.

شخصی به نام حاجی اخگر با آوردن شعر ( من اگر برخیزم تو اگر برخیزی همه برمیخیزند...) به تکرار تاریخ ؛ زمان پره بازی دزدان کوهدامن را تبلیغ و توصیه میکند ودر حالیکه دفاعیه های دوستان شان از حبیب الله کلکانی را کافی نمیداند بی شرامانه مبارزات محمد داود خان نخستین رئیس جمهور افغانستان را زیر سوال میبرد ( ده بکجا درخت ها بکجا). او همچنانکه به لاطایلات اش ادامه میدهد از احمدشاه مسعود به حیث یکی از قهرمانان ملی افغانستان تجلیل نموده و از کشتار صد ها هزار مرد وزن بیگناه مردم کابل ، پروان، مزارشریف، بامیان و قندهار به فرمان این قهرمان زیر قیادت برهان الدین ربانی سخنی به میان نمیاورد. خیال میکند مردم ما فراموش میکنند که همین احمدشاه مسعود برای رسیدن به قدرت با دوستم، حکمتیار، مزاری و بلاخره هر آنکسیکه برایش نوید تکیه زدن به ارگ جمهوری را میکرد. ائتلاف های مصلحتی میساخت و در موقع لازم با همه مسلمانان چه پشتون، چه هزاره و چه ازبک اعلان جهاد میداد.

بهر صورت این آقای اخگربا کوبیدن بیخردانۀ داوود خان، داکتر نجیب الله و استناد به سقوی دوم و نقل و قول های از زبان فایشست های افغان ملتی بهانۀ برای فشرده ساختن نیروی های تاجیک میاورد و چنین وانمود میکند که همه تاجیکان باید با سبک عیاران و از جمله حبیب الله کلکانی به پا خیزند حکومت کرزی را سرنگون نموده و یکبار دیگر برهان الدین ربانی، عبدالله عبدالله و یا عطامحمد نور را بر اریکه قدرت بنشانند. هر چند طیف نامتجانس حکومت کرزی را در حال حاضر دوستان و همسنگراحمدشاه مسعود قهرمان ملی چون مارشال فهیم، یونس قانونی، اسماعیل خان، کریم خلیلی، محقق، جنرال دوستم و دیگران تشکیل داده است باز هم این دولت نه مشروعیت دارد و نه نمایندگی از مردم افغانستان میکند.

اگر آقای حاجی اخگر و دیگر عاشقان سینه چاک حبیب الله کلکانی عقل و فراست داشته باشند گاهی در معرکه کرزی و شهید داود خان نام حبیب الله کلکانی را نمیاورند. زیرا نه داود خان، نه کرزی و نه هم نادر خان و پسرش ظاهر خان با حبیب الله کلکانی قابل مقایسه است و نه هم میشود با این بهانه ها جنایات دوستان جهادی اش را گم کند.

درس های که تاریخ بعد از به قدرت رسیدن جهادیها طی یک ونیم دهه به مردم افغانستان داده غیر از کشت و کشتار، ویرانی، چور و چپاول، قاچاق مواد مخدره و سنگ و چوب و بلاخره وطنفروشی توسط این مردم چیز دیگری نیست.

آقای حاجی اخگر مگر فراموش کرده اند که در به قدرت رسیدن داودخان نه کابل ویران شد نه ملیون ها هموطن آواره شدند و نه میان ملیت های وطن به نام های قوم، زبان و منطقه تفکیکی به عمل آمد؟ حالا همین وطنفروشان و نوکران ایران و پاکستان و روس و امریکا اند که با استفاده ازین نام ها از کاهی کوهی میتراشند و بیشرمانه برف بام خود را به بام دیگران میاندازند.

بر علاوه آنانیکه بعد از داودخان صاحب قدرت دولتی شدند مثل دوستان شما با یکی از قدرت های بزرگ جهان تکیه نموده و سربازان آنرا برای کشتار مردم و ویرانی خانه و کاشانۀ شان به افغانستان فراخواندند.

داودخان افتخار اینرا کمایی کرده است که تاآخرین لحظۀ زندگانی اش و تا آخرین مرمی علیه مهاجمین بیگانه دلیرانه ایستاد و چوکی ریاست جمهوری را از شهری به شعری انتقال نداد و برای حفظ مقام اش خون هزاران کابلی بیگناه را نریختاند.

درس دیگری که انتخابات 1388 ریاست جمهوری افغانستان به مردم داد این بود که دیگر قهرمانان سابق نمیتوانند از جنگسالار بودن و قاتل بودن فهیم، خلیلی، سیاف، اسماعیل خان، محقق، صبغت الله مجددی، شیخ اصف محسنی، دوستم و دیگر وطنفروشان انکار نموده و به ایشان صبغۀ مجاهد راه اسلام بدهند و درین معرکه کسانی چون برهان الدین ربانی، برادران مسعود، عطامحمد نور، فاضل سنگچارکی و یاران آنان طشت رسوای خود را به زمین انداخته اند.