آقای رضایی!
بسیار خوب پیش رفتی و بسیار منطقی و منسجم اما نتیجه گیری ات در پایان چنان پا درهوا و بی پایه بود که تصور کردم یا نتیجه گیری از شما نیست یا آن طرح ها و پاسخ های آغازین. با وجودی که روشفنکرانه آغاز میکنید، اما خود درقید و بند تعصب دیگری استید...
کمپیوتر، انگلیسی، اوباما....
همچنین در مورد کوریای جنوبی برداشت و نظر تان هوایی است. همه کسی میداند که کوریای جنوبی را امریکا برای مقابله با کوریای شمالی کمک کرد. شکی نیست که مردم کوریای جنوبی نیز اینقدر تععل و خردمندی داشتند که ازان فرصت باد آورده سود ببرند اما اصل بنیادی در پیشرفت آن کشور ایستادگی متداوم امریکا در پهلوی آنهاست.
نمیدانم آیا منظور شما همین است که ما هم از حضور امریکا سود ببریم و خود را کوریای جنوبی دیگری بسازیم یا چطور؟ آیا برای ما نیز امریکا همان کمکی را خواهد کرد که به کوریای جنوبی کرده است؟ عاملی کوریای شمالی در شمال و جمهوری خلق چین در حنوب امریکا را وامیداشت و هنوز هم وامیدارد که کوریای جنوبی را همچنان کمک کند. اما آیا درمورد افغانستان نیز همچو انگیزه هایی وجود دارد؟
آقای رضایی! در تحلیل تان درآغاز استدلال و منطق حاکم است، اما در پایان ذوقزدگی است که درنوشتهء تان آشکار میشود.
حرف شما درمورد آقای اسماعیل اکبر که هنوز هم در خواب وخیال پنجاه سال پیش است و از دگرگونی روزگار چیز چندانی در نظرش نیست، شنیدنی و پذیرفتنی است. اما مهم اینست که وقتی شما از دگرگونی در جهان صبحبت میکنید، جقدر به راستی توانسته اید این دگرگونی ها را در جامعه« خود در جهان به دقت ارزیابی کرده و شناخته باشید. تصور نمیشود شناخت تان چنانی باشد که بتواند آقای اکبر را سرچایش بنشاند...
با آن هم نوشتهء تان بیانگر تلاش و جذبهء تان برای کسب دانش و به کا رگیری آن درزندگی اجتماعی و سیاسی حامعه است که ستودنی است.
آقای رضایی!
بسیار خوب پیش رفتی و بسیار منطقی و منسجم اما نتیجه گیری ات در پایان چنان پا درهوا و بی پایه بود که تصور کردم یا نتیجه گیری از شما نیست یا آن طرح ها و پاسخ های آغازین. با وجودی که روشفنکرانه آغاز میکنید، اما خود درقید و بند تعصب دیگری استید...
کمپیوتر، انگلیسی، اوباما....
همچنین در مورد کوریای جنوبی برداشت و نظر تان هوایی است. همه کسی میداند که کوریای جنوبی را امریکا برای مقابله با کوریای شمالی کمک کرد. شکی نیست که مردم کوریای جنوبی نیز اینقدر تععل و خردمندی داشتند که ازان فرصت باد آورده سود ببرند اما اصل بنیادی در پیشرفت آن کشور ایستادگی متداوم امریکا در پهلوی آنهاست.
نمیدانم آیا منظور شما همین است که ما هم از حضور امریکا سود ببریم و خود را کوریای جنوبی دیگری بسازیم یا چطور؟ آیا برای ما نیز امریکا همان کمکی را خواهد کرد که به کوریای جنوبی کرده است؟ عاملی کوریای شمالی در شمال و جمهوری خلق چین در حنوب امریکا را وامیداشت و هنوز هم وامیدارد که کوریای جنوبی را همچنان کمک کند. اما آیا درمورد افغانستان نیز همچو انگیزه هایی وجود دارد؟
آقای رضایی! در تحلیل تان درآغاز استدلال و منطق حاکم است، اما در پایان ذوقزدگی است که درنوشتهء تان آشکار میشود.
حرف شما درمورد آقای اسماعیل اکبر که هنوز هم در خواب وخیال پنجاه سال پیش است و از دگرگونی روزگار چیز چندانی در نظرش نیست، شنیدنی و پذیرفتنی است. اما مهم اینست که وقتی شما از دگرگونی در جهان صبحبت میکنید، جقدر به راستی توانسته اید این دگرگونی ها را در جامعه« خود در جهان به دقت ارزیابی کرده و شناخته باشید. تصور نمیشود شناخت تان چنانی باشد که بتواند آقای اکبر را سرچایش بنشاند...
با آن هم نوشتهء تان بیانگر تلاش و جذبهء تان برای کسب دانش و به کا رگیری آن درزندگی اجتماعی و سیاسی حامعه است که ستودنی است.
بهروز باشید.