من فکر نمیکنم که افغانستان شخصیت چون بشردوست را بازیابند اگر اینبار از دست دهند. چرا که بشردوست یک شصی خیلی پاک و دلسوز وطن است... مردم افغانستان فکر میکنند که اگر یک شخص از نگاه قواره مقبول نباشد نمیتواند یک کاره باشد که من به صراحت میگویم که یک اشتباه محض است، ما باید باطن نگر باشیم تا ظاهرنگر. و دیگر ما باید بخاطر آینده وطن، مردم و آینده خویش تقلا کنیم نه بخاطر اینکه من تاجیکم تو هزاره استی فلان پشتون است و غیره... بیایید دست به دست هم داده و از زندگی گل آلود به یک زندگی متمدن و خوش دست یابیم! تا چه وقت محتاج نان باشیم؟ تا چه وقت بازیچه دست این خاینین باشیم؟ تا چه وقت چشم به کمک های دنیا ببندیم؟ تا چه وقت فساد اداری را شاهد باشیم؟ تا چه وقت کرزی را شاباش شاباش به خاطر هیچ کاری که نکرده بگوییم بخاطریکه او پشتون من است و من افتخار کنم؟ تا چه وقت نسل پیر و ضعیف و ناتوانی چون: شاروال فعلی، کریم خرم، اشرف غنی، احدی، کرزی و امثال آنها بالای این خاک خون خورده گردنهای خودرا چون بیرل بسازد؟ بیایید از نسل جوان، از نسل نو با ایدیولوژی نو استفاده کنیم، بیایید دیگر رشید دوستم، عبدالله عبدلله، سیاف، مجددی و دیگر پیران و سالخوردگان را از زحمت بدور بگذاریم و حکومت را به نسل جوان و روشنفکر بسپاریم مانند محترم امرالله صالح (رییس امنیت ملی) که واقعاً برایش افتخار میکنیم، او جوان است، کارفهم است، پرکاراست و از همه و همه دلسوز وطن و جامعه خود است. اگر ما اشخاص چون امرالله صالح، بشردوست و دیگر نسل روشن و جوان و با ایمان و وطن دوست را داشته باشیم، پس باید و باید امیدوار برای یک آینده خوب و درخشان باشیم. اما اگر باز هم رایی خود را بخاطر قوم، نژاد و خودگرایی بدهیم دیگر باید دست از وطن شست و همین زندگی مشقتبار را تا زمانیکه زنده استیم به پیش ببریم.
من فکر نمیکنم که افغانستان شخصیت چون بشردوست را بازیابند اگر اینبار از دست دهند. چرا که بشردوست یک شصی خیلی پاک و دلسوز وطن است... مردم افغانستان فکر میکنند که اگر یک شخص از نگاه قواره مقبول نباشد نمیتواند یک کاره باشد که من به صراحت میگویم که یک اشتباه محض است، ما باید باطن نگر باشیم تا ظاهرنگر. و دیگر ما باید بخاطر آینده وطن، مردم و آینده خویش تقلا کنیم نه بخاطر اینکه من تاجیکم تو هزاره استی فلان پشتون است و غیره... بیایید دست به دست هم داده و از زندگی گل آلود به یک زندگی متمدن و خوش دست یابیم! تا چه وقت محتاج نان باشیم؟ تا چه وقت بازیچه دست این خاینین باشیم؟ تا چه وقت چشم به کمک های دنیا ببندیم؟ تا چه وقت فساد اداری را شاهد باشیم؟ تا چه وقت کرزی را شاباش شاباش به خاطر هیچ کاری که نکرده بگوییم بخاطریکه او پشتون من است و من افتخار کنم؟ تا چه وقت نسل پیر و ضعیف و ناتوانی چون: شاروال فعلی، کریم خرم، اشرف غنی، احدی، کرزی و امثال آنها بالای این خاک خون خورده گردنهای خودرا چون بیرل بسازد؟ بیایید از نسل جوان، از نسل نو با ایدیولوژی نو استفاده کنیم، بیایید دیگر رشید دوستم، عبدالله عبدلله، سیاف، مجددی و دیگر پیران و سالخوردگان را از زحمت بدور بگذاریم و حکومت را به نسل جوان و روشنفکر بسپاریم مانند محترم امرالله صالح (رییس امنیت ملی) که واقعاً برایش افتخار میکنیم، او جوان است، کارفهم است، پرکاراست و از همه و همه دلسوز وطن و جامعه خود است. اگر ما اشخاص چون امرالله صالح، بشردوست و دیگر نسل روشن و جوان و با ایمان و وطن دوست را داشته باشیم، پس باید و باید امیدوار برای یک آینده خوب و درخشان باشیم. اما اگر باز هم رایی خود را بخاطر قوم، نژاد و خودگرایی بدهیم دیگر باید دست از وطن شست و همین زندگی مشقتبار را تا زمانیکه زنده استیم به پیش ببریم.