کابل پرس: خبری، تحلیلی و انتقادی



پذيرش > دیدگاه > صادرات قتل ها: اشغال افغانستان آسان است ولی نگهداشتن آن دشوار

صادرات قتل ها: اشغال افغانستان آسان است ولی نگهداشتن آن دشوار

نويسنده: نثار احمد صمد

دو شنبه 14 آوريل 2008

این یک حقیقت آشکار است که امریکا به دشمن نیاز دارد . امریکا بدون داشتن و یا ساختن دشمن یک کشور بی هدف و بی مفهوم است. اگر اتحاد شوروی امروز مرده است جای آنرا القاعه گرفته است ، اگر کمونیزم رفت، تروریزم بجایش امد. حقیقت تلخ اینست اگر امریکا در مناطق دوردست با کدام رژیم ظالم یکجا شود ویا یک رژیم دست نشانده را تولید ونصب کند ، مخالفین آن خواهی نخواهی دست به مقاومت خواهند زد که در آنصورت امریکا ناگزير آنها را « شورشیان » ویا « تروریستها » خطاب خواهند کرد ، بر ضد آنها کمک نظامی خواهند فرستاد تا بدینوسیله سه هدف عمده را حاصل نمایند :

الف - « شورشیان و تروریستها » را در همانجا مصروف نگهداشته واجندای خود را به پیش می برند .

ب - این دشمنان را از قلمرو امریکا و یا از منافع خود در سایر نقاط دور نگهمیدارند .

ج - دیکتاتور ویا رژیم دست نشانده را با تمام قوت ( نظامی- مالی- استخباراتی ) خود از سرنگون شدن نجات میدهند .

بدینگونه امریکا با خواندن « آهسته بروی تروریزم ! » در پیشاپیش همه در حرکت بوده ، رفقای شان همانند ورا آنرا در عقب با تکرار کسر ویا مصرع همراهی نموده و همه با دهل و نقاره از جاده های کشور های اسلامی رژه می روند .

ولی سوال اینست که مقاومت افغان و یا نبرد چرا اینقدر شدید و وسیع گردید؟ سه عوامل عمده وجود دارد که عبارتند از :

اول - عامل امریکایی ( اشتباهات بزرگ امریکا )،

دوم - عامل افغانی ( نا رضایتی و مخالفت افغانها )،

سوم - عوامل خارجی ( مساعدت مالی و تسلیحاتی از بیرون مرزها )،

چه ، واشنگتن حین حمله بر عراق خواستار تشریک مساعی پیمان ناتو درزمینه شد ولی آنها جواب رد دادند. امریکا نیز خشمگن ودر انتظار موقع مساعدی شد. حینیکه در اواخر ۲۰۰۳ و آوایل ۲۰۰۴ مقاومت افغان تشدید گردید، امریکا بر ناتو فشار اورد که اکنون باید بیایند و با طالبان پنجه نرم کرد. شش علت عمده بود که ناتو را مجبور ساخت تا در اشغال افغانستان سهیم شود:

الف : امتناع از همکاری نظامی در عراق،

ب : عملیات، تلفات و اتساع بیش از حد نیرو های امریکا در عراق،

ج : تشدید مقاومت افغان و تهدید پیوستن آن با ملت ،

د : ازدیاد مصارف نظامی امریکا و خروج آن از حد تحمل ،

و : تجرید و فاسد شدن رژیم کابل و سراشیبی آن بطرف ناکامی ،

ی : سهم کمکهای مالی وتخنیکی آنها در بازسازی وترقی افغانستان،

ولی عملکرد روزانه ناتو نشان داد که آنها در فکر مردم افغانستان نبوده بلکه برای خدمت امریکا گماشته شده اند . آنها در عملیات های مسلسل و پی درپی خسته وبیزار شدند . نه اعمار مجدد کردند، نه کدام مؤفقیت خاص نظامی را به دست اوردند و نه هم قلب های افغانها را از آن خود ساختند. نکتهً مهم و قابل تاً مل اینست که در جهان بر علیه مأ موریت نظامی فعلی افغانستان مخالفت جدی ای وجود ندارد، و به همین دلیل نیروهای امریکا و ناتو با خاطر آرام افغانها را قتل میکنند و پروای هیچ طرف و هیچ کس را ندارند. افغانها نیز بدون خدا دیگر هیچ یار و غمخوار ندارند. ولی سوال در اینجاست که کشورهای ناتو چرا بهانه جویی می کنند و نمی خواهند نیروهای زیادی به افغانستان اعزام دارند؟

نخست - تحت فشار مخالفین و پارلمان های خود هستند،

دوم - در آن جنگ منافع سیاسی خود را نمی بینند،

سوم - جنگیدن در این منطقهً دور دست را نمی خواهند ،

چهارم - از تلفات می تر سند،

پنجم - آنها این جنگ را از خود ندانسته بلکه آنرا جنگ امریکا می دانند،

ششم - با ستراتیژی های رزمی ، بازسازی ، و مواد مخدر امریکا اختلاف دارند،

هفتم - با جنگهای جدید چریکی تجربهً کافی ندارند بلکه آنها بر علیه پیمان وارسا آموزش دیده بودند،

هشتم - اروپاییان بودجه های نظامی شانرا بتعقیب ختم جنگ سرد آنقدر افزایش نداده اند ( به همین دلیل فاقد نیروهای زیاد ، تجهیزات کافی، اسلحهً عصری، ذخیروی و آمادگی های لازمی هستند ) ،

نهم - هر کشور عضو ناتو منافع و اهداف خود را در نظر گرفته است ،

بلی ، کشور های عضو ناتو خوب درک نموده که اعزام نیروهای بیشتر بمعنی بردن قتلهای بیشتر است، چون این مساله راه حل نظامی نداشته بلکه قهر طالبی را تدریجأ به غیض وغضب فراگیرمبدل خواهد ساخت . قوماندان عمومی ناتو « یاب دی هوپ شیفر » نیز اعتراف نموده که « راه حل نظامی برای وضع افغانستان وجود ندارد.»

اهداف ظاهری ایکه امریکا بنا بر اراده و تصمیم خودش به افغانستان امده بود ، از این قرار اند :

یک - شکست دادن به طالبان و امحای القاعده ( ویا دستگیر نمودن رهبران آنها ) ،

دو - اعمار مجدد افغانستان ،

سه - پایان دادن به زرع و قاچاق مواد مخدر ،

چهار - ساختن یک جامعه دیموکراتیک ،

پنج - تأ مین حقوق بشر و پایان دادن ظلم و ستم بر زنان ،

ولی سوال در اینجاست که آیا این اهداف در ظرف شش ونیم سال برآورده شده یا خیر؟ سوال دیگر اینست که پیمان عظیم نظامی ( ناتو ) تشریف اورده ، جامعه بین المللی حضور با الفعل دارد ، بلیونها دالر سرازیر گردیده ، دستهای همسایه ها کوتاه شده ، « دوستان » از کنج و کنار جهان تشریف فرما شدند ، چرا با این همه نه امنیت امده نه یک حکومت ملی ، نه جنگ و مقاومت ختم شده ، نه فساد ، نه مواد مخدر و نه هم عملیات مسلسل نظامی به پایان نرسیده است ؟ تحلیل گران اوضاع میگویند که امریکا و غرب اصلاً برای افغانستان « مطابق با منافع ملی افغانها فاقد کدام استراتیژی سازنده و معینی است .» همن علت است که با همه این امتیازات تقریباً همه چیز در جای خود ساکت و بی تحرک مانده است .

اینکه ستراتیژی مثبت و مشخصی وجود ندارد ، بازسازی با رفتار به اصطلاح مورچه و عملیات نظامی و تلفات ملکی با سرعت موتر در حرکت است ، اینکه در هیچ یک از بخش های انکشافی ، صنعتی ، اقتصادی و اجتماعی کدام پیشرفت مهمی صورت نگرفته ، همه چیز صرف جنبه تبلیغاتی ، سیاسی و مصلحتی داشته و مردم نان شام و لحاف برای سرما ندارند ولی با آن هم متحمل تلفات میشوند ، پس طبعأ باید مخالفت ازدیاد یافته و سر انجام به مقاومت تبدیل شده چنانچه امروز شاهد این پروسه هستیم .

اینکه امریکا مسلسل به ناتو عجز و زاري میکند که هفت هزار سرباز تازه نفس اعزام بدارید ، و اینکه در همین اپریل ۳۲۰۰ سرباز جدید امریکایی وارد افغانستان می شوند ، آیا این علایم فشار و یا ناکامی نیست؟ بعوض اینکه آنها پس از شش و نیم سال تعداد نیروهای خود را کاهش می داد، برعکس اینست ازدیاد می دهند و بدینگونه قتل های دیگری را صادر میکنند . چرا این کار را در آوایل نمی کردند؟ آیا اکنون بسیار دیر نشده است؟ آری ، این ارتکاب همان اصل را ثابت میسازد که « اشغال افغانستان اسان است ولی نگهداشتن آن دشوار است . » درواقعیت امر، هفت هزار سرباز چه ، که ممکن هفتاد هزار سرباز تازه نفس نیز افغانستان را محافظت نخواهد کرد .

تحقیقات و پژوهش « رند کارپوریشن » در سال ۲۰۰۳ ثابت ساخته که در جوامعی چون افغانستان و عراق برای هر یکهزار باشنده به بیست نفر سرباز خارجی ضرورت است . این اصل همین اکنون بمثابهً یک معیار و ستندرد برای درهم شکستاندن مبارزین مورد قبول همه واقع شده است . چنانچه افغانستان در حدود سی ملیون جمعیت دارد، پس باید ششصد هزار ( ۶۰۰،۰۰۰ ) نیروی خارجی در آن حضور داشته باشند یعنی افغانستان به دوازده چند تعداد امروزی ایساف در این کشور نیاز دارد . ازینکه نفوس کابل سه ملیون تن است، در آنجا باید شصت هزار ( ۶۰،۰۰۰ ) سرباز خارجی مستقر میبود . همین ضرورت را دو روزنامهً مشهور امریکا ( نیو یارک تایمز و کریسچن ساینس ما نیتر ) نیز در ۲۰۰۱ خاطر نشان ساخته و تعداد پنجصد هزار چنین نیرو را یاد آور شده بودند. رند کار پوریشن میگوید که « در منازعهً کوسوو برای هر یکهزار باشنده بیست سرباز خارجی مهیا بودند درحالی که در افغانستان این تناسب ده ها مرتبه کمتر است.» این چرا؟ بخاطریکه :

اول - این کار را به ایتلاف شمال واگذار کرد ،

دوم - امریکا خویشتن را قبل از وقت کامیاب دانست ،

سوم - این ارتکاب را اشغال افغانستان نمی پنداشت ،

چهارم - مقاومت را اراده افغانی نه بلکه مداخله خارجی تلقی میکرد ،

پنجم - منافع ملی افغانها را قطعأ اهمیت نمی داد ،

ششم - همسایه های افغانستان را از این شطرنج منزوی می پنداشتند ،

هفتم - مرتکب شدن اشتباهات بزرگ و تکرار آن حتی تا امروز ،

در همین اپریل استقرار ۳۲۰۰ سرباز تازه دم امریکایی ، و به همین تعداد و یا اضافه تر نیروهای ناتو ناگزیر کشتارها، قتلها، و خونریزی های بیشتری بدنبال خواهد داشت و این همان صادراتیست که امریکا و غرب بر افغانها روا میدارند .

این درست است که افزایش پرسونل نظامی تا اندازه ای مؤفقیت تاکتیکی در بر خواهد داشت ولی سرانجام یک اشتباه ستراتیژیکی ای خواهد بود ، یعنی اینکه :

۱ - رژیم کابل را بیش از پیش دست نشانده ثابت خواهد کرد ،

۲ - افغانستان را مستقل نه بلکه تحت اشغال ثابت خواهد کرد ،

۳ - نیروهای جهادی را بیش از پیش تحریک و بر انگیخته خواهند ساخت ،

۴ - اهداف طالبان را بیشتر خواهد ساخت ،

۵ - این حالت تدریجأ به یک جنگ آزادی بخش ارتقاً خواهد کرد ،

۶ - افغانستان را هنوز از ترقی و آبادانی بدور خواهد کرد و آنرا هم آغوش بحران جدی تری خواهد ساخت ،

چونکه تعداد محدود فعلی نیروهای خارجی چیزی کرده نتوانستند و مشکلات را خلق کردند ، پس افزایش آن چه شادابی و گلها را با خود خواهند آورد ؟ در عراق که مساحت آن کوچکتر از افغانستان و جمعیت آن کمتر از افغانستان است ، بتعداد یکصدوهفتاد ( ۱۷۰،۰۰۰ ) عساکر امریکایی مستقر اند آیا آنها امنیت ، ثبات ، و آبادانی را به ارمغان اورده است ؟ اگر قادر اند لطفأ عراق را ترک گویند ! پس در افغانستان چگونه این طریق انها به موفقت خواهد انجامید ؟! معهذا ، اینکه امنیت امریکا در فلوجه و انبار کدام ربطی با دیموکراسی نداشته ، بر عین منوال در پنجوایی و موسی قلعه نیز با دیموکراسی کدام پیوندی ندارد . بدلیلی که امریکا در اینجا ثابت نمود که :

الف - امریکا از لحاظ نظامی دیگر یک قدرت بی چالش ، بی رقیب و بی حریف نیست ،

ب - ارتش امریکا بیش از حد منبسط گشته ، و به این زودیها بر کدام کشورسومی قابلیت حمله را از دست داده است ،

ج - امریکا از نقطه نظر مالی و اقتصادی دیگر یک قدرت آسیب پذیر ، کمزور شونده و بی منابع شونده است ،

د - امریکا دیگر یک ابر قدرت مشروط است یعنی صرف در صدر لیست کشورهای جهان قرار دارد ،

و - چیزیکه امریکا خواهان آنست، دیگر به همان سهولت قبلی تعمیل پذیر نبوده بلکه قدرت شان محدود است ( نه قادر به افزودن نیروهای ناتو با آسانی است ونه هم نیروهای زیاد خود را اعزام کرده میتواند .)

چقدر بهتر میبود اگر امریکا بعوض ۳۲۰۰ سرباز تازه نفس خود به همین تعداد داکتر ، انجینیر ، متخصص ، و ماهرین به افغانستان گسیل می داشتند تا معادن را استخراج و قابل استفاده می ساختند ، به ملیونها جریب زمین را آباد و شاداب میکردند ، بندهای آب و سیستم های آبیاری را احداث و فعال میکردند . زراعت ، صنعت ، مواصلات و تعلیم را رونق می داد و عصری میساخت . اینکه در ظرف شش ونیم سال چنین کارهایی را نکرده ، یک دههً دیگر نیز توقع آن بدلیلی نمیرود که امریکایی ها برای منافع ما افغانها تشریف نه آورده بلکه بخاطر تحقق اجندای خود تشریف فرما شده و افغانستان هدف آنها نبوده بلکه منحیث یک وسیله برای « هدف » مورد استعمال قرار دارد . معذالک ، بهتر خواهد بود تا :

۱ - در افغانستان باید دولتی مستقر شود که دست نشاندهً امریکا نبوده بلکه دشمن آن نیز نباشد ،

۲ - باید بر اشخاص ( خصوصأ بر کسان بی کفایت ، نااهل و نامطلوب ) متکی نباشد ،

۳ - باید از طریق مصلحت ها و معامله ها بمیان نه امده باشد ،

۴ - باید عملأ مخالف هر گونه تروریزم گروپی و دولتی باشد ،

۵ - باید فارغ از عملیات نظامی هلیکوپتر های اشغالی ، مداخلات استخباراتی ، ارتباطی و قومی- لسانی- منطقوی بمیان امده باشد .

۶- باید تحت سایهً نیروهای امریکا و ناتو نه بلکه در حضور و نظارت نیرو های ملل متحد و کشورهای اسلامی ساخته شده باشد ،

اگر اصل های فوق الذکر مراعات نشده باشد ، مشکل است که افغانستان ( با اوردن هر قدر نیرو های اشغالی ) بغیر از مصیبت دیگر کدام آرامش و آسایش و آزادی را مشاهده کند . ببنید ، مقامات کلیدی امریکا اینک بر ناتوانی خود و ناکامی رژیم کابل اعتراف میکنند . صرف یک ماه قبل مایک مک کونیل رییس استخبارات ملی

امریکا اذعان داشت که : « امنیت در افغانستان علی الرغم اینکه حمایت نظامی به رهبری امریکا و سرازیر شدن بلیون ها دالر جریان داشته ، به وخامت گراییده است . . . . حامد کرزی صرف ۳۰٪ خاک افغانستان را کنترول می نماید متباقی ۱۰٪ را طالبان و قسمت دیگر آن را اقوام کنترول میکند . . . . طالبان رباینده هستند . » آیا اکنون انتقادات و ادعا های ما به شواهد بالا تر ازاین نیاز دارد ؟ آیا چیزیکه در انجام این تونل مشاهده میکنیم ، هنوز واضح نیست ؟

بلی ، این یک حقیقت داغ است که رژیم کابل را دیگران خلق نموده ، پرورش داده ، و « مشروع !» ساخته است لهذا به حساب نمی آید بلکه سر نخ مصیبت افغانی فقط وفقط در واشنگتن است وبس . و این نیز کاملاً هویدا است که « کوکا کولا و پپسی با هم کدام فرق خاصی ندارد » ، ولی امید است تا حزب دیموکرات بعد از پیروزی شان در انتخابات امسال همان اشتباهات جمهوری خواهان را اگر اصلاح کرده نمیتوانند ، اقلاً آنرا نباید تکرار نمود بلکه یک ابتکار سازنده را به ارمغان بیاورد تا بد ینوسیله خود و جهان را مسؤلانه از فاجعه ای نجات دهند که خود امریکایی ها آنرا خلق نموده اند .

IP Plans: Best Cloud Web Hosting

Professional web services including fully managed VPS and dedicated servers for businesses and individuals.

Domain Registration - Search and register your domains with IP Plans
Fresh Cloud Shared Hosting with IP Plans
Fully Managed Cloud and SSD VPS with IP Plans
Fully managed Dedicated Servers with IP Plans






58 تن همین اکنون این صفحه کابل پرس را باز کرده اند

پذيرش > دیدگاه > صادرات قتل ها: اشغال افغانستان آسان است ولی نگهداشتن آن دشوار

آگهی در کابل پرس

loading...

پيام‌ها

  • تنافی صدر وذیل
    شهامت ، تحلیل وپرداختن به مهمترین مسئله روز از سوی "نثار احمد صمد" ونیز شهامت میرهزار جان درنشرآن قابل قدر است. کشور به این دو فرهیخته افتخار می کند!

    اما بادقت می توان دریافت بین صدر این تحلیل وذیل آن ناسازگاری وجود دارد. در اول نظرش این است که خود آمریکاه دشمن آفرینی ودشمن موهوم را خلق می کند وحیاتش وابسته به آن است.بنابراین طالب والقاعده وایران صدام... باید باشد، تابتواند سیاست خودرا پیاده کن.پس آمریکاه نمیخواهد که تندروی ازبین برود!

    اما متن اصلی تحلیلشان این پیام رادارد که چرا غرب در افغانستان ناتوان است...!

    حقیقت مطلب هم موافق باقسمت اول بحث شماست. خوب بود برای آن مدرک ودلیل را نیز ارائه می کردید.گرچه قبلا مطلب تحت عنوان" روانشناسی رفتن وماندن غرب از افغانستان" در آریانانت منتشر شده است..

    محمد کبیر محمدی

    • آقای محمدی خوب برداشت کرده است ولی شاید مطلب را عمیق نه خوانده باشد چرا که اګر با دقت کامل و حوصله مندی محض و یا لا اقل دو سه مرتبه آنرا بخواند ممکن آن نا سازګاری که به قول خودش وجود دارد رفع خواهد شد . باید ګفت که تحلیل آقای نثار احمد صمد خیلی به سویه عالی و همه جانبه بوده چنانچه سایت های آزمون ملی و افغان جرمن نیز بلا تأخیر آنرا زینت بخش صفحات خودنمود . البته موضوع تولید دشمن و ناتوانی امریکا در افغانستان دو مبحث جداګانه هستند که بر خلاف ادعای آقای محمدی ربطی با ناسازګاری نه دارد . اګر دشمن را خلق میکند و در از بین بردن آن عاجز است ، این در واقع با نا سازګاری بقول آقای محمدی هیچ رابط ای نه دارد . من به آقای نثار احمد صمد و آقای میر هزار باالترتیب تبریک و حسن نیت تقدیم میدارم . با عرض احترام . ذبیر احمدی

Kabul Press is the most read news and discussion website from Afghanistan. Our sources provide breaking news stories and images focusing on human rights, freedom of speech and good government issues. We aspire to honest, factual coverage that promotes criticism and informed discourse from our readers, without censorship.