کابل پرس: خبری، تحلیلی و انتقادی



پذيرش > دیدگاه > یک فرصت مناسب

یک فرصت مناسب

منبع: ده ایکونومیست ٩ تا ١٥ فبروری ٢٠١٣/ برگردان به فارسی: مسعود اندیشمند

شنبه 23 فوريه 2013, بوسيله‌ى مسعود اندیشمند

نشانه های از همکاری پاکستان به صلح درافغانستان:

پرویز مشرف، رئیس جمهور پیشین پاکستان بی میلی و نفرت خود را در مورد همتای افغان خود حامد کرزی پس از مدتی آشکارا ساخته بود؛ این احساس احتمالاً دو جانبه بوده است. مدت زیادی است که پاکستان میزبانی شبه نظامیانی که حملات مرزی را در افغانستان انجام میدهند و همچنان میزبانی رهبران ارشد شورشیان طالب را بدوش دارد. جنگی را که دولت افغانستان با مشارکت١٣٠٠٠٠ نظامیان ناتو در مقابل شورشیانی مورد حمایت پاکستان براه انداخت، در نتیجه این سیاست پاکستان بدون پیروزی باقی ماند. پاکستان تلاش های مذاکرات صلح دولت افغانستان را با طالبان مختل ساخت.

در مقابل، به نظر میرسد که جانشین آقای مشرف، آصف علی زرداری، در وجود کرزی بهترین دوستِ خود را پیدا کرده باشد. این هفته در بریتانیا، این دو همتا با میزبان خود، دیوید کَمرون، نخست وزیر بریتانیازیرِ یک سکو، با هم خندیدند، دست هم را محکم فشردند و باهم قول دادند. آقای کَمرون آن را یک "سطح بی سابقه ی همکاری" این دو همتا نام برد. آنها حتی با هم موافقت نمودند تا در راستای یک توافق صلح با طالبان در شش ماهِ آینده همکاری کنند. این نشان دهنده ی یک تغیری در راهبرد پاکستان عمیقتر از آن است که توضیح آن را در شخصیت لینت آور آقای زرداری دریافت نمود.

امید برای صلح در شش ماهِ آینده رویایی بنظر میرسد. اما حد اقل پاکستان یک ژست کلانی بسوی "آشتی گری" در افغانستان را نشان داد. در نوامبر سال گذشته اعضای شورای عالی صلح افغانستان از اسلام آباد بازدید نمودند. پاکستان ٢٠ زندانی طالبان افغانی را آزاد کرد، و یک "نقشه راه" ترتیب داده شده بود – که بعد تر آشکار شد . این به پاکستان یک نقشِ مرکزی در آوردنِ طالبان به میز مذاکره بخشید، که قرار است در دوحه (قطر) برگزار گردد. یک فرآیند فراگیرنده ی صلح در حال حاضر یک چشم انداز واقع بینانه تری از هر زمانی دیگر پس از راندنِ طالبان از شهر کابل در سال ٢٠٠١ است.

سالهای متمادی ستیزه جویی، عدم اعتماد متقابل و تلفات (در اثر حملات انتحاری و بمگذاری ها) روابط پاکستان با امریکا و دولتِ افغانستان را در سال ٢٠١١ به پایین ترین سطح رسانده بود. با این وجود اهداف نهایی پاکستان در افغانستان از هم پیمانش ناتو متفاوت نیست. پاکستان هیچ علاقه مند یک جنگ بی پایانی که قربانیانِ آن سربازان و غیرنظامیان خود آن مملکت اند، نیست. تنها یک گروه کوچک منزوی افراطی و چند "واقع گرایانِ" گمراه با یک راهبرد آرزوی بازگشت طالبان بر قدرت در کابل را دارند: که درینصورت خواهان تقویه ی طالبان پاکستانی اند، و هدف این گروه یک حکومت سکولار در پاکستان است. و همچنان این طرحِ آنها امیدی برای احیای یک "پشتونستان" جداگانه برای اقوام پشتون در هردو طرف مرز پاکستان و افغانستان است، این مرزیکه توسط بریتانیا امضا گردیده بود (خط دیورند) هیچگاه توسط حکومت افغانستان رسماً پذیرفته نشده است.(اما این خط را که امیر عبدالرحمن در 1893 امضاء کرد، پسرش امیر حبیب الله در 1905 پذیرفت. نواسه اش امیر امان الله در 1919 و 1921 تأیید کرد. و محمدنادرشاه در 1933 بر آن مهر تأیید گذاشت. م )

آن چه که پاکستان را بر ضد متحدان خود (یعنی افغانستان در جنگ علیه طالبان و القاعده) راند وسواس بیش از حد با کشور هندوستان بوده است. و هدف پاکستان درینجا یک حکومتی در افغانستان است که همکاری اش با هند در کمترین حد باقی بماند و هم پیمان هند نباشد. هراسِ پاکستان از چنین یک اتحادی میان هند و افغانستان "محاصره ی" پاکستان تلقی میشود که آنرا از "عقبگاه استراتیژیک" بی بهره میسازد. پاکستان همواره احساسِ نیاز به جلوگیری تهاجمِ هند را بر خاک خود داشته است. در بهترین حالت، حکومت آینده در افغانستان یک اداره فادارِ پاکستان خواهد بود. سرویس جاسوسی پاکستان آی اِس آی در تشکیل جنبش طالبان که کابل را در سال ١٩٩٦ گرفته بودند کمک کرده بود. به نظر میرسد که وابستگی های قومیی پشتون ها، همراه با پیوندِ وفاداری و قیمومت که در طول این همه سالها شکل گرفته است، طالبان و دیگر جناح های افراطی، از جمله شبکه حقانی هم پیمانان طبیعی پاکستان در افغانستان باشد. اکنون، پاکستان ممکن این تصمیم را گرفته باشد که اگر میخواهد یک حکومتی فراهم کند که بتواند آن را تحمل کند، درآنصورت مذاکره نسبت به جنگ طلبی بیشتر نوید دهنده است.

بنا به دلایل متعددی پشتیبانی ضمنی پیروزی طالبان برای پاکستان بهترین گزینه نخواهد بود. نخست اینکه این نوع پیروزی بعید خواهد بود. هر نوع حکومتی که در افغانستان بعد از ترکِ بسیاری از سربازان ناتو در سال ٢٠١٤ شکل بگیرد احتمالاً قادر خواهد بود شهر های کلان در شمالِ کشور را تحت کنترل خود نگه دارد. از جنوب و شرق دولت با شورشیان روبرو خواهد شد. اما یک جنگ بی پایانِ داخلی به ندرت به نفع پاکستان خواهد بود. دوم رشد طالبانِ پاکستانی، آن فرقه ای که در سال ٢٠٠٩ از منطقه ی سوات پاکستان رانده شده بودند، و ازآن زمان به بعد در شرق افغانستان جایگزین شده اند که در سراسر مرز برای راه اندازی حملات کار میکنند. طالبان افغانستان بعید است که آنها را مهار کنند.

روابط بهبود یافته ی پاکستان با هند و امریکا ممکن که در روند گفتگو بین دو کشور کمک کرده باشد. به احتمال زیاد بعد از شکستن آتشبس در ماه گذشته در مناطق مرزی مورد مناقشه کشمیر انتظارِ وخیم شدنِ روابط بین دو کشور میرفت. سه سرباز پاکستانی و دوسرباز هندوستانی کشته شده بودند؛ اجساد سربازهای هندوستانی مثله شده بودند. اما این امر تا هنوز منجر به فروپاشی روابط بین دو کشور نگردیده است. و بحرانیکه در روابط بین پاکستان و امریکا ایجاد شدکه منجر به بسته شدن مرز افغانستان (توسط پاکستان) به کامیون های ناتو گردیده بود، حالا با گشایش مرز بروی کامیونهای ناتو، بحرانِ روابط بین امریکا و پاکستان تخفیف یافته است. پاکستان در وجودِ جان کري یک وزیر امور خارجه ای را می بینند که رهبرانشان از وی شناسایی دارند و از طریق وی امیدوارند که کمک های مستمر امریکا به پاکستان ادامه بیابد.

ناظران افغان محدودیت های آقای زرداری را میدانند. با اینهمه احتمالاً وی اولین رهبر ملکی پاکستان باشد که توسط یک شهروند دیگر پس از یک دوره ی کاملِ پنج ساله جایگزین گردد، وی قیمت آنرا با گذاشتن ارتش برای اجرای سیاست امنیتی پرداخته است. همینطور دلگرم کننده ترین جنبه ی مذاکرات در بریتانیا این بود که سران هردو، ارتش پاکستان و آی اِس آی در آنجا حضور داشتند. با حضور این دو مقام پاکستانی این حقیقت را نمیتوان رد کرد که اینها با عناصری از حملات توسط نیروهای مسلح و یا گروه های تروریستی که بخاطر تحریک علیه هند، افغانستان و یا ناتو طراحی کرده بودند، روابط خود را حفظ کرده اند. تروریست ها همدستانِ خطرناکی اند که بطور کامل تحت کنترل حامیانشان نیست.

وقتی وضعیت بحرانی است

با این حال این استدلال همچنان در برابرِ طالبان افغانی که سخنگوییشان از گفتگوها در بریتانیا را بشدت انتقاد کرد هم صدق میکند. مهمترین پرسش در حال حاضر پیرامون گفتگو ها این است که آیا پاکستان واقعاً قادر خواهد بود که آنها(طالبان) را به پای میز مذاکرات بکشاند؟ این کشور برخی از رهبران طالبان را که یکی آنها شکایت از سالهای شکنجه را که متحمل شده است مینمود (در کامنتی بعداً از آن انکار کرد) را زندانی کرده بود. رهبران ناتو مدتی است که ادعا دارند که برخی چهره های پیشتاز طالبان به ظاهر آزادانه زندگی میکنند ولی در واقع گروگان بودند. نمیتوانستند به خانه ی خود برگردند اگرچه آنها خود میخواستند که به افغانستان برگردند. پاکستان نشان داده است که بدون همکاری آن کشور، جنگ در افغانستان هرگز پایان نخواهد یافت. پاکستان هنوز باید ثابت کند که این کشور توانایی آوردن صلح را دارد.

IP Plans: Best Cloud Web Hosting

Professional web services including fully managed VPS and dedicated servers for businesses and individuals.

Domain Registration - Search and register your domains with IP Plans
Fresh Cloud Shared Hosting with IP Plans
Fully Managed Cloud and SSD VPS with IP Plans
Fully managed Dedicated Servers with IP Plans






55 تن همین اکنون این صفحه کابل پرس را باز کرده اند

پذيرش > دیدگاه > یک فرصت مناسب

آگهی در کابل پرس

loading...

پيام‌ها

  • دوستان باز هم یک نمایش جدید, پاکستان می خواهد در افغانستان صلع بیاورد , چیزی که امریکا در ظرف 12 سال نتواسته افغانستان را ارام و یک صلع سراسری بیاورد محال است که پاکستان نا پاک هم چون جیزی را انجام دهد.حتمن در قباا ان نمایش نامه جدید است پلان های دیگری نهفته است . یا بازی پشت پرده ای دیگر در راه است خدا عاقبت را به خیر کند .

  • اخیرا وقتی به امریکا رفت برایش گفته شد که برو گم شود دیگر ریس جمهور اباما نمی خواهد با تو ببیند.
    وقتی ریس جمهور به مذاکرات لندن رفت فهمید که برنامه قبلا تدوین شده از جانب انگلیس ها برای افغانستان اجرا خواهد زیرا دیگر توانایی امریکایی ها برای ادامه نبرد در افغانستان مثل زمان روس ها باقی نمانده است. بنا از جانب کرزی صاحب حرف از بهار دیگر برای مردم افغانستان به میان امد.
    اخیرا به شکل ظاهری طوری وانمود گردید که کرزی صاحب میخواهد دیگر حملات هوایی متوقف شود که به نظر باز همان ناتوانی امریکایی ها برای ادامه جنگ در کشور میباشد. و حالا باز به دستور همان امریکایی ها حکم ترک جبهات میدان وردک مطرح میشود و ان چوکره احمق عظیمی چنان بیان میدارد که گویا همه مردم افغانستان دست نشانده بودن این رژیم را نمی فهمند.
    دیگر برای همه مردم افغانستان هویدا شده که این خارجی ها اند که دیگر توان ادامه جنگ را ندارند و از دست نشانده خود میخواهند چنین بگوید و چنان. به زودی شاهد گفتار های دیگر ریس جمهور در مورد تخلیه مناطق جنگی و واگذاری انها به نیرو های افغان غرض تطبیق برنامه انگلیس ها در افغانستان خواهیم بود. زیرا دیگر امریکایی ها از وحشی گری مانده اند.

Kabul Press is the most read news and discussion website from Afghanistan. Our sources provide breaking news stories and images focusing on human rights, freedom of speech and good government issues. We aspire to honest, factual coverage that promotes criticism and informed discourse from our readers, without censorship.