کابل پرس: خبری، تحلیلی و انتقادی



پذيرش > دیدگاه > قطعنامۀ شورای امنیت بجای پیمان امنیتی کابل- واشنگتن

قطعنامۀ شورای امنیت بجای پیمان امنیتی کابل- واشنگتن

دو شنبه 23 دسامبر 2013, بوسيله‌ى محمد اکرام اندیشمند

هرچند وزیرخارجۀ ایالات متحده امریکا، روز بیست و پنجم قوس1392(16دسمبر 2013) احتمال امضای پیمان امنیتی را با جانشین حامدکرزی مطرح کرد، اما تصویب قطعنامۀ جدید شورای امنیت ملل متحد یکی دیگر از گزینه هایی خواهد بود که نیاز به پیمان دو جانبه میان کابل و واشنگتن را منتفی می سازد. گفته می شود که این گزینه بر سر میز اعضای دایمی شورای امنیت قرار دارد و حتی به عنوان بدیل در صورت مخالفت جانشین رئیس جمهور کرزی مدنظر گرفته شده است؛ علی رغم آنکه امضای پیمان دو جانبۀ مذکور با رئیس جمهور کرزی و یا با جانشین وی پس از انتخابات ریاست جمهوری در بهار سال آینده خورشیدی و مسیحی همچنان از گزینه های ممکن در این مورد تلقی می شود.

قطعنامۀ جدید شورای امنیت ملل متحد در جهت بقای قوت های ناتو و امریکا در افغانستان در اجلاس ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه با فرماندهان ارتش آن کشور و وزیرخارجه روسیه(11دسمبر2013) نیز مورد گفتگو قرار گرفت. در نشستِ پوتین و ژنرالان روسی بر سر تقویت حضور نظامی روسیه در قطب شمال، اوضاع افغانستان و حضور نظامی امریکا و ناتو و پیمان امنیتی دو جانبه میان کابل و واشنگتن نیز ارزیابی شد. یک خبر نگار نشریۀ محلی در شهر اوفای روسیه به نقل از منابع آگاه می گوید که سرگئی لاوروف وزیرخارجه روسیه به پوتین و فرماندهان ارتش از اوضاع افغانستان گزارش داد. نکتۀ مهم در این گزارش، سخن از تصویب قطع نامۀ جدید شورای امنیت ملل متحد بود که در آن، مجوز حضورنظامی ناتو پس از پایان سال2014 تسجیل می شود. در این مورد گفته شد که مسکو پس از مذاکره با امریکا و ناتو در مورد افغانستان به این نتیجه و توافق رسیدند تا قوای ناتو و امریکا پس از سال 2014 بدون توجه به امضای پیمان دوجانبه امنیتی میان رئیس جمهور کرزی و ایالات متحده امریکا همچنان در افغانستان باقی بمانند. روسها زمانی به این توافق تن دادند که امریکا و ناتو به آنها، امتناع رئیس جمهور کرزی را از امضای پیمان دو جانبۀ امنیتی جدی و خطرناک تلقی و توضیح کردند. به نظر می رسد که امریکایی ها و متحدین اروپایی شان از امضای پیمان با رئیس جمهور کرزی ناامید شده و بدیل آنرا، مجوز شورای امنیت سازمان ملل پندارند. مارتین دیمپسی رئیس ستاد مشترک یا لوی درستیز ارتش امریکا در فرودگاه بگرام گفت(11دسمبر 2013)که امریکا از بحث و مذاکرات جدید بر سر پیمان امنیتی با دولت افغانستان می پرهیزد. این اظهار نظر، احتمال مجوز جدید شورای امنیت ملل متحد در مورد تداوم حضور نظامی ناتو و امریکا را قوت بیشتر می بخشد، هر چند که ابراز نظر متناقض امریکایی ها بر سر پیمان دو جانبه امنیتی، کمتر از ابهام و موضع متغیر و متفاوت رئیس جمهور کرزی بر سر امضاء و عدم امضای این پیمان نیست.

امریکایی ها و متحدین اروپایی شان به مقامات روسیه از ضرورت حضور نظامی در افغانستان در جنگ با تروریزم و مسایل دیگر، چون مواد مخدر صحبت کردند که در صورت خروج ناتو و قطع کمک به افغانستان، این کشور به منبع بی ثباتی برای تمام منطقه منجمله روسیه تبدیل می شود. مقامات روسی در این گفتگوها با ناتو، خواستار تدوین گزارش مستدل و مستند شدند تا حمایت کشورهای عضو سازمان شانگهای به خصوص حمایت و توافق چین را حاصل کنند. روس ها به ناتو و امریکایی ها اطمینان دادند که چین و تمام اعضای دایمی و مؤقت شورای امنیت ملل متحد از حضور نظامی ناتو پس از سال 2014 حمایت می کنند.
در حالی که هنوز این خبر مورد تأیید و گزارش رسانه های معتبر بین المللی قرار نگرفته است، این پرسش به میان می آید که در صورت صحت چنین خبر و گزارشی، آیا روس ها و پیمان شانگهای به نحوی در عقب امتناع رئیس جمهور کرزی از امضای پیمان دو جانبۀ امنیتی با امریکا قرار ندارند؟ اگر این حدس و گمان بخشی از مخالفت های رئیس جمهور افغانستان در مورد امضای پیمان باشد، روس ها بدنبال چه اهدافی هستند؟

یکی از نکات قابل پاسخ به اهداف روسها در این مورد، جلوگیری از پیمان دوجانبه امنیتی و نظامی میان افغانستان و امریکا نه به منظور بیرون راندن نیروهای امریکایی و ناتو، بلکه برای ماندن این نیروها با مجوز شورای امنیت ملل متحد و تحت نظارت آن خواهد بود. در این صورت، روسیه و چین کم از کم میتوانند به نحوی در افغانستان دخیل باشند و نقش ایفا کنند. در حالی که با امضای پیمان دو جانبۀ امنیتی میان کابل و واشنگتن، آنها چنین زمینه و فرصتی را از دست میدهند. روسها از حضور نظامی امریکا و ناتو در افغانستان در یک حالت دو گانگی، با کراهت و نگرانی استقبال می کنند؛ در حالی که پایگاه نظامی امریکا را در کشوری که در دوران جنگ سرد بخشی از قلمرو نفوذ خود تلقی میکردند، نفرت آور و نگران کننده می پندارند. از جانب دیگر، حضور نظامی امریکایی ها را مهاری بر دهن القاعده و طالبان در جهت دورماندن از خطر آنها ارزیابی می کنند. حاکمیت مجدد طالبان و القاعده در افغانستان برای روس ها حتی بیشتر از حضور نظامی امریکا و ناتو، چالش برانگیز و خطر آفرین است. افزون بر این، درگیری مداوم امریکایی ها با افراط گرایان اسلامی در افغانستان همراه با خسارات مالی وجانی، برای روسها تماشایی و لذت بخش خواهد بود.

و اما سود و زیان مجوز شورای امنیت ملل متحد در بقای حضور نظامی امریکا و ناتو برای افغانستان بجای پیمان امنیتی دو جانبه میان کابل و واشنگتن چیست؟
تصویب قطعنامۀ شورای امنیت ملل متحد در جهت بقای نظامیان ناتو و امریکا برای افغانستان بسیار بیشتر از پیمان دوجانبه امنیتی کابل-واشنگتن، چالش آفرین و زیانبار است. افغانستان با قرار گرفتن در گرو دخالت و نفوذ قدرت های متفاوت و رقیب جهانی، فرصت بهره گیری مناسب را در ابعاد مختلف حیات سیاسی، اقتصادی، امنیتی و حتی اسقلال و حاکمیت ملی از دست میدهد. این احتمال وجود خواهد داشت که افغانستان به میدان رقابت میان اعضای دایمی شورای امنیت سازمان ملل، بویژه رقابت های ناتو و سازمان شانگهای تبدیل شود. در حالی که بر عکس، افغانستان در یک پیمان دو جانبه با امریکا و یا هر کشور مقتدر دیگر، زمینه ها و فرصت های بهتر و بیشتری را در جهت استقلال، حاکمیت ملی و حتی پیشرفت اقتصادی و توسعۀ سایرعرصه های حیات بدست می آورد.

IP Plans: Best Cloud Web Hosting

Professional web services including fully managed VPS and dedicated servers for businesses and individuals.

Domain Registration - Search and register your domains with IP Plans
Fresh Cloud Shared Hosting with IP Plans
Fully Managed Cloud and SSD VPS with IP Plans
Fully managed Dedicated Servers with IP Plans






51 تن همین اکنون این صفحه کابل پرس را باز کرده اند

پذيرش > دیدگاه > قطعنامۀ شورای امنیت بجای پیمان امنیتی کابل- واشنگتن

آگهی در کابل پرس

loading...

پيام‌ها

  • دربخش سیاست و تاثیر گذاری در روند تکامل تاریخی؛ چه بسا روس ها نقش منفی و پارازیت گونه یی را ایفا نموده اند! هرچند در بخش هایی دیگر، خدماتی را نیز به انجام رسانده اند! هفتاد سال سایه مستدام و کشنده سوسیالیزم بیان گر بستر تاریخی مردم و جامعه روس میباشد. سوسیالیزم روسی که با تمام قدرت و توان در مقابل جهان دموکارسی قد علم نموده و خسارات جبران ناشدنی را بر پیکره ان وارد نمود.. حال نیز مرده ریک همان سیاست های هفتاد سال کم و بیش در پیکره سیاست گذاری های این جامعه باقی مانده است! سر تمبه ترین سیاست مداران را در درون سیاست گذاران این کشور من مشاهده مینمایم! رادیکال اسلامی در خاور میانه ، بیش از هر کشور دیگر استقلال و حاکمیت روس ها را با خطر مواجه میسازد! چون روس ها نزدیک و هم مرز با کشور های تنش آفرین میباشد.... حال که ناتو و ایالات متحده امریکا بار مبارزه با تروریزم و رادیکالیزم را بردوش میکشند، این درحقیقت بخش از بار امنیت ملی روس ها را نیز تامین به تامین میگیرد و.. من نمیدانم روس ها را چه دیو زده است که این واقعیت را نه میتوانند درک بنمایند! اگر ناتو و ایالات متحده از افغانستان و.. به کشور های خود واپس مراجعه بنمایند؛ جنگ های چچن، داغستان و قفقاز؛ اولین شعله هایی است که فرزندان روس قربانی این ها شعله خواهد بود.. خوب است سیاست مداران کرملین از سرتمبه گی تاریخی بدر ایند، و جهان متحد و یک پارچه، در راستای رشد و تعالی دموکراسی؛ بدور از پارازیت و سنگ اندازی ها گام بردارد! به امید ان روز!!

  • دوستان عزیز این توافقنامه را حتمن کرزی امضاآ میکند و این که امروز وفردا میکند مردم بیجاره افغان را سر کار گذاشته تا بتواند به مردم خودش را قهرمان ملی معرفی نمایید و این را فراموش کرده اید که کرزی را کی سر قدرت اورد و چطور می تواند از یک مسله میهم سر پیچی نمایید و این موش گربه بازی را به خاطر مردم انجام میدهد .

  • من موافقت و امتناع از امضای قرارداد امنیتی میان افغانستان و امریکا و نقش دولت روسیه و امریکا را با دید متفاوت تر از جناب اندیشمند می بینم:
    1. پالیسی امریکا هنوز بر بنای تقویت رادیکالیزم ، رشد بنیادگرایی مذهبی، انتقال جنگ از جنوب به شمال افغانستان، انداختن نفاق زبانی، مذهبی و قومی استوار است. کار امریکا هنوز در اشتراک با آی اس آی پاکستان و دولت انگلستان در افغانستان تنظیم می شود. هنوز گروه های دینی مذهبی در افغانستان تقویت میگردد و افراد و گروه های سیکولار سرکوب میگردد. امریکا هنوز در افغانستان سیاست و شیوه های کار شفاف ندارد.
    هرگاه علایم و نشانه های تغییر پالیسی مستقل امریکا را مبنی بر مباره واقعی آن با تروریزم و بنیادگرایی مشاهده کردیم، در آنصورت نطرات محترم اندشمند را عملی و قابل پذیرش می دانم.
    2. رقابت میان قدرت ها بر سر افغانستان به نفع افغانستان است. در صورت همکاری یک کشور افغانستان در حلقوم یک قدرت بزرگ بلعیده می شود. رقابت دو یا چند قدرت ، فایده و ضرر های کشور ها بر افغانستان را برملا می کند و شفافیت بوجود می آید. آخرین راه حل افغانستان به این جا باید برسد که کشور های بزرگ مطابق توافقات بین المللی افغانستان را زون صلح اعلان کنند. به امور داخلی آن مداخله نکنند، و تنها با تروریزم و مواد مخدر مباره مشترک داشته باشند، به ضرر افغانستان نیست. مداخله امریکا با حمایت بلوک غرب دولت و حاکمیت ملی در افغانستان را متزلزل کرد.
    3. هرگاه یک قدرت یا قدرت های مشترک المنافع سرنوشت افغانستان را بدست داشته باشند، آنها بخاطر بقای دایمی شان شاخض های ایجاد دول ، حاکمیت ملی، رشد اقتصادی را نابود می کنند. چنانچه تا امروز کرده اند. افغانستان را با فساد، نفاق و نفرت نگهمیدارند. کسانی که موجودیت امریکا در افغانستان را موجب رشد این کشور میدانند، چه تضمینی دارند؟ آیا از وحشت و دهشت و حکومت دسیسه و نیرنگ در جریان بیش از یک دهه انکار می کنند؟
    محاسبه دستاورد های امریکا در رشد افغانستان از صفر محاسبه میگردد که نادرست است. همین امریکا بود که با ایجاد طالب و با به قدرت آوردن آن افغانستان را از 50 به صفر آورد و حالا از صفر تا 10 رسانیده و آنرا دستاورد میداند. این دستاورد نیست. امریکا باید رشد افغانستان را تا 50 برساند و بعد از آن آنرا دستاورد بخواند.
    4. به باور من در عقب مخالفت های کرزی خود امریکا قرار دارد. امریکا تا حال با امضای قراداد نظامی تا حال با مخالفت روسیه، هند، چین و سایر کشور های منطقه روبرو است. آنها در این راه با سخت ترین کار دپلومتیک زیر پرده کار می کنند و مخالفت کرزی برای آنها مهلت را فراهم می کند.
    5. قضایای سوریه و اوکراین ثابت می سازد که جهان یک قطبی که موجب بدبختی بشریت گردید، ملیون انسان نابودشدند، نفرت و خصومت سراسر جهان را فراگرفت، اصول قبول شده همزیستی مسالمت آمیز میان کشور های جهان پامال گردید و قانون جنگل در جهان مسلط شد که زور کمزور را تهدید و نابود کرد، دیگر به تدریج از بین می رود و امریکا متوجه می شود دکه دیگر در حالی نیست که سرنوشت همه ملل جهان را تعیین کند.
    http://urozgan.org/fa-af/article/444/

    آنلاين بنگريد : www.daripost.com

Kabul Press is the most read news and discussion website from Afghanistan. Our sources provide breaking news stories and images focusing on human rights, freedom of speech and good government issues. We aspire to honest, factual coverage that promotes criticism and informed discourse from our readers, without censorship.