کابل پرس: خبری، تحلیلی و انتقادی



پذيرش > دیدگاه > محکومیت تجاوزات وجنایات اخیر به بهانه کوچیگری

محکومیت تجاوزات وجنایات اخیر به بهانه کوچیگری

بیانیه علما، طلاب، معلمین، دانشجویان وتشکلهای فرهنگی مهاجر افغانستانی مقيم ايران -مشهد

شنبه 28 ژوئن 2008, بوسيله‌ى آذر کیش

در اشتباه مطلق اند کسانی­که خود را در پشت سیاست های دو­گانه پنهان ساخته اند و خیال دارند بازی عبدالرحمن را تجدید و کار نا تمام ملاعمر را تکمیل­ کنند. اگر دولت منتخب به وظیفه ملی­ و تاریخی خود عمل نکند و همچون گذشته خود را در برابر بخشی از مردمان کشور مسئول بداند و برای توده های عظیمی از مردم حق حیات هم قایل نباشد، مردم افغانستان در دیدگاه و عملکرد خود نسبت به این دولت تجدید نظر خواهد­کرد. دولتی مشروعیت دارد که قانون اساسی را تطبیق و از شهروندان کشور بدون تبعیض و تبار­گرایی دفاع کند و گرنه مشروعیت آن سلب و با او همان رویه ای اعمال خواهد شد که با حاکمیت دارو­دسته­ های مسلح حاکم بر کابل -پس از سقوط دولت دکتر نجیب- و سپس حاکمیت فاشیستی ملا عمر صورت گرفت.

سال 1311ق امیر عبدالرحمن، بی­رحم ترین دیکتاتور تاریخ افغانستان، دستور داد تمام چراگاه های هزاره­ جات باید در اختیار دولت قرار بگیرد و هزاره­ ها حق استفاده از آن ها را ندارند. پس از صدور این حکم، حکام دولتی مرغزار های هزاره­ ها را به افغان های کوچی واگذار کردند. او به این اکتفا ننمود، بلکه درچهار شنبه 4 رمضان1311 این اعلامیه را برای جلادان خود فرستاد:«­از خرید و فروش دختران و زنان هزاره هرکه می­خرد، شخص خرنده تومانی دو روپه یعنی ده یک محصول بدهد. و از این ممر با وجود صدور امر اقدس، هزاران زن و دختر خرید و فروش شده، یک روپه عاید خزانه­ی دولت نگشت.»( نام بدل سراج التواریخ جلد سوم(1)/352).

«در17 ذی حجه1311ق امر شد که املاک علاقه جات ورث، سرخجوی و غیره را مساحت کرده درقید جریب آرند و از جمله املاک میران و کسانی که در محاربات به درک اسفل رفته اند اکثر ایشان سید، زوار، کربلایی و میر و میر زاده بوده ... یا دستگیر شده اند، تمامت خالصه دولت دانسته داخل دفتر ضبطی­ کنند و کسانی را که لا وارث باشند نیزضبط خالصه کنند...و از صدور این حکم، اکثر املاک هزاره­ی سید و زوار و­کربلایی­ و میر و میرزاده بودند ضبط دیوان سلطنت گشت ... املاک ...به مهاجرین و ناقلین افغان داده شده اند»( ­همان /363).
«­حاکم و قاضی­مالستان­گوسپندان هزاره آن جا را در وقت محصول گرفتن، شش روپه بها کرده و برای خود به نیم روپه خریده اکثر را به نیم روپه هم نمی دادند.»(همان/360).

سال 1312: «مردم­کوچی افغان... جسورانه تجاوز کرده علاوه بر مراتع­ آن مردم، مزارع ایشان را نیز تلف و علف دواب و مواشی­ خود­کردند و آن­گاه ... در 9 ربیع الاول1312 جنرال شیرمحمد را فرمان رفت که از مردم کوچی مراسم باز پرس را به تقدیم برسانند و او گوسپندان بسیاری از مردم افغان به رشوت گرفته غور رعیت را نکرد و علاوه بر­آن تاوان گوسپندان افغان را که اظهار مفقودی­ کردند، از هزارگان بگرفت. چنانچه از آن روز تا حال کسی افغان کوچی را مانع نگردیده، در هر سال خسارت زیادی به آن مردم می رسانند فقط.»(همان/370)

سال1314ق «هم در این آوان جمعی شرفیاب حضور انور شده، خواهش زمین «چوره» هزاره را کرده و حضرت والا ایشک دوست محمد خان را ... امر کرد که اراضی و عقار چوره را که مفتوح العنوه می باشد، از رعیتی و ضبطی را به ایشان بدهد... و از صدور این حکم تمامت مردم ... از کوچی و زمین دار، خواهان ملک و زمین شده و شروع به ملک گرفتن هزاره کردند ...­ آخر الامر املاک مردم هزاره به مردم مهاجر و ناقل افغان داده شده و همه­ ای این وجوه داخل دفتر خیال ماند و مردم هزاره فرار ایران و هندوستان و ماوراء النهر شدند.»(همان414).

«­مردم­ کوچی­ افغان، چهل خانوار از مردم هزاره دایکندی را غارت و تاراج کرده و هفت نفر زن و دختر را اسیر کرده با دو صد راس­ گوسپند و یک صد و پنجاه فرد گاو و تمامت مال و متاع ایشان برداشته داخل­ علاقه دولت­یار شدند ... پنجصد باب دکان نساجی و دو صد باب دکان رنگرزی در گیزاب بوده، از عریضه غلام حسین خان فرح گیر نوشته شده، همه خراب و بی­ آب شدند.» (همان440-439).

آن­چه در بالا یاد شد، تنها نمونه ي ناچیز از بیداد بی پایان دولت های نامشروع، طرار،جنایت پیشه و تبار­گرا بود که با نسل­ کشی­ وجنایت، مردم افغانستان را قتل عام نموده و به بردگی می­گرفتند. از سوی دیگر دارایی و اراضی شان را تحت «فرمان» های حکومتی به دارو دسته های فراخوانده شده از هند واگذار می­کردند. این شیوه ستمگری به مدت قریب به یک صد سال؛ یعنی تا زمان حاکمیت داود خان بر مردمان بومی­ مرکز، غرب و شمال افغانستان اعمال می­ شد. این است سابقه و ریشه فرمان­های به اصطلاح قانونی­ که امروزه مستمسک جنایت ها و وحشی­گری های نوین شده است!!!

در آلمان و کشور­های همسو در جنگ جهانی، هنوز غرامت نسل­ کشی یهودیان اروپا را می پردازند؛ اما در افغانستان اسناد صادر شده از سوی جنایت کاران جنگی­-که میلیون ها انسان را­کشته و میلیون ها انسان دیگر را از دهه 1880 تا زمان به قدرت رسیدن امان الله خان (1919) به بردگی­ گرفته و به فروش رساندند- مصدر حکم و مورد تایید قرار می­گیرد و هیچ کسی هم اعتراض روا نمی دارد؛ بلکه باز هم از نسل های هفتم و هشتم قربانیان باج جدید می­خواهند!!!!!

دیکتاتورهای مهارگسیخته و خونریز­، مردم افغانستان را این­گونه می­دیدند:«مردم ارزگان از نظر سردار عبدالقدوس خان بهایم صفت و شادی هیأت و خرس صورت­ آمده، همین قسم به عرض حضور رسانید­ که طبع خواهش آن ها را ندارد که کسی را به نکاح یا کنیزی با خود بردارد، با وجود این، شصت دختر را خود او و هم چنین باقی افسران و سرکردگان پنچ پنچ و ده ده زن و دختر به قسم کنیزی­ گرفتند...»(همان/245).


«... با این که مردم هزاره مستاصل شده و سر در خط فرمان نهادند، اما مردم فوجی در حین اسلحه جمع­ کردن و علوفه خواستن بنیاد ظلم را چنان عریض نهادند که از دود آه مظلومان فلک دیگر غیر از افلاک نه­ گانه مجسّم شد. چنانچه بسیار کسان کشته شده و بسیار زنان و دختران و امردان پرده ناموس­ شان دریده گشت و­آن قدر بیداد بدان قوم رویداد که قلم از شرح آن عاجز است...»(همان/245).

این بود شمه­ ای ناچیز از وظیفه شناسی و رعیت پروری حکومت هایی­ که فرمان قتل عام و ضبط اموال مردم بومی­ کشور را صادر می­کردند؛ یعنی برخلاف تمام دنیا، تا دهه دوم قرن بیستم حکومت ها مردم بومی افغانستان را به بردگی می­گرفتند!!!!

این­ امر­تنها در زمان عبدالرحمن­ ختم نشد؛ بلکه اخلاف او نیز دست کمی از او نداشتند. برای نمونه در زمان صدارت شاه محمود و سلطنت ظاهرخان، در دهه به اصطلاح دموکراسی، عدالت این چنین تطبیق می­گردید:« در زمان صدارت شاه محمود عموی ظاهر خان، در یک جنگی­ که بین افغان ها و هزاره ها رخ داد، یک نفر هزاره شیعه­ کشته شد و یک پای شتر برادر­کوچی­ که زخمی بود به هزاره ها تهمت زده شد، بازخواست و عدالت اسلامی و افغانی ظاهر خان این­که به ورثه هزاره مقتول از طرف قاتل 600 افغانی دیه داده شد و به عوض زخم پای شتر مبلغ سه هزار و هفتصد افغانی که از هزاره ها گرفته برای صاحب شتر داده شد.»(نگاهی به دیروز و امروز افغانستان، طالب حسین قندهاری/28).

وضعیت کنونی جریان کوچیگری طالبانی و مسئولیت دولت

اکنون دیگربار تاریخ خونین­ و غمبار مردم ما در حال تکرار شدن است. بار دیگر از لابلای اوراق کهن­ آن بوی خون و باروت­ و ضجه های مادران و­کودکان به زنجیر­کشیده شده می­ آید. صدای شکستن و خرد شدن استخوان های انسانها، درد، ناله و شکنجه زنان و کودکان جنگزده و گرسنه در دخمه ها و سیاه چاله های متعفن اربابان نفرت و بیدادگری.

امروز بهسود، شهرستان، ناهور، شمالی، بغلان تخار و بسیاری از مناطق دیگر افغانستان در حالی در­کام درگیری های سازمان یافته­ ی ناقلان- طالبان و القاعده قرار می­گیرد که دست های سیاه بیگانه و خودی­ که منافع پست خود را در جنگ و خشونت می پایند، در پشت قضایا قرار دارد.

چندی پیش فردی­که هویت افغانی آن مورد سوال است- به اصطلاح نماینده کوچی ها!!! در پارلمان افغانستان در حضور تمامی نمایندگان،- از قانون اساسی­ گرفته تا هویت ملی مردم را به سخره می­ گیرد و خود را «­افغان اصیل» و مردم بومی افغانستان را شهروندان درجه چندم بر می­ شمارد که حق ندارند از حق حیات خود سخن بگویند!!! اعتصاب بیش از یک صد نماینده به پشیزی حساب نمی­شود و دولت لرزان متکی بر عصای غرب، با سکوت و تایید تلویحی خود، جنایتکاران را جری تر و جنایت ها را در عمل تایید می­کند.

از نظر ملت ستمدیده افغانستان، این صدا، صدای عبدالرحمن ها و نادر ها و هاشم ها و... است که از حلقوم یک تبار­گرای انحصار طلب و فاشیست بر می­ آید. اگر دولت منتخب ما صداقت دارد، چرا سردمداران جنایت ها و آدم کشان طالب را در درون خود جای داده است؟ چرا سال گذشته حریم امن­ کشور شکسته شد و ده ها انسان بی­گناه شهید و هزاران خانوار و زن و کودک مردمان صلح دوست به خاک و خون کشیده، آواره گردیدند و دارایی شان به آتش­ کشیده شد؟! دولت محترم هیچ اقدام مفیدی انجام نداد؛ بلکه خاکستری بر آتش افکند و­کانون فتنه را موقتا پنهان کرد. آیا این است پاداش صلح طلبی، همکاری با دولت، سهم­گیری فعال در روند خلع سلاح و همسویی با روند دموکراسی در­کشور؟!

تجاوز سازمان یافته به حریم امن زندگی­ آن دسته از مردمان افغانستان که در ایجاد روند صلح و خلع سلاح پیشقدم بوده اند و در طول سالیان پس از شکست نظام دهشت افکن طالبانی تنها و تنها به امنیت و آبادانی اندیشیده اند و یاور دولت بوده اند، این­ گمانه را تقویت می­کند که دولت ما با عمل نکردن به وظایف خود و با سکوت در برابر تجاوز و جنایت ها- در پی­ آرامش نیست و مردم باید بار دیگر برای حفظ جان و مال خود، چاره ای جز دست بردن به قبضه سلاح ، ندارند!!

این دولت است که -گذشته از عملکرد تبعیض آمیز با نا برابری فاحش در فرایند توسعه و انکشاف کشور و عملکرد قبیله­ ای- اکنون با باز گذاشتن دست تجاوز، هویت و حیات فزیکی مردمان بومی افغانستان را درمعرض هجمه قرار داده است.

آیا سکوت در برابر تجاوز، قتل، غارت، ویرانگری و تطبیق سیاست زمین سوخته در­ سر زمین­های مرکزی و
شمالی­ کشور از سوی­ گروه ها و افراد مشکوک، سازمان یافته و به شدت مسلح -تحت هر عنوانی که باشد- خود تشویق به ایجاد نا امنی نیست؟!!

آیا ادامه سیاست تجاوز و بگیر و ببند از سوی دارو دسته های دهشت افکن همراه با سکوت معنا دار حاکمیت، دقیقا پیگری همان سیاستی نیست که از زمان عبدالرحمن جلاد و اخلاف آدمکش او برای ایجاد دشمنی­ میان مردم افغانستان اعمال می­شد؟!! سیاستی که بیش از یک صد سال با جدیت تمام از سوی زورمداران­ حاکم در افغانستان دنبال می­شود و ثانیه به ثانیه کشور را به عقب سوق می­دهد.

کوچیگری در دنیا، تداعی­ گر چوپانان مهربان با رمه­ های آرام در دشت های بی­ صاحب است؛ اما پدیده­ ی که در صد سال اخیر به نام کوچیگری بر مردم افغانستان تحمیل شده است، یاد آور دزدی، جنایت، غارتگری، نسل کشی، تجاوز، زورگیری بی پایان از یک سو و مرگ تدریجی مردمان بومی­ کشور از سوی دیگر است.

دولت مردان ما باید بدانند که امنیت رکن اصلی توسعه است و توسعه در یک کشور، امری بخش پذیر نیست.یعنی باید جای جای یک مملکت به صورت متوازن انکشاف یابد تا ملتی از نعمت رفاه برخوردار شود. حال چالش ها و کشاکش های صدسال اخیر، ثابت ساخت­ که با سیاست و عملکرد تبعیض آمیز، تصفیوی، نه ملتی نابود می­شود و نه نورچشمی­ ها پیشرفت می­کنند؛ بلکه این سیاست، گندابی است­که در فرجام دیر یا زود، همه را در خود فرو می برد. اگر سیاست جانب دارانه و نقش بازی­ کردن دو پهلو ثمر بخش بود، نورچشمی­ های تبار­گرایان باید امروزه به جای بیابان گردی، نسل کشی و تجاوزگری در کاخ­های مرمرین زندگی می­کردند و قتل عام شده ها، و محکومان تاریخ از صفحه روزگار نابود می­شدند؛ در حالی­که چنین نشد، بلکه در تاوان این سیاست های غلط، پای همه در­گل مانده است.
در اشتباه مطلق اند کسانی­که خود را در پشت سیاست های دو­گانه پنهان ساخته اند و خیال دارند بازی عبدالرحمن را تجدید و کار نا تمام ملاعمر را تکمیل­ کنند. اگر دولت منتخب به وظیفه ملی­ و تاریخی خود عمل نکند و همچون گذشته خود را در برابر بخشی از مردمان کشور مسئول بداند و برای توده های عظیمی از مردم حق حیات هم قایل نباشد، مردم افغانستان در دیدگاه و عملکرد خود نسبت به این دولت تجدید نظر خواهد­کرد. دولتی مشروعیت دارد که قانون اساسی را تطبیق و از شهروندان کشور بدون تبعیض و تبار­گرایی دفاع کند و گرنه مشروعیت آن سلب و با او همان رویه ای اعمال خواهد شد که با حاکمیت دارو­دسته­ های مسلح حاکم بر کابل -پس از سقوط دولت دکتر نجیب- و سپس حاکمیت فاشیستی ملا عمر صورت گرفت.

افغانستان،­کشور زخم­ خورده با ملت خسته از جنگ است­ که بیش از یک ربع قرن شرارت ها، قتل­ و غارت های اشرار مسلح و بی مسئولیت را تجربه کرده، با فقر اقتصادی، فقر فرهنگی، عصبیت و تند روی سیاسی و از هم گسیختگی وحدت ملی رو برو است. بنا بر این، در این شرایط تداوم تجاوز و جنایت تحت عنوان کوچیگری این امنیت نیم بند موجود در کشور را - که با همیاری جامعه جهانی بدست آمده است- از بین می برد. امنیتی­ که با خون و جان و آبروی مردم کشور تا کنون حفظ شده است. با نبود امنیت تمام رویا های مردم و دولت افغانستان سرابی بیش نخواهد بود.

از لحاظ امنیتی، دولت میداند که جمع­ آوری سلاح شرط اول برقراری امنیت است. حال باید پرسید: این همه سلاح سبک و سنگین از کجا و از سوی چه کسانی در اختیار جریان های ضد وحدت ملی و ضد آرامش افغانستان قرار­داده می­شود؟ مردمان­ کوچی­ اصولا باید­گوسفند و شتر بچرانند، نه این­که دپوهای سلاح­های ثقیله با خود حمل و بر مرمان بی دفاع حمله کنند. بدون تردید، این وظیفه دولت است­ که دریابد، این مصارف هنگفت آشوب طلبی و ویرانگری را چه جریان یا جریان هایی تامین می­کنند. چرا دولت کوچیان را از پروسه خلع سلاح استثنا کرده است و خلع سلاح نمی­کند؟

قابل توجه است که کوچیگری زمینه وبهانه ای شده است برای گروه های تروریستی و دهشت افکنان بین المللی تا بتوانند در این قالب، دامنه وسایه شوم نا امنی و آشوب را به تمام مناطق کشور وسعت دهند.

دولت و جامعه جهانی که وظیفه تامین امنیت کشور را به عهده دارند، باید شفاف تر عمل­ کنند و نگذارند امید مردم افغانستان و میلیاردها دلار هزینه تامین امنیت و بازسازی­ کشور، دست خوش نابودی از سوی­ کسانی شوند که منافع منحط خود را در نا امنی و آشوب می­جویند.

از لحاظ اقتصادی تداوم شرایط خزنده گسترش بحران و نا امنی،­ آن هم در سالی­ که مردم ما با سیل و خشکسالی و­گرانی مواجه است، موجب خواهد شد­که سرمایه های موجود از کشور خارج شود، بیکاری و نا امنی­ گسترش یابد، سیل از آوارگان جدید بار دوش دولت و جامعه جهانی شود. از همه مهمتر این­که مناطق مورد تجاوز در حال حاضر قطب تولید غلات و گوشت کشور است، درحالی­که حوزه هلمند زیر­کشت خشخاش و شمال کشور دچار بحران خشکسالی­ است؛ حال اگر این قطب نیز دچار مشکل شود، خود وضعیت فوق العاده ای را در کشور رقم خواهد خورد که فرجام آن نگران کننده است.

از لحاظ سیاسی،­ کشور ما بیش از همه به ثبات سیاسی- اجتماعی و از بین بردن چالش­ها و موانع وحدت ملی نیاز دارد. زیرا تا مردم افغانستان به همدیگر اعتماد پیدا نکنند، هیچگاه با خط­ کشی­ها و محدودیت های­ گذشته و حال، به ثبات سیاسی و در نتیجه به انکشاف اقتصادی، اجتماعی و علمی نخواهد رسید. روند حوادث به ویژه نا­ امنی­ها چنان باهم­ گره خورده است که اگر تدبیر صحیحی برای حل این بحران سنجیده نشود، مهار­آن فردا از دست همه خارج و به دست دهشت­ افکنان بین المللی و حامیان منطقه­ ای شان خواهد افتاد.

خواسته های :

ما به حیث بخشی از مردم افغانستان که به آینده کشور و وحدت ملی مردم خود علاقمند است و تنها به منافع ملی و ثبات اقتصادی و سیاسی­ کشور خود - فارغ از جهت­ گیری های­ گوناگون- می­اندیشد، همدردی و تسلیت خود را با اشخاص، خانواده ها و مناطق که مورد حمله، تجاوز و جنایت قرار گرفته و آسیب دیده اند شهید داده و زخمی شده اند، اعلام می­ ­داریم و تجاوز، کشتار، غارت ، آتش زدن قریه ها و کوج دادن اجباری هزاران انسان بی پناه را محکوم نموده در ضمن، مراتب ذیل را از مردم افغانستان، دولت مرکزی، جامعه جهانی، نیروهای حافظ صلح (آیساف) و سازمان های حقوق بشری خواهانیم:

1- ما از نمایندگان محترم شورای ملی، سران و اعضای سه قوه و هیأت محترم وزیران می خواهیم، ضمن در نظر گرفتن آلام و رنج های تاریخی مردمان بومی، ذهنیت استناد به فرمان های ظالمانه،غیر قانونی، غیر مشروع و ضد بشری دیکتاتور های گذشته را از مخیله شان پاک نموده و بر اساس واقعیت های عینی، عدالت اجتماعی و حفظ وحدت ملی و هویت اقشار مختلف مردم کشور، یک بار و برای همیشه به صورت معقول و عادلانه این بحران را حل نمایند.

2- از دولت مرکزی می خواهیم از حالت انفعالی فعلی خارج شده و صداقت و شهامت خود را با اقدامات جدی و عملی درموارد زیر به انجام رساند:

الف) روند خلع سلاح را در کشور سراسری و بدون تبعیض و استثنا دنبال کند، به خصوص دارو دسته های دهشت افکن را که به نام مردم کوچی در دوسال اخیر موجب نا امنی و قتل و غارت و نابودی شده اند، فورا خلع سلاح نماید.

ب) عوامل پشت پرده و جهت دهنده این بحران را به صورت شفاف و شجاعانه معرفی و به عنوان اخلال گران امنیت­ ملی مورد تعقیب قانونی قرار دهد.

ج) عاملان سببی و مباشران در جنایت ها ازجمله قاتلان، تخریب­گران و حمل کنندگان غیر قانونی اسلحه را به شدت مجازات نموده و خسارت های وارده به زیان دیدگان را - به ویژه کسانی که کشته شده اند ویا اموال شان غارت یا سوزانده شده اند- جبران کند.

د) دولت باید با جدیت تمام از هرگونه گسترش و تداوم این جنایت ها جلوگیری به عمل­ آورد و طرف­ آشوب­ طلب و متجاوز را سرکوب کند.

ه) با توجه به پذیرش برابری حقوق و وجایب کلیه اقوام در قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان، خواسته می شود فرمانهای دولت های گذشته – که برمبنای تبعیض، نسل کشی و تصفیه نژادی صادر گردیده اند- توسط دولت منتخب وقانونی کنونی لغو شود تا مستمسک دولتی این پدیده ضد انسانی، از دست آشوب طلبان و رانت خواران زیاده خواه گرفته شود.

و) از آنجا که دولت در حل منازعات داخلی دارای صلاحیت قانونی می باشد، پیشنهاد می شود، دولت زمین های مورد ادعای کوچی ها را- که با شیوه های ظالمانه و با حمایت دولت های نژاد گرا تصاحب گردیده اند- از کوچی ها خریده به بومیان واگذار نماید. در عوض از زمین های خاصلخیز و دشت های وسیع جنوب - که خواستگاه اصلی آنهاست- در اختیار شان قرار دهد و از رهگذر اسکان دائمی آنها، به حل همیشگی این معضل ننگین و بد فرجام دست یابد.

3- از نیروهای بین المللی حاضر در افغانستان می­خواهیم، به­ جای نظاره­ گری جنایت­ها، امنیت مردمان بی­ دفاع بومی را در برابر تجاوزات مکرر و بی­ شرمانه دشمنان افغانستان تحت هر عنوانی­ که باشد، تامین نمایند.

4- از سازمان های بین المللی فعال در عرصه­ ی حقوق بشر در افغانستان و خارج از آن­ و هم چنین کمیسیون مستقل­ حقوق بشر افغانستان می­خواهیم صحنه های جنایت و­کشتار و آوارگی مردم بومی و تخریب منازل شان را تحت پوشش و نظارت دقیق قرار دهند و داد مظلومیت ایشان را به مقامات مسئول و جامعه جهانی برسانند. لیستی از جنایتکاران جنگی دوران طالبان و از مهاجمان کنونی تهیه و منتشر سازند، تاآنان نتوانند به راحتی در لایه های مختلف جامعه و دولت نفوذ نموده و مرتکب جنایت های دیگری شوند. به مردم آواره و بی­ خانمان، زخمی ها و ایتام آسیب دیده در این جنایات سریعا کمک کنند.

5- از رهبران و سیاستمداران مربوط به مردم مورد تجاوز، می­خواهیم، از حالت انفعالی و بلاتکلیفی فعلی خارج شده در مورد این جنایات موضع گیری شفاف، صریح و قانع کننده­ ای داشته باشند.

6- از مردم بومی مورد تجاوز و مدافعان غیرتمند شرف و عزّت مردم افغانستان، می­خواهیم با کمال اطمینان و شهامت از حقوق و حریم زندگی خود دفاع نمایند و ذرّه ای در برابر تجاوز، غارتگری و نسل کشی سرخم نکنند. اگر خواسته های فوق از سوی دولت افغانستان و مجامع بین المللی پی گیری جدی نشود، بدون شک ما به وظیفه دینی، ملی وانسانی خود در این زمینه عمل خواهیم کرد.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

اسامي تعدادي ازعلما، طلاب، معلمین، دانشجویان وتشکلهای فرهنگی مهاجر افغانستانی مقيم ايران -مشهد شركت كننده در اين گردهمايي :

1 - حضرت آيت الله خسروي ( مدرس سطوح عالي حوزه)

2 - حضرت ايت الله ناصري ( مدرس سطوح عالي علميه )

3 - حضرت آيت الله فاضل ( مدرس سطوح عالي حوزه)

4 - حضرت آيت الله رئيس يكه ولنگي ( مدرس سطوح عالي حوزه)

5 - آيت الله محمد ابراهيم حسن زاده يكه ولنگي ( محقق و پژوهشگر)

6- حجت الاسلام و المسلمين الحاج استاد محمدمحقق دايكندي

7 - حجت الاسلام والمسلمين اعتمادي لعلي (مسئول حسينيه هزاره ها)

8 - استاد مناقبي ( نويسنده و پژوهشگر)

9 - اسد الله جعفري ( نويسنده و محقق علوم سياسي و عضو هيئت مديره انجمن كاتب)

10 - حجت الاسلام والمسلمين استاد فصيحي غزنوي (نوسينده و محقق)

11 - محسن خاوري (عضو شوراي مركزي اتحاديه دانشگاهيان افغانستان)

12 - رضا موسوي (مسئول كميسيون فرهنگي اتحاديه دانشگاهيان افغانستان )

13 - هاشمي ( مسئول كميسيون سياسي اتحاديه دانشگاهيان)

14 - علي ظفرطاهري (نماينده وزرات معارف و معلمين مهاجر مشهد)

15 - بصير بيگزاد (نويسنده و روزنامه نگار)

16 - محمد سالم حسني (مسئول انجمن علمي - فرهنگي ابن سيناي بلخي)

17 - حجت الاسلام والمسلمين الحاج استاد شريفي (مدرس حوزه علميه)

18 - عبدالفتاح حسين پور (نويسنده، مسئول مركز علمي فرهنگي عفاف و مدرسه علميه امام مهدي)

19 - زعيمي ( مسسئول انجمن علمي - فرهنگي تبيان)

20 - انجينير عباسي ( نويسنده و از اعضاي اتحاديه اسلامي دانشگاهيان)

21 - حجت الاسلام محمدجعفررضايي (عضو هيئت مديره انجمن كاتب و سردبير فصلنامه بصير)

22 - حسن رضا فهيمي (عضو هيئت مديره انجمن كاتب و مديرمسئول فصلنامه بصير)

23 - محمد سالم فهيمي (مسئول انجمن علمي-فرهنگي موعود)

24 - خان محمد ابراهيمي (نويسنده و پژوهشگر)

و ...

IP Plans: Best Cloud Web Hosting

Professional web services including fully managed VPS and dedicated servers for businesses and individuals.

Domain Registration - Search and register your domains with IP Plans
Fresh Cloud Shared Hosting with IP Plans
Fully Managed Cloud and SSD VPS with IP Plans
Fully managed Dedicated Servers with IP Plans






54 تن همین اکنون این صفحه کابل پرس را باز کرده اند

پذيرش > دیدگاه > محکومیت تجاوزات وجنایات اخیر به بهانه کوچیگری

آگهی در کابل پرس

loading...

Kabul Press is the most read news and discussion website from Afghanistan. Our sources provide breaking news stories and images focusing on human rights, freedom of speech and good government issues. We aspire to honest, factual coverage that promotes criticism and informed discourse from our readers, without censorship.