تجزیهء افغانستان در کنفرانس دوم بن

باج دادن به وحدت ملیی که هرگز در اوغانستان وجود نداشته فرزندان مانرا نیز به نابودی میکشاند.
افرادی امروز در کنفرانس اول بن نیز با باج دادن به قبایل بیفرهنگ - کرزی را بخاطر همین به اصطلاح وحدت ملی انتصاب نمودند -ولی تمامی این وحدت به اصطلاح ملی باج دادن به قبایل و به مزدوران پاکستان بود که امروز در قصر ارگ کابل تکیه زده اند و وطن را به بحران بی اعتمادی و بی هویتی کشانده اند.
فردا نیز با چنین وحدت به اصطلاح ملی فرزندان مان قربانی انتحار و قتل عامهای این بیفرهنگهای فروخته شده قرار خواهند گرفت .
امروز هم حکومت دردست یک قوم خاص است و هم دهشتگرد و انتحاری از دست همین بیفرهنگها صورت میگیرد -اینها که به خواست بیرونیها با خود نمیسازند- با ما چطور سازش خواهند نمود.
پس تجزیه بهترین راه حل از بیهویتی و بیفرهنگی میباشد.

افغانستان را با همین نقشه کپ وکوپ مشابهت به تنبور نوازنده گان دارد را میبینیم در اصل زاده دوران امیر عبدالرحمن خان است وقبل از وی کشوری که توسط احمدشاه ابدالی ساخته شد به شمول مناطق اشغال شده خیلی بزرگتر از مساحت فعلی کشور بوده است.

سدوزایی ها وبارکزایی ها در دوران قدرت همیشه با برادران وکاکا ها وفرزندان کاکاهای خود درگیر قدرت بوده اند وبخاطر به قدرت ماندن همیشه یک توته از مناطق تحت کنترول خودرا به دهن قدرت های انداخته اند تا به کمک این قدرت ها بتوانند سر حریفان خودرا به زیر بال کرده وبه قدرت خود ادامه بدهند که خاک فروشی های شاه شجاع وامیردوست محمدخان وامیر محمدیعقوب خان وعبدالرحمن خان نمونه خوبی از این مثال ها است ونشان میدهد که افغانستان در دوصد سال اخیر حداقل از ده بار اضافه تجزیه شده است واین امکان هم دراینده وجود دارد.

گفته میشود که مناطق جنوب کشور در اینده به طالبان وشمال بدست مردم شمال خواهد داده شد. در این میان کسانی که ضرر میکنند تیم افغان ملت و اطرافیان جلالتماب حامد کرزی هستند زیرا انها علی الرغم تندرو بودن قومی هیچ حایگاهی در بین مردم پشتون ندارند وسالهاست که این تیم فاسد بنام قوم پشتون مشغول سواستفاده از کمک های جامعه جهانی هستند واین تجارت انها با تجزیه افغانستان ختم خواهد شد. این حلقه حداکثر کوشش را میکند تا قدرت مرکزی را بدست بگیرند. امروز ما شاهد تجزیه ناعادلانه قدرت بدست یک گروه کوچک هستیم که برا تمام ارگانهای امنیتی واقتصادی کشور چنگ انداخته ومانند کنه از ان میچوشید وهیچ سیرایی ندارد.

تجربه گذشته افغانستان نشان میدهد که این کشور محکوم به تجزیه شدن است وهیچ گونه شغال سرایی وروباه صفتی ها نمیتواند از این امر طبعی جلوگیری کند

نام کهن خواهی اگر پیوسته آن سوی/
با چند همسوی دگر ایران گرفتند/
کابلستان از بلخ تا اقصای کابل/
زابلستان از غزنه تا مکران گرفتند/
نام نو ار خواهی بجوی از همسوئی ها/
یکسو فکن نامی که ترسایان گرفتند/
انان که غافل نام این مجموعه را پار/
افغانستان کردند از شیطان گرفتند/
افغانستان انجا است کافغان است جز این/
رنگی است کز نیرنگ افرنگان گرفتند/
افغانستان خواهی اگر باشدمکانی/
کزگفت راه پشتو وافغان گرفتند/
بخشی که بیش مردمان افغان زبانند/
اما نه هربخشی که افغانان گرفتند/
بخشی دگر تاجیک بیش مردمانند/
بخش دگر را هم هزارستان گرفتند/
بخشی ز لفظ ازبک و از ترکمانی/
در گفتگو عنوان ترکستان گرفتند/
فرزند می باشد برابر نزد مادر/
اقوام و کشور مام و فرزندان گرفتند/
هرگاه ازاد و برابر بود اقوام/
مجموعه را سرزنده و شادان گرفتند/
سند و بلوچ و سرحد و پنجاب و کشمیر/
بنگر چگونه نام پاکستان گرفتند/
گو اریانا گر خراسانش ننامی/
نامی که اش اهل زبان ایران گرفتند/
گر قندهار وگر هرات وبلخ و بامی/
هریک چو کابل رونق و ارکان گرفتند/
زافغان و پرسیوان و تاجیک و هزاره/
وز ازبک و از دیگران عنوان گرفتند/
گر انجمن گشتند هرقومی و ازاد/
وانگه به آئین خرد سامان گرفتند/
از بیم تنهائی بسوی همگرائی/
آنگه زژرفای روان جولان گرفتند/
لوی جرگه جا گیردبه هنجارمهستان/
نو گردد آئینی که آرشکان گرفتند/
گیرد سراسر ملک را ایثار ووحدت/
بینی زنو مهر آوران میدان گرفتند/

آقای سمندر زبان ما پارسی/فارسی است، لطفاً شما هم زبان ما را به نام اصلی اش استفاده کنید.