(توجه داشته باشید که نو شته ذیل و قبلی تنها در یک مورد است: قلمبدستان و ردیف انان در لیست جنایتکاران و دامنه های عناصر دیگر عمکرد های سازمانی مطمح نظر یادداشتواره ها نبوده است )
کنه موضوع را هم در همین روالی نهفته میتوان دید که راوا هواخواهانش را به آن تهییج میکند: جاندارساختن اتهام به شیوه چای وچارمغزخوری دورصندلی _ وآیا این تنها راواست که لیست ترتیب داده؟ که نه. اینجاست که مشکل من وتو آغاز میشود: ریشه ای مطلب در سیر فکری اعضا وبستگان راوا کوچه پهن کرده است . متهم سازی اشخاص نه با سند محکم حقوقی که با شنیده و دیده ها همراه است. آنچنانکه آقای اسماعیل جم فرمایش کرده اند، سگرت کشیدن در محافل و لب بر جام زدن(گفت فلانی دایم در حلواخوری های شب جمعه تشریف دارد، گفتند اگر خود انجا حلوا نخورده بودی اوراهم ندیده بودی!) یا پیروی ازین و ان شاعر وخط هنری-ادبی، داشتن دید سیاسی دریک دوره ای معین وبریدن از ان دلایلی شده نمیتواند که عمل جرمی شخص را برای پیوستن به لست جنایتکاران تثبیت کند. ثانیا هواداران مرد راوا باچنان تاکید وتحکم درکلام ازمش سازمان، رهبرانه بدفاع برمیخیزند که از یاد میبرند که این مسإله در محدوده صلاحیت های شان نیست.سخنگوشدن یا تعین تکلیف کردن ارزشها برای یک سازمان زنان وارایه یک خاطره به عنوان خوش نمکی ازموقعیت مشاور یا کارمند با برداشت ناقص از قوانین حقوقی وقضایی، سیاست اصلی را نا پیدا میسازد. مطلب نوشته شده بالا کوبیدن دشمنانه تلقی شده است. نص مطلب هم همین نکته است: چه عواملی بازدارنده از نیک نظری عنکبوت بی اعتمادی را زمینه میدهد. چرا اعضای یک سازمان سیاسی پرخاش وداستان پردازی را بدون تاکید روی موارد حقوقی دنباله میزنند؟ پس به همانسانی که دیدگاه ها متفاوت است، لیست ها هم متفاوت است. حلا حتی دولت شناخت دگرگونه از جنایتکار ارایه میدهد! حلا کجای گپ عامگویی است اگر تاکید کنیم که تشریح وآموزش سالم سیاسی، پیگیری جدی وتثبیت حاد بودن موارد حقوقی برای انتشار لیست از مبرمیات اول قبل از اتهام است. همه شهروندان دیگر هم همچون راوا حق و آزادی دارند تا مطابق به نورمهای ملی وبین المللی حقوق بشر ایدیولوژی خاص داشته وسازمان سیاسی خاص را دنبال کنند. مسله اینجاست که چه کسی باید درجامعه ای پر از رگه های خشونت،بی اعتمادی و وحشت تثبیت کند که کی جنایتکار است. از آنجاییکه صلاحیت وتوانمندی ارگانهای قضایی کشور در حد نیست که به حل چنین مسایل بپردازد، شایسته است که هر سازمان سیاسی قبل از پرداختن وتهیهء دوسیه های افراد "جنایتکار" الزاما روشن سازد معیار های انان برای تثبیت جنایتکاری در گستره ای کدام قوانین حقوقی وبر تکیه بر کدام پیش زمینه های سنجش یابی جرمی وحقوقی میباشد. آیا هرگروه وسازمان میتواند حکم عدلی حقوقی صادر کند؟ یک فرد یا گروه که به یک عملکرد قابل مجازات دراجتماع متوسل میشود، تا زمانیکه جرمش اثبات نیافته است،متهم است. بعد از طی مراحل عدلی و تثبیت جرمیکه قابل مجازات است او را میتوان جنایتکار خواند. شاید طرح این مطلب با درنظرداشت فاکتور های حاکم بر جامعه نامناسب تلقی گردد. اما در حقیقت همین نکته است که برخورد مسوولانه وغیر مسوولانه را افشا میکند. عدم موجودیت قانون گسترده ای انسانی وروشن،بهانه ای برای توسعه بیقانونی شده نمیتواند. همین است راهی برای بر کرسی نشاندن حقانیت. در نوشته دو نام یاد شده بود از یک شاعر جوان ویک شاعر سابقه دار با احتیاط بر اینکه همان افسانه سازی بیرون بحث وغیر مسوول را میدان ندهیم. عده ای بدون ارایه ای هر گونه توضیح علمی و پرداخت نا آگاهانه ای فرهنگی آستین بالا میزنند تا بی ارزشی پدیده ای را درمریضی تاختن ثابت کنند و مادرکلانوار اندرز سالهای از دست شده را تکرار کنند. بر عکس آنچه رهبری راوا در اظهارات رسمی(مثلا درهمین کابل پرس?) مبنی برعدم مهارت درکنکاش هنری- ادبی ابراز کرده اند،کار آنهارا بی ارزش خوانده اید. به عباره دیگر شما تا کید دارید که صفوف راوا میتواند در عرصه شعر وآفرینش های ادبی تجسس و نقد ازمایی کنند. همین مطلب نه تنها دو گانگی را در رده های سازمان بر ملا میکند بلکه عدم خط فرهنگی شفاف وپویا راکه روی ان اشاره شده است، جلوه میدهد.
یک شهروند عادی سرزمین حماسه وخون نگران است که شاخص آینده ایکه سازمانهای سیاسی میخواهند در ان حضور فعال پیدا کنند بر مبنای کدام نگرش فرهنگی-حقوقی استوار است ، کی ها بدار زده میشوند و پیامبران روشنی آنها کیها اند؟
هموطنان راوایی سلام
(توجه داشته باشید که نو شته ذیل و قبلی تنها در یک مورد است: قلمبدستان و ردیف انان در لیست جنایتکاران و دامنه های عناصر دیگر عمکرد های سازمانی مطمح نظر یادداشتواره ها نبوده است )
کنه موضوع را هم در همین روالی نهفته میتوان دید که راوا هواخواهانش را به آن تهییج میکند: جاندارساختن اتهام به شیوه چای وچارمغزخوری دورصندلی _ وآیا این تنها راواست که لیست ترتیب داده؟ که نه. اینجاست که مشکل من وتو آغاز میشود: ریشه ای مطلب در سیر فکری اعضا وبستگان راوا کوچه پهن کرده است . متهم سازی اشخاص نه با سند محکم حقوقی که با شنیده و دیده ها همراه است. آنچنانکه آقای اسماعیل جم فرمایش کرده اند، سگرت کشیدن در محافل و لب بر جام زدن(گفت فلانی دایم در حلواخوری های شب جمعه تشریف دارد، گفتند اگر خود انجا حلوا نخورده بودی اوراهم ندیده بودی!) یا پیروی ازین و ان شاعر وخط هنری-ادبی، داشتن دید سیاسی دریک دوره ای معین وبریدن از ان دلایلی شده نمیتواند که عمل جرمی شخص را برای پیوستن به لست جنایتکاران تثبیت کند. ثانیا هواداران مرد راوا باچنان تاکید وتحکم درکلام ازمش سازمان، رهبرانه بدفاع برمیخیزند که از یاد میبرند که این مسإله در محدوده صلاحیت های شان نیست.سخنگوشدن یا تعین تکلیف کردن ارزشها برای یک سازمان زنان وارایه یک خاطره به عنوان خوش نمکی ازموقعیت مشاور یا کارمند با برداشت ناقص از قوانین حقوقی وقضایی، سیاست اصلی را نا پیدا میسازد. مطلب نوشته شده بالا کوبیدن دشمنانه تلقی شده است. نص مطلب هم همین نکته است: چه عواملی بازدارنده از نیک نظری عنکبوت بی اعتمادی را زمینه میدهد. چرا اعضای یک سازمان سیاسی پرخاش وداستان پردازی را بدون تاکید روی موارد حقوقی دنباله میزنند؟ پس به همانسانی که دیدگاه ها متفاوت است، لیست ها هم متفاوت است. حلا حتی دولت شناخت دگرگونه از جنایتکار ارایه میدهد! حلا کجای گپ عامگویی است اگر تاکید کنیم که تشریح وآموزش سالم سیاسی، پیگیری جدی وتثبیت حاد بودن موارد حقوقی برای انتشار لیست از مبرمیات اول قبل از اتهام است. همه شهروندان دیگر هم همچون راوا حق و آزادی دارند تا مطابق به نورمهای ملی وبین المللی حقوق بشر ایدیولوژی خاص داشته وسازمان سیاسی خاص را دنبال کنند. مسله اینجاست که چه کسی باید درجامعه ای پر از رگه های خشونت،بی اعتمادی و وحشت تثبیت کند که کی جنایتکار است. از آنجاییکه صلاحیت وتوانمندی ارگانهای قضایی کشور در حد نیست که به حل چنین مسایل بپردازد، شایسته است که هر سازمان سیاسی قبل از پرداختن وتهیهء دوسیه های افراد "جنایتکار" الزاما روشن سازد معیار های انان برای تثبیت جنایتکاری در گستره ای کدام قوانین حقوقی وبر تکیه بر کدام پیش زمینه های سنجش یابی جرمی وحقوقی میباشد. آیا هرگروه وسازمان میتواند حکم عدلی حقوقی صادر کند؟ یک فرد یا گروه که به یک عملکرد قابل مجازات دراجتماع متوسل میشود، تا زمانیکه جرمش اثبات نیافته است،متهم است. بعد از طی مراحل عدلی و تثبیت جرمیکه قابل مجازات است او را میتوان جنایتکار خواند. شاید طرح این مطلب با درنظرداشت فاکتور های حاکم بر جامعه نامناسب تلقی گردد. اما در حقیقت همین نکته است که برخورد مسوولانه وغیر مسوولانه را افشا میکند. عدم موجودیت قانون گسترده ای انسانی وروشن،بهانه ای برای توسعه بیقانونی شده نمیتواند. همین است راهی برای بر کرسی نشاندن حقانیت. در نوشته دو نام یاد شده بود از یک شاعر جوان ویک شاعر سابقه دار با احتیاط بر اینکه همان افسانه سازی بیرون بحث وغیر مسوول را میدان ندهیم. عده ای بدون ارایه ای هر گونه توضیح علمی و پرداخت نا آگاهانه ای فرهنگی آستین بالا میزنند تا بی ارزشی پدیده ای را درمریضی تاختن ثابت کنند و مادرکلانوار اندرز سالهای از دست شده را تکرار کنند. بر عکس آنچه رهبری راوا در اظهارات رسمی(مثلا درهمین کابل پرس?) مبنی برعدم مهارت درکنکاش هنری- ادبی ابراز کرده اند،کار آنهارا بی ارزش خوانده اید. به عباره دیگر شما تا کید دارید که صفوف راوا میتواند در عرصه شعر وآفرینش های ادبی تجسس و نقد ازمایی کنند. همین مطلب نه تنها دو گانگی را در رده های سازمان بر ملا میکند بلکه عدم خط فرهنگی شفاف وپویا راکه روی ان اشاره شده است، جلوه میدهد.
یک شهروند عادی سرزمین حماسه وخون نگران است که شاخص آینده ایکه سازمانهای سیاسی میخواهند در ان حضور فعال پیدا کنند بر مبنای کدام نگرش فرهنگی-حقوقی استوار است ، کی ها بدار زده میشوند و پیامبران روشنی آنها کیها اند؟