بعد، در ذیل به قسمتی از پاسخ های سوالهای تان توجه فرمایید.
آیت الله محسنی:
" خواندن نماز هاي پنچنگانه يوميه را در سه وقت با ا ستناد به احاديث همه علماي مسلمان است که از حضرت نبي (ص) نقل شده است. محمد بن جرير طبري (از علماي غير شيعه) مي نويسد: «علما بر اين عقيده اند که رسول خدا صلي الله عليه و آله نماز ظهر و عصر و نيز مغرب و عشا را بدون ملاحظات ضروري، به صورت تفريق يا گاهي بصورت جمع ادا مي فرمودند. روايت گر حديث مي گويد: از «ابن عباس» پرسيدم که چرا پيامبر صلي الله عليه و آله اينچنين عمل مي کرد؟ او پاسخ داد: «لئلا يحرج امته» تا کاري که موجب سختي است بر امتش تحميل نکند.»(محمد بن جرير طبري، المسترشد، ذيل حديث 190) البته در برخي روايات شيعه از حضرت امام صادق عليه السلام نيز آمده که انگيزه حضرت رسول صلي الله عليه و آله ايجاد گشايش و راحتي براي نمازگزاران بوده.(وسائل الشيعه، 3/138/ح6- طبع رباني شيرازي) و نيز غير شيعه رواياتي نقل کرده اند که پيامبر معظم، صلي الله عليه و آله، هم در سفر و هم در غير سفر برخي نمازها را با فاصله و برخي را بدون فاصله (جمع) مي خواندند. اينک به ذکر برخي روايات اکتفا مي کنيم: احمد حنبل از ابن عباس نقل مي کند: «صلي رسول الله الظهر و العصر جميعا، و المغرب و العشاء جميعا من غير خوف و لا سفر» رسول خدا، صلي الله عليه و آله نمازهاي ظهر و عصر و همچنين مغرب و عشا را با هم و بصورت جمع به جا مي آورد، بدون آن که عذري مانند ترس از دشمن و يا مسافرت وجود داشته باشد.(مسند احمد، 1/221) از اين دست روايات در کتب غير شيعه يافت مي شود و ما به آدرس برخي آنها اشاره کرده و پژوهندگان را به مراجعه فرا مي خوانيم: مسند احمد بن حنبل، 1/251. شرح الموطا، زرقاني، 1/263. صحيح مسلم، 2/151 و 488. کنز العمال، 242. التاج الجامع للأصول في احاديث الرسول (ص)، علي ناصف، 1/148. در پايان اين نکته را نيز يادآور مي شويم که حتي برخي پيشوايان غير شيعه که نقش امام و مفتي را دارند نيز فتوا به جواز جمع بين دو نماز صادر کرده اند. از جمله «امام بخاري» (صاحب کتاب معروف صحيح بخاري) در همين کتاب جلد 2، صفحه 57 و 58. "
آیت الله محسنی:
"نماز سنت بمعناي اينكه حضرت پيامبر اكرم(ص)آنرا هميشه انجام داده است فلسفه آن عبوديت حق تعالي وقدرت يافتن روح ماست؛نماز از فحشاء و زشتيها آدمي را دور ميكند." ...... بناا هرگونه اعمال نیک نشانه عبودیت حق تعالی و قدرت یافتن روح است اما لزوما همه آنها واجب شده نمی تواند. تاکید بر اجرای مستحبات گردیده اما ترک آن موجب گناه نمیگردد.
تجلیل از علی و فرزندش حسین بیشتر بار عاطفی دارد نه اینکه العیاذ باالله بر تری آنان را نسبت به پیامبر نشان دهند. و اینکه گفته اند علی موجب خلقت عالم بوده نیز چیزیست که وارد ادبیات تشیع شده و بسیاری ها بدون در نظرداشت بار ادبی آن (اغراق) به آن صبغه دینی میدهند. مثلا به این شعر توجه فرمایید:
ز لیلی من شنیدم یا علی گفت
به مجنون هم رسیدم یا علی گفت
مگر این وادی دار الجنون است
که هر دیوانه دیدم یا علی گفت
نسیمی غنچه ای را باز میکرد
به گوش غنچه کم کم یا علی گفت
چمن با ریزش باران رحمت
دعایی کرد و او هم یا علی گفت
یقین پروردگار آفرینش
به موجودات عالم یا علی گفت
خمیر خاک آدم را سرشتند
چو برمی خاست آدم یا علی گفت
مگر خیبر ز جایش کنده می شد
یقین اینجا علی هم یا علی گفت
علی را ضربتی کاری نمی شد
گمانم ابن ملجم یا علی گفت
این شعر امروز ورد زبان بسیاری از مداحان گردیده و با القوه دست خوش حوادث میتواند باشد که کسی صد سال بعد شاید بگوید که قال فلانی: "ابن ملجم اگر یاعلی نمیگفت ضربت شمشیرش گارگر نمی شد!" آیا واقعا ابن ملجم چنین گفته بود؟
و یا برخی مثلا ادعا میکند که چرا شیعیان برای امام حسین ده روز عزاداری میکند حالانکه از میلادالنبی به آن پیمانه تجلیل نمیکند. این اعتراض درحالیست که در واقع در دهه محرم بیشتر در سخنرانی ها از رهنمودها و احادیث پیامبر سخن به میان می آید که خود نشانگر تجلیل از پیامبر است و عزاداری امام حسین دراین میانه بیشتر بار عاطفی نظر به آنچه به ایشان و یارانش گذشت، دارد که بار عاطفی همچون اتفاقی در تاریخ بشری تعلق به احساسات تمام بشریت دارد نه تنها مسلمانها.
و اما در ارتباط به شفاعت، آمرزش فقط و فقط از آن پروردگار است و هر انسان پرهیزگار(که در قرآن پرهیزگاری انسان موجب برتری او یادشده) در پیشگاه خداوند میتواند شفاعت کننده باشد و اختصاص به ائمه ندارد؛ ممکن از لحاظ درجات پرهیزگاری تفاووت هایی در میان باشد.
آقای مزاری به سلامت باشید.
بعد، در ذیل به قسمتی از پاسخ های سوالهای تان توجه فرمایید.
آیت الله محسنی:
" خواندن نماز هاي پنچنگانه يوميه را در سه وقت با ا ستناد به احاديث همه علماي مسلمان است که از حضرت نبي (ص) نقل شده است. محمد بن جرير طبري (از علماي غير شيعه) مي نويسد: «علما بر اين عقيده اند که رسول خدا صلي الله عليه و آله نماز ظهر و عصر و نيز مغرب و عشا را بدون ملاحظات ضروري، به صورت تفريق يا گاهي بصورت جمع ادا مي فرمودند. روايت گر حديث مي گويد: از «ابن عباس» پرسيدم که چرا پيامبر صلي الله عليه و آله اينچنين عمل مي کرد؟ او پاسخ داد: «لئلا يحرج امته» تا کاري که موجب سختي است بر امتش تحميل نکند.»(محمد بن جرير طبري، المسترشد، ذيل حديث 190) البته در برخي روايات شيعه از حضرت امام صادق عليه السلام نيز آمده که انگيزه حضرت رسول صلي الله عليه و آله ايجاد گشايش و راحتي براي نمازگزاران بوده.(وسائل الشيعه، 3/138/ح6- طبع رباني شيرازي) و نيز غير شيعه رواياتي نقل کرده اند که پيامبر معظم، صلي الله عليه و آله، هم در سفر و هم در غير سفر برخي نمازها را با فاصله و برخي را بدون فاصله (جمع) مي خواندند. اينک به ذکر برخي روايات اکتفا مي کنيم: احمد حنبل از ابن عباس نقل مي کند: «صلي رسول الله الظهر و العصر جميعا، و المغرب و العشاء جميعا من غير خوف و لا سفر» رسول خدا، صلي الله عليه و آله نمازهاي ظهر و عصر و همچنين مغرب و عشا را با هم و بصورت جمع به جا مي آورد، بدون آن که عذري مانند ترس از دشمن و يا مسافرت وجود داشته باشد.(مسند احمد، 1/221) از اين دست روايات در کتب غير شيعه يافت مي شود و ما به آدرس برخي آنها اشاره کرده و پژوهندگان را به مراجعه فرا مي خوانيم: مسند احمد بن حنبل، 1/251. شرح الموطا، زرقاني، 1/263. صحيح مسلم، 2/151 و 488. کنز العمال، 242. التاج الجامع للأصول في احاديث الرسول (ص)، علي ناصف، 1/148. در پايان اين نکته را نيز يادآور مي شويم که حتي برخي پيشوايان غير شيعه که نقش امام و مفتي را دارند نيز فتوا به جواز جمع بين دو نماز صادر کرده اند. از جمله «امام بخاري» (صاحب کتاب معروف صحيح بخاري) در همين کتاب جلد 2، صفحه 57 و 58. "
آیت الله محسنی:
"نماز سنت بمعناي اينكه حضرت پيامبر اكرم(ص)آنرا هميشه انجام داده است فلسفه آن عبوديت حق تعالي وقدرت يافتن روح ماست؛نماز از فحشاء و زشتيها آدمي را دور ميكند." ...... بناا هرگونه اعمال نیک نشانه عبودیت حق تعالی و قدرت یافتن روح است اما لزوما همه آنها واجب شده نمی تواند. تاکید بر اجرای مستحبات گردیده اما ترک آن موجب گناه نمیگردد.
تجلیل از علی و فرزندش حسین بیشتر بار عاطفی دارد نه اینکه العیاذ باالله بر تری آنان را نسبت به پیامبر نشان دهند. و اینکه گفته اند علی موجب خلقت عالم بوده نیز چیزیست که وارد ادبیات تشیع شده و بسیاری ها بدون در نظرداشت بار ادبی آن (اغراق) به آن صبغه دینی میدهند. مثلا به این شعر توجه فرمایید:
ز لیلی من شنیدم یا علی گفت
به مجنون هم رسیدم یا علی گفت
مگر این وادی دار الجنون است
که هر دیوانه دیدم یا علی گفت
نسیمی غنچه ای را باز میکرد
به گوش غنچه کم کم یا علی گفت
چمن با ریزش باران رحمت
دعایی کرد و او هم یا علی گفت
یقین پروردگار آفرینش
به موجودات عالم یا علی گفت
خمیر خاک آدم را سرشتند
چو برمی خاست آدم یا علی گفت
مگر خیبر ز جایش کنده می شد
یقین اینجا علی هم یا علی گفت
علی را ضربتی کاری نمی شد
گمانم ابن ملجم یا علی گفت
این شعر امروز ورد زبان بسیاری از مداحان گردیده و با القوه دست خوش حوادث میتواند باشد که کسی صد سال بعد شاید بگوید که قال فلانی: "ابن ملجم اگر یاعلی نمیگفت ضربت شمشیرش گارگر نمی شد!" آیا واقعا ابن ملجم چنین گفته بود؟
و یا برخی مثلا ادعا میکند که چرا شیعیان برای امام حسین ده روز عزاداری میکند حالانکه از میلادالنبی به آن پیمانه تجلیل نمیکند. این اعتراض درحالیست که در واقع در دهه محرم بیشتر در سخنرانی ها از رهنمودها و احادیث پیامبر سخن به میان می آید که خود نشانگر تجلیل از پیامبر است و عزاداری امام حسین دراین میانه بیشتر بار عاطفی نظر به آنچه به ایشان و یارانش گذشت، دارد که بار عاطفی همچون اتفاقی در تاریخ بشری تعلق به احساسات تمام بشریت دارد نه تنها مسلمانها.
و اما در ارتباط به شفاعت، آمرزش فقط و فقط از آن پروردگار است و هر انسان پرهیزگار(که در قرآن پرهیزگاری انسان موجب برتری او یادشده) در پیشگاه خداوند میتواند شفاعت کننده باشد و اختصاص به ائمه ندارد؛ ممکن از لحاظ درجات پرهیزگاری تفاووت هایی در میان باشد.