افغانستان کشور همه ما است. تاجک، پشتون، هزاره، ازبک ، بلوچ، ترکمن و دیگر اقوام با هم برادر و برابر حقوق یکسان و مسولیت های یکسان باید داشته باشند.
اگر شما به آنچه پدرام فاشیست که تا دیروز از کارمل خائین و برادر او بریالی قهرمانان افسانه ای تراشیده بود و در سوگ بریالی خون گریه کرده و حالا در زیر سایه جنایتکار ملی مسعود خود را پنهان میکند ، باور کنید و آنرا ملاک عمل خویش قرار دهید پس جایی برای گفتگو نخواهد ماند.
اگر شما هر کسی را که زبان به وحدت ملی و برابری باز کند و جنایتکاران جنگی از جمله مسعود جنایتکار شما را سزاوار مجازات بداند باکلمات که نوکران پاکستان و ایران به ذهن شما داخل کرده چون اوغانستانی خطاب کنید ، پس جایی برای گفتگو باقی نخواهد ماند.
اگر شما به ساز ایرانی ها و پنجابی های کثیف پاکستانی برقصید و بدون در نظرداشت منافع ملی فرمان بر انداختن افغانستان و تغیر نام آنرا صادر کنید و خود را خراسانی و فرزندان ایران زمین خطاب کنید ، جایی برای گفتگو باقی نمیماند. زیرا شما فقط با نادانی کامل بدون در نظر داشت اینکه آیا تمام جامعه خواستها و خواهشات شما را قبول میکنند یا خیر و یا آیا بخش دیگر جامعه باین اوغانستان گفتن ها و خراسانی گفتن ها و این توهینات بچگانه میرنجد و مقابله خواهد کرد یا نه ، میخواهید حالتی را به میان آورید که جنایتکاران جنگی حکمتیار و مسعود بین سالهای 92 تا 96 با همین جهالت و شعار های ضد ملی و افغانی نه تنها کابل بلکه تمام کشور را به آتش کشیدند ، بیاورید پس جایی برای گفتگو نمیماند.
این حکمتیار و مسعود بود که وقتی عطش شان برای قدرت فرو نه نشست خود را مدافعان پشتونها و تاجکها جاه زدند و خواستند با شعار های چون خراسانی ها و پشتونها ملیت های بیچاره ما را به جان یکدیگر بیندازند.
شما بدون شک در خط راه جنایتکاران ملی قدم بر میدارید و هر کسی را که در مقابل تمایلات تنگ نظرانه شما قد علم کرد از دریچه خود دیده با کلمات که اصلا شایسته فاشیستهای چون پدرام و همسلکان جنایتکارش است خطاب میکنید.
توده خاموش وطن ما خوب میدانند که پشتو، دری ، ازبکی، بلوچی زبانهای مردم خود ما است و من به حیث یک دری زبان که در کابل سالهای قبل تحصیل کرده ام اصلا تا حالا خود را به هیچ ملیتی منسوب ندانسته ایم بلکه همه ما خود را افغان خطاب کرده و پیروزی هر هموطن خویش را بدون درنظرداشت اینکه تاجک است ، هزاره است یا پشتون افتخار خویش پنداشته ایم.
ما با چند کلمه در این و یا آن زبان و یا با سرود ملی به زبان پشتو نه زبان خویش را از دست میدهیم و نه غرور خود را.
از زمان تاسیس پوهنتون بلخ و کابل تمام محصلین به زبان دری آموزش دیده اند. در مکاتب کابل پشتون و غیر پشتون به زبان دری تحصیل کرده اند. پادشاه افغانستان به زبان دری پیام های خویش را ایراد کرده است. کتب اکثرا به زبان دری چاپ شده و میشود. پروگرام های تلویزیون و رادیو 80 فیصد به دری بوده .... آیا همه اینها را پشتونها و ازبک ها به حیث دشمنی با زبان شان بدانند ؟
تا حالا چنین نشده ولی اگر یکعده جاهل و خود فروخته شده به حرف های جواسیس ایران چون پدرام که هرات را تا سرحد جنگ داخلی رسانیده اند و به حرف های نوکران پنجابی های بویناک پاکستانی که طالبان را به حیث ستون پنجم خویش در داخل خاک ما فعال نگهداشته اند گوش دهند شما باور کنید که برای بر افروختن آتش نفاق و دشمنی تنها کلمات پوهنتون و دانشگاه نه بلکه هزاران کلمه و بهانه دیگر به خور شما داده خواهد شد.
افغانستان کشور همه ما است. تاجک، پشتون، هزاره، ازبک ، بلوچ، ترکمن و دیگر اقوام با هم برادر و برابر حقوق یکسان و مسولیت های یکسان باید داشته باشند.
اگر شما به آنچه پدرام فاشیست که تا دیروز از کارمل خائین و برادر او بریالی قهرمانان افسانه ای تراشیده بود و در سوگ بریالی خون گریه کرده و حالا در زیر سایه جنایتکار ملی مسعود خود را پنهان میکند ، باور کنید و آنرا ملاک عمل خویش قرار دهید پس جایی برای گفتگو نخواهد ماند.
اگر شما هر کسی را که زبان به وحدت ملی و برابری باز کند و جنایتکاران جنگی از جمله مسعود جنایتکار شما را سزاوار مجازات بداند باکلمات که نوکران پاکستان و ایران به ذهن شما داخل کرده چون اوغانستانی خطاب کنید ، پس جایی برای گفتگو باقی نخواهد ماند.
اگر شما به ساز ایرانی ها و پنجابی های کثیف پاکستانی برقصید و بدون در نظرداشت منافع ملی فرمان بر انداختن افغانستان و تغیر نام آنرا صادر کنید و خود را خراسانی و فرزندان ایران زمین خطاب کنید ، جایی برای گفتگو باقی نمیماند. زیرا شما فقط با نادانی کامل بدون در نظر داشت اینکه آیا تمام جامعه خواستها و خواهشات شما را قبول میکنند یا خیر و یا آیا بخش دیگر جامعه باین اوغانستان گفتن ها و خراسانی گفتن ها و این توهینات بچگانه میرنجد و مقابله خواهد کرد یا نه ، میخواهید حالتی را به میان آورید که جنایتکاران جنگی حکمتیار و مسعود بین سالهای 92 تا 96 با همین جهالت و شعار های ضد ملی و افغانی نه تنها کابل بلکه تمام کشور را به آتش کشیدند ، بیاورید پس جایی برای گفتگو نمیماند.
این حکمتیار و مسعود بود که وقتی عطش شان برای قدرت فرو نه نشست خود را مدافعان پشتونها و تاجکها جاه زدند و خواستند با شعار های چون خراسانی ها و پشتونها ملیت های بیچاره ما را به جان یکدیگر بیندازند.
شما بدون شک در خط راه جنایتکاران ملی قدم بر میدارید و هر کسی را که در مقابل تمایلات تنگ نظرانه شما قد علم کرد از دریچه خود دیده با کلمات که اصلا شایسته فاشیستهای چون پدرام و همسلکان جنایتکارش است خطاب میکنید.
توده خاموش وطن ما خوب میدانند که پشتو، دری ، ازبکی، بلوچی زبانهای مردم خود ما است و من به حیث یک دری زبان که در کابل سالهای قبل تحصیل کرده ام اصلا تا حالا خود را به هیچ ملیتی منسوب ندانسته ایم بلکه همه ما خود را افغان خطاب کرده و پیروزی هر هموطن خویش را بدون درنظرداشت اینکه تاجک است ، هزاره است یا پشتون افتخار خویش پنداشته ایم.
ما با چند کلمه در این و یا آن زبان و یا با سرود ملی به زبان پشتو نه زبان خویش را از دست میدهیم و نه غرور خود را.
از زمان تاسیس پوهنتون بلخ و کابل تمام محصلین به زبان دری آموزش دیده اند. در مکاتب کابل پشتون و غیر پشتون به زبان دری تحصیل کرده اند. پادشاه افغانستان به زبان دری پیام های خویش را ایراد کرده است. کتب اکثرا به زبان دری چاپ شده و میشود. پروگرام های تلویزیون و رادیو 80 فیصد به دری بوده .... آیا همه اینها را پشتونها و ازبک ها به حیث دشمنی با زبان شان بدانند ؟
تا حالا چنین نشده ولی اگر یکعده جاهل و خود فروخته شده به حرف های جواسیس ایران چون پدرام که هرات را تا سرحد جنگ داخلی رسانیده اند و به حرف های نوکران پنجابی های بویناک پاکستانی که طالبان را به حیث ستون پنجم خویش در داخل خاک ما فعال نگهداشته اند گوش دهند شما باور کنید که برای بر افروختن آتش نفاق و دشمنی تنها کلمات پوهنتون و دانشگاه نه بلکه هزاران کلمه و بهانه دیگر به خور شما داده خواهد شد.