خونبهای جوانان شبرغان با تسمیه شوارع شهر بنام ابدالی ها و هوتک ها پرداخته شد

با عرض سلام به نویسندگان و نظر سنجان افغان ! افغان یعنی فغان داد و واویلا در مفابل ظلم و ستم ولی اوغان همان پشتون را گویند که ما در مقابلش تا آندمی که بر عنعنات و فرهنگ ما دست درازی نکنند و در معاملات درونی ما تعرض ننمایند و در پسند و نا پسند اشخاص تاریخی ما مداخله نداشته باشند , هیچگونه تعصب نداریم و آنها بمانند ما اهل این دیار اند , با نظریات آقای مزاری خوشنویس نود در صد موافقم الی تعرض شان بر اسلام , زیرا اسلام یک دین عدالت بوده عدل را عذل نمیکند . مخصوصآ شعر زیبا ی نوشتند و هنر نوکر شدن را در کتابچه یاداشتم با خط رسا نوشتم و به اجازه ایشان در آینده این جمله ایشانرا در جملات مضامینم ضم مینمایم , تحلیل برادر بهرام چوبین و محمد مورد پسند من و همه خوانندگان خواهد بود و به" ورور چمکنی " گوشزد مینمایم تا اختلاف نیندازند , نام گذاری مناطق و شاهراه های هر شهر و دیاری مربوط و منوط به تاریخ همان ماحولی میباشد که به آن آشنائی دارند و از افتخارات خود می پندارند . فرضآ اگر اسم بابه یادگار یا خواجه آبجوش بر یکی از شاهراه های شهر پکتیا گذاشته شود , تعجب آور و مزحک بنظر نمیرسد ؟ بلی ! اگر آنها بدون در نظر داشت تعصبات قومی و لسانی حاظر اند ایچنین ابتکاری از خود نشان دهند مردم شبرغان و مزار نیز حاضرند حتی نام خوشحال خان ختک را زیب و زینت یکی از شاهراه های مهم ولایت شان گردانند و الی همان گفته مزاری صاحب است که از هنر مندی نوکران بایست در هراس باشیم , زیرا ما به چل و نیرنگ آشنائی نداریم ولی اینقدر میدانیم که این یک خدعه آشکار است و بس