1. صلاحیت و مسئولیت امر تدوین قانون کار حکومت بوده و به عهده کسانی می باشد که در تقنین و در مواردی خاص (احوال شخصیه) در فقه نیز تخصص داشته باشند. نه اینکه کار چند فقیه که غیر از کتاب های کهنه، بهشت، سکس و سهم و عشر و زکات چیزی دیگری را نمی بینند. و فکر کردن در باره دنیا و زندگی زمینی را برای خود حرام می دانند. اگر حکومت می خواست که قانون احوال شخصیه به شیعیان تدوین نماید که علل الاصول جزء قانون مدنی است. باید آنرا مدنی و مطابق حقوق موضوعه، تجربیات و نظریات مختلف علمی جمع نظریات فقهی معتدل تدوین می کرد. این اشتباه بزرگ و نابخشودنی بود که حکومت انجام داد و آنرا به عهده ای شیوخ گذاشت. البته مسئولین این موضوع را متوجه شده اند که مرتکب اشتباه تاریخی گردیده اند.
2. در اکثر کشورهای اسلامی مسائل این چنینی (فقهی) که با حقوق انسان سازگار نیست در قوانین گنجانده نمی شود چون نظر و برداشت چند فقیه از دین است و ممکن است این برداشت ها هر زمانی تغییر نماید. همان طوری که سن ازدواج در بین فقها یک موضوع اختلافی است و وقتی غیر منطقی بودن اش مثل آفتاب روشن شد تغییر یافت. یا نمونه ای دیگر که نظر امام ابوحنیفه است که هرگاه شوهر غایب شود زن اش بعد از 99 سال می تواند طلاقش را بگیرد. حالانکه در قانون فعلی مدنی افغانستان که مسائل مربوط به حقوق فامیل آن برگرفته از فقه حنفی است، قانونگذار از این موضوع پیروی نکرده و آنرا 4 سال یعنی نزدیکتر به فطرت انسان و نیاز زمان پیش بینی کرده است.
3. با آمدن سیاهه این قانون به بازار فقهای شیعه یک راز را به همه دنیا افشا نمود و آن این که در اسلام هیچ مذهبی نمی تواند تامین کننده زندگی انسانی باشد. پیش از این بعضی مسلمانها و جهانیان فکر می کردند که شاید تنها مذهب تسنن زاینده ترور، وحشت، توهین و تبعیض جنسی باشد. حتی این موضوع برای بعضی از پیروان تسنن خیلی جالب بود و آنها فکر می کردند که چون در تشیع اجتهاد و عقل از مبانی شریعت اند، این مذهب معتدل تر است. حال آنکه با تدوین این قانون بالای این ذهنیت نیز خط چلپا کشیده شد.
4. نکته آخر قابل توجه نویسنده مقاله، ایشان بر کسانی که محسنی را نقد نموده اند تاخته که گویا آنها به علت غیر هزاره بودن آن جناب وی را مسبب این سیاهه تاریخ (قانون احوال شخصیه) می دانند. به جواب باید گفت که در میان آیات شیعی محسنی می خواست بیشتر از دیگران با برگزار نمودن کنفرانس مطبوعاتی و غیره نزد مردم هزاره و شیعه افغانستان کریدیت بگیرد و یا حد اقل این مردم گناهان او را بخصوص گناه فاجعه افشار را که در هنگام فاجعه ایشان در ائتلاف آمرین فاجعه حضور داشتند، ببخشد. ولی غافل از این که این کار وی باعث تنفر بیشتر هزاره ها بخصوص تحصیل کردگان و تمام انسانهای چیز فهم افغانستان نسبت به او شد.
1. صلاحیت و مسئولیت امر تدوین قانون کار حکومت بوده و به عهده کسانی می باشد که در تقنین و در مواردی خاص (احوال شخصیه) در فقه نیز تخصص داشته باشند. نه اینکه کار چند فقیه که غیر از کتاب های کهنه، بهشت، سکس و سهم و عشر و زکات چیزی دیگری را نمی بینند. و فکر کردن در باره دنیا و زندگی زمینی را برای خود حرام می دانند. اگر حکومت می خواست که قانون احوال شخصیه به شیعیان تدوین نماید که علل الاصول جزء قانون مدنی است. باید آنرا مدنی و مطابق حقوق موضوعه، تجربیات و نظریات مختلف علمی جمع نظریات فقهی معتدل تدوین می کرد. این اشتباه بزرگ و نابخشودنی بود که حکومت انجام داد و آنرا به عهده ای شیوخ گذاشت. البته مسئولین این موضوع را متوجه شده اند که مرتکب اشتباه تاریخی گردیده اند.
2. در اکثر کشورهای اسلامی مسائل این چنینی (فقهی) که با حقوق انسان سازگار نیست در قوانین گنجانده نمی شود چون نظر و برداشت چند فقیه از دین است و ممکن است این برداشت ها هر زمانی تغییر نماید. همان طوری که سن ازدواج در بین فقها یک موضوع اختلافی است و وقتی غیر منطقی بودن اش مثل آفتاب روشن شد تغییر یافت. یا نمونه ای دیگر که نظر امام ابوحنیفه است که هرگاه شوهر غایب شود زن اش بعد از 99 سال می تواند طلاقش را بگیرد. حالانکه در قانون فعلی مدنی افغانستان که مسائل مربوط به حقوق فامیل آن برگرفته از فقه حنفی است، قانونگذار از این موضوع پیروی نکرده و آنرا 4 سال یعنی نزدیکتر به فطرت انسان و نیاز زمان پیش بینی کرده است.
3. با آمدن سیاهه این قانون به بازار فقهای شیعه یک راز را به همه دنیا افشا نمود و آن این که در اسلام هیچ مذهبی نمی تواند تامین کننده زندگی انسانی باشد. پیش از این بعضی مسلمانها و جهانیان فکر می کردند که شاید تنها مذهب تسنن زاینده ترور، وحشت، توهین و تبعیض جنسی باشد. حتی این موضوع برای بعضی از پیروان تسنن خیلی جالب بود و آنها فکر می کردند که چون در تشیع اجتهاد و عقل از مبانی شریعت اند، این مذهب معتدل تر است. حال آنکه با تدوین این قانون بالای این ذهنیت نیز خط چلپا کشیده شد.
4. نکته آخر قابل توجه نویسنده مقاله، ایشان بر کسانی که محسنی را نقد نموده اند تاخته که گویا آنها به علت غیر هزاره بودن آن جناب وی را مسبب این سیاهه تاریخ (قانون احوال شخصیه) می دانند. به جواب باید گفت که در میان آیات شیعی محسنی می خواست بیشتر از دیگران با برگزار نمودن کنفرانس مطبوعاتی و غیره نزد مردم هزاره و شیعه افغانستان کریدیت بگیرد و یا حد اقل این مردم گناهان او را بخصوص گناه فاجعه افشار را که در هنگام فاجعه ایشان در ائتلاف آمرین فاجعه حضور داشتند، ببخشد. ولی غافل از این که این کار وی باعث تنفر بیشتر هزاره ها بخصوص تحصیل کردگان و تمام انسانهای چیز فهم افغانستان نسبت به او شد.