خواننده ی محترم . راوا بعد از حدود 30 سال فعاليت، بايد بارها و بارها از ننوشتن و نپرداختن درباره ی اين جنايتکاران اظهار پشيمانی کند، اگر بواقع يک سازمان مردمی ست. مگر می توان داعيه روشنگری و مردمی بودن داشت و عليه اين عناصر درشت ضد مردمی ننوشت و آن ها را نديد. نديدن اين عناصر با اين فضاحتی که به بار آورده اند و می آورند، جای پرسش دارد که پرسيده ام.
اين دزدان و جلادان و توجيه گران حاکميت آدم کشان و بانک جهانی کسانی نيستند که در يکی دو خط بتوان در مورد آن ها نوشت و حق مطلب را ادا کرد. وقتی راوا برای يک شاعر نا شاعر که با غوغای راوا رخت ملک الشعرايی به تن می کند، مقاله ها می نويسد، برای دزد سر گردنه انور الحق احدی بايد بارها و بارها و بارها و بارها بنويسد. چرا که احدی علاوه بر دزدی، نوکری بانک جهانی را هم می کند که حضور استعمارگرانه ی بانک جهانی در افغانستان يعنی برای دهه های آينده همچنان در فقر و گرسنگی باشيم. برای اشرف غنی احمدزی، درس خوانده ی عقب گرا و تريبون غير رسمی طالبان بايد به همين شکل بارها و بارها بنويسد که چگونه حاکميت جانوران آدم کش را توجيه می کرد که اکنون هر روز ما در کابل شاهد کشته شدن غير نظاميان بی گناه هستيم. در جنوب و شرق و غرب و شمال هم. درباره ی اين موجود بايد چنان بنويسد که ديگر از جای نخيزد که ادعای روشنفکری کند. درباره ی زلمی خليل زاد بايد چنان بنويسد و افشا کند که ديگر اين آقا برای پيش بردن سياست های ايالات متحده و چار فرصت طلب پشتون عليه مردم پشتون و ساير شهروندان کشور، نتواند اقدام کند و در همان آمريکا مثل يک دستمال چرکی به زباله دانی فرستاده شود و نه اينکه در ادامه ی خيانت هايش بخواهد هوس رييس جمهوری در افغانستان داشته باشد . فارق وردک که خاينانه 4 پست دولتی را اشغال کرده و در مهمان خانه ی خود در غرب کابل ميزبان مهمان پاکستانی ست، چرا راوا تا حال هيچ ننوشته و مگر می شود در 2 خط نوشت که دزد است و جانی و بعد يعنی تمام و ما سازمان مردمی هستيم.
نتيجه گيری را بگذاريم بعد از اين که اين بحث به جايی رسيده باشد.
خواننده ی محترم . راوا بعد از حدود 30 سال فعاليت، بايد بارها و بارها از ننوشتن و نپرداختن درباره ی اين جنايتکاران اظهار پشيمانی کند، اگر بواقع يک سازمان مردمی ست. مگر می توان داعيه روشنگری و مردمی بودن داشت و عليه اين عناصر درشت ضد مردمی ننوشت و آن ها را نديد. نديدن اين عناصر با اين فضاحتی که به بار آورده اند و می آورند، جای پرسش دارد که پرسيده ام.
اين دزدان و جلادان و توجيه گران حاکميت آدم کشان و بانک جهانی کسانی نيستند که در يکی دو خط بتوان در مورد آن ها نوشت و حق مطلب را ادا کرد. وقتی راوا برای يک شاعر نا شاعر که با غوغای راوا رخت ملک الشعرايی به تن می کند، مقاله ها می نويسد، برای دزد سر گردنه انور الحق احدی بايد بارها و بارها و بارها و بارها بنويسد. چرا که احدی علاوه بر دزدی، نوکری بانک جهانی را هم می کند که حضور استعمارگرانه ی بانک جهانی در افغانستان يعنی برای دهه های آينده همچنان در فقر و گرسنگی باشيم. برای اشرف غنی احمدزی، درس خوانده ی عقب گرا و تريبون غير رسمی طالبان بايد به همين شکل بارها و بارها بنويسد که چگونه حاکميت جانوران آدم کش را توجيه می کرد که اکنون هر روز ما در کابل شاهد کشته شدن غير نظاميان بی گناه هستيم. در جنوب و شرق و غرب و شمال هم. درباره ی اين موجود بايد چنان بنويسد که ديگر از جای نخيزد که ادعای روشنفکری کند. درباره ی زلمی خليل زاد بايد چنان بنويسد و افشا کند که ديگر اين آقا برای پيش بردن سياست های ايالات متحده و چار فرصت طلب پشتون عليه مردم پشتون و ساير شهروندان کشور، نتواند اقدام کند و در همان آمريکا مثل يک دستمال چرکی به زباله دانی فرستاده شود و نه اينکه در ادامه ی خيانت هايش بخواهد هوس رييس جمهوری در افغانستان داشته باشد . فارق وردک که خاينانه 4 پست دولتی را اشغال کرده و در مهمان خانه ی خود در غرب کابل ميزبان مهمان پاکستانی ست، چرا راوا تا حال هيچ ننوشته و مگر می شود در 2 خط نوشت که دزد است و جانی و بعد يعنی تمام و ما سازمان مردمی هستيم.
نتيجه گيری را بگذاريم بعد از اين که اين بحث به جايی رسيده باشد.