آقاي ميرهزار‚
من از جواب شما دو موضوع تازه را دريافتم.
يكي كه شما به من اطمينان ميدهيد كه راوا به اعضاي خود نيز راپور مالي نميدهد گرچه يك سازمان
كوچك است و اين كار را به آساني ميتواند كرد. من به گفتهء شما باور ميكنم.
به نظر من اين مشكل خود اعضاي راواست كه از سازمان خود مستقيم پرسان نميكنند‚ اما خصوصي
به شما به حيث يك ژورناليست شكايت شانرا پيشكش ميكنند.
يا اينكه اين سازمان آنقدر ديكتاتور است كه اعضايش جرءت يك سوال خيلي مهم را از سازمان خود
ندارند‚ پس چرا اين اعضا ازين سازمان نميبرند و ديگران را ازين عمل راوا مطلع نميسازند. و يا اينكه
خود اين اعضا آنقدربه اين مسايل بي تفاوت اند و به سازمان شان اعتماد صدفيصد دارند كه اصلاّ
همه مسايل مالي را به اشخاص بخصوص سازمان واگذار شده اند. پس بايد نزد شما شكايت نكنند.
كدام دليل ديگري به اين گفته هاي اعضاي راوا ندارم. اگر خودم عضو راوا ميبودم‚ برايم خيلي مهم ميبود
كه آجند اول جلسهء عمومي با گذارش مالي سازمان شروع ميشد.
نكتهء دوم كه تازه نويشتيد‚ موضوع سپانسر هاي خارجي راواست. مقصد من از “ خشك “ كردن اين
منابع ضرر رساندن به سپانسر هاي خارجي راوا نبود. اين را ميدانم كه اگر نامهايشان افشا شود‚ كسي به آنها
ضرري رسانده نميتواند.
مقصد من از روابط باهم پيچيدهء دولت هاست. مخصوصاّ حالا كه 38 مملكت خارجي در تماس مستقيم
با جنگسالاران افغان و تامين كننده آنها اند‚ به بسيار آساني ميتوانند تاثيرات منفي بالاي سپانسر
هاي راوا بگذارند.
اينكه راوا را با سازمان ها و احزاب ديگر مقايسه كرده ام‚ مقصد من از سياست هاي راوا نبود بلكه
موضوع تشكيلاتي سازمانها بود كه تقريباّ باهم شباهت دارند. مشكل ما مردم در ضمن اينست كه ما
همه كس و همه چيز را آنقدر مقدس ميسازيم كه روزي فرا ميرسد كه به اين مقدسات گفته نميتوانيم‚
كه بالاي چشمت ابروست. راوا براي من از اين نوع مقدسات نيست.
با كمال معذرت بايد بگويم كه ديگر چيزي تازهء در جواب نامه ام نيافتم. استدلال هاي ديگر تانرا چندين
بار تكراري در نامه هاي پيشين تان نيز نوشته بوديد. به نظر من به همهء آنها در نامهء قبلي ام جواب گفتم.
آقاي ميرهزار‚
من از جواب شما دو موضوع تازه را دريافتم.
يكي كه شما به من اطمينان ميدهيد كه راوا به اعضاي خود نيز راپور مالي نميدهد گرچه يك سازمان
كوچك است و اين كار را به آساني ميتواند كرد. من به گفتهء شما باور ميكنم.
به نظر من اين مشكل خود اعضاي راواست كه از سازمان خود مستقيم پرسان نميكنند‚ اما خصوصي
به شما به حيث يك ژورناليست شكايت شانرا پيشكش ميكنند.
يا اينكه اين سازمان آنقدر ديكتاتور است كه اعضايش جرءت يك سوال خيلي مهم را از سازمان خود
ندارند‚ پس چرا اين اعضا ازين سازمان نميبرند و ديگران را ازين عمل راوا مطلع نميسازند. و يا اينكه
خود اين اعضا آنقدربه اين مسايل بي تفاوت اند و به سازمان شان اعتماد صدفيصد دارند كه اصلاّ
همه مسايل مالي را به اشخاص بخصوص سازمان واگذار شده اند. پس بايد نزد شما شكايت نكنند.
كدام دليل ديگري به اين گفته هاي اعضاي راوا ندارم. اگر خودم عضو راوا ميبودم‚ برايم خيلي مهم ميبود
كه آجند اول جلسهء عمومي با گذارش مالي سازمان شروع ميشد.
نكتهء دوم كه تازه نويشتيد‚ موضوع سپانسر هاي خارجي راواست. مقصد من از “ خشك “ كردن اين
منابع ضرر رساندن به سپانسر هاي خارجي راوا نبود. اين را ميدانم كه اگر نامهايشان افشا شود‚ كسي به آنها
ضرري رسانده نميتواند.
مقصد من از روابط باهم پيچيدهء دولت هاست. مخصوصاّ حالا كه 38 مملكت خارجي در تماس مستقيم
با جنگسالاران افغان و تامين كننده آنها اند‚ به بسيار آساني ميتوانند تاثيرات منفي بالاي سپانسر
هاي راوا بگذارند.
اينكه راوا را با سازمان ها و احزاب ديگر مقايسه كرده ام‚ مقصد من از سياست هاي راوا نبود بلكه
موضوع تشكيلاتي سازمانها بود كه تقريباّ باهم شباهت دارند. مشكل ما مردم در ضمن اينست كه ما
همه كس و همه چيز را آنقدر مقدس ميسازيم كه روزي فرا ميرسد كه به اين مقدسات گفته نميتوانيم‚
كه بالاي چشمت ابروست. راوا براي من از اين نوع مقدسات نيست.
با كمال معذرت بايد بگويم كه ديگر چيزي تازهء در جواب نامه ام نيافتم. استدلال هاي ديگر تانرا چندين
بار تكراري در نامه هاي پيشين تان نيز نوشته بوديد. به نظر من به همهء آنها در نامهء قبلي ام جواب گفتم.
من به شما نيز احترام دارم.