د واده په لومړي سهار سړي
او ښځي تړون وکړ چي دروازه به هیچا ته نه خلاصوي، په لومړیو کي د هلک مور او پلار
راغلل. زوم او ناوي یو بل ته حیران حیران کتل ، ځکه دوی مخکي دا تړون کړی وو چي
هیڅ یو به دروازه نه خلاصوي بلاخره دروازه ئې خلاصه نکړه . وروسته د نجلۍ مور او
پلار راغلل، دوی دواړو بیا یو بل ته تر ډیره حیران حیران کتل ، د ناوي په سترګو کي
اوښکي را ټولي سوي وې ځان ئې کنترول نکړای سو پدې حالت کي ئې وویل : نسم کولای چي
مور او پلار مي د دروازې تر شا ووینم او دروازه ورته خلاصه نه کړم . سړي څه ونه
ویل او دروازه ئې خلاصه کړه ، اما سړي دغه موضوع
له ځانه سره وساتل .
کلونه تیر سول خدای ج دوی
ته څلور زامن ورکړل . پنځم اولاد ئې نجلۍ وه . ددغه ماشوم د زیږیدو په ویاړ پلار
ډیره ښادي او خوشحالي وکړه څو پسونه ئې حلال کړل یوه ډیره لویه مهماني ئې جوړه کړه
. خلکو له ده څخه په ډیره معتجبانه توګه وپوښتل: ددغه ښادی او مهماني اصلي علت څه دی ؟ سړي په
ډیره سادګۍ ځواب ورکړ : دا هغه ماشوم دی چي دى به دروازه به زما په مخ خلاصوي.
