کابل پرس: خبری، تحلیلی و انتقادی



پذيرش > حقوق بشر > آزادی بيان > سفغن بلانشيد پدر ما بود!

سفغن بلانشيد پدر ما بود!

سفغن بلانشيد پدر ما بود ، دست آورد هاي چند سال بچه هاي واران در واقع نتيجه زحمات اين مرد بزرگ ، تكرار نشدني در تاريخ سینماي مستند يعني سينما حقيقت بود. جوانان ما در چند دوره آموزشي كه از سال 2006 تا 2009 ادامه داشت و قرار بود در ماه هاي ديگر دور جديد و جدي تري را آغاز گر باشيم ، آموزش هاي لازم كارگرداني ، فلمبرداري و تدوين را فراگرفته بودند ./ سر به شفاخانه چهارصد بستر اردو ميزنيم ، از دروازه فقط يك مان را اجازه دادند ، شهر بانو را نگذاشتم برود و خودم داخل شفاخانه چهار صد بستر شدم ، همه به من نگاه ميكردند ، مستقيم در بخش سرد خانه كه اجساد را انتقال داده بودندرفتم.

جمعه 26 فوريه 2010, بوسيله‌ى بصیر سیرت

ساعت هشت و 30 صبح بود ، با شهر بانو سادات و زهرا سادات نشستي داشتيم . شهربانو مثل هميش با سوال هاي خود مرا وادار به سفسته گويي ميكند.

شهربانو : من قبلآ برنامه ريزي كرده بودم ، تو خيلي تنبل هستي ، من با تو تنبل ها چي كار كنم و با تنبل ها ديگر به هيج عنوان كار نخواهم كرد ، بگو كه برنامه ريزي كنيم كه در پنج ماه ديگر چي كنيم؟

به خنده گفتم ، معذرت ، اميد وارم كه همه تنبلي هايم را تلافي كنم.

هردو خنيديديم، برنامه ها ريخته بر آمديم تا به ديدن سگ جنگي بريم كه روز هاي جمعه در شهرك اميد سبزبا سگ هاي مارشال فهيم و چند قومندان ها ديگر تماشاگه خاص و عام ميشود.

شهربانو دوست داشت ببيند كه مردان افغان از سگ هاي جنگي چگونه استفاده ميكنند ، شايد هم خشونت كه مردان افغان نسبت به زنده جانها دارند باعث شده بود كه بانو به آن فكر كند و حتي ببيند.

در مسير راه از كوته سنگي تا پل سرخ روي موضوعات مختلف چون حضور محسن مخملباف و فيلمهاي كه خانواده مخملباف در افغانستان ساخته اند پرداختيم . هردو به اين نتيجه رسيده ايم كه حضور مخملباف شگفت انگيز بوده در عرصه آموزش سينما در افغانستان ، اما كجا كشوري و مردمي كه حضور اين مرد را بپذيرد و ارج گذارد!

شهربانو ميپرسد كه آيا سميرا فيلمسازاست يا اينكه پدر فيلمسازش اورا جلوه داد ه؟

من با تاكيد گفتم اگر فيلمسازي مثل مخملباف درخانواده نبود ، ابدآ سميرا فيلمسازي اينگونه مشهور نبود.

دست آورد خانواده بر ميگرده به اصل ( همان حضور قوي و متحد محسن مخملباف طي چند دهه توليد و پخش آثار مخملبافي ها) .

اينگو نه بحث ها ، تا رسيديم سر كوچه نمايشگاه دايمي عكس چشم سوم.

از موتر پايان شديم ، آنطرفي مهدي ظفري يكي از بچه هاي فيلمساز" آتليه واران " لنِگگ زده ايستاد است وپريشان به نظر ميرسيد.

سلام

مهدي بدون جواب به سوال ، گفت بچيش استاد سيفغن بلانشيد كشته شد.

بدون مكث با وجود اينكه از حمله خبر داشتيم ، گفتم ديوانه گي نكو ، شوخي از خود حد دارد!

نه من جدي هستم ، او هم در همان مهمانخانه بود كه امروز صبح حمله شده ، و من با سفارت فرانسه تماس گرفته ام ، انها تاييد كرده اند كه سفغن استاد بچه هاي واران كشته شده است.

هردوپاهايم سست شد ، ميديدم شهربانو وضعش بدتر از من بود، گفتم بريم چشم سوم بعد صحبت ميكنيم.

داخل چشم سوم شديم ، رضا يمك طبق معمول با كمپيوتر گمِ بازي ميكرد و موسيقي ميشنيد.

رضا ساحل و يك دوستش با هم در حال گفتگو بودند ، ناچاب از رضا يمك پرسيدم كه ميداني موضوع چيست؟

رضا يمك: بلي ، فقط خبر شدم اما ببينيم كه چي ميشود. جواب كوتا و بشدت متعجب كننده.

احساس ميكردم همه با ما شوخي ميكنند.

تلفونم را ورداشتم به "دوني سينت ماري" مشاور بخش فرهنگي سفارت فرانسه زنگ زدم كه آيا او ميداند كه استاد من در چي حال ، كجا ست؟

او با همان برخورد خارجي گكي خود گفت ، در مورد او هيچ صحبت كرده نمي تاند، بس!

تلفونم را قطع كرد.

هنوزكم كم احساس ميكنم كسي را از دست داده ايم.

دوباره شماره ديگيري را تماس ميگيرم ، خانم ريتا سكسه – توسا مسوول بخش فرهنگي سفارت آلمان " گويته انستتيوت" كه يكي از حمايت كننده هاي پروژه مستند سازي واران در افغانستان است ،جواب ميدهد.

ريتا: شما كي هستيد ؟

بصير: من بصير سيرت هستم ، يكي از اعضاي آتليه واران.

ريتا: اووه بصير ، چي حال داريد ، مه متانُم به شما كمك كنم؟

بصير: ميخواستم بفهمم كه آيا از استاد سفغن خبر داريد كه در كجاست ، ما به تشويش هستيم كه او از حمله امروزي كه در شهر كابل اتفاق افتاده، اسيب نديده باشد؟

ريتا: من نمي فهمم كه در كجا هست ، امروز رخصتي است و من خودم در مهمانخانه هستيم ، نميدانم چي اتفاق افتاده "هنوز بي خبر از جريان" فقط ميدانم ، ديروز جلسه اي باهم داشتيم – همين.

معذرت خواستم تلفونم را قطع كردم ، من با شهر بانو باهم برآمديم تا از شفاخانه هاي كابل احوال بگيريم ، آرزو داشتيم كه زخمي شده نه اينكه مرده باشد.

در بين تكسي شهربانو به زمري بشري تماس گرفت جواب منفي داده شد ، دوباره به سخنگوي وزارت دفاع تماس گرفتيم ، جواب آنها نيز مثل نخود سياه نامعلوم بود.

سر به شفاخانه چهارصد بستر اردو ميزنيم ، از دروازه فقط يك مان را اجازه دادند ، شهر بانو را نگذاشتم برود و خودم داخل شفاخانه چهار صد بستر شدم ، همه به من نگاه ميكردند ، مستقيم در بخش سرد خانه كه اجساد را انتقال داده بودندرفتم.

در يك از اطاق ها جسد ها را انداخته اند، همه سوخته بودند ، دانه دانه ديدم شناخته نمي شد ، لباس و كفش كه ديروزي استادم راكه در پاه داشت او را ميديدم ، استاد من نبود ، كسانيكه در آنجاه بودند نه نفر به شدت سوخته بودند ، كسي پاهايش بود بدنش نبود ، كسي سرش بود تنش نبود.

يك كس را بخوبي شناختم ، مسوول بخش فرهنگي سفارت هند كه چندي قبل در مهماني سفارت هند دعوت بودم و عكس هاي اورا با سفير هند يكجا گرفته بودم ، او به شدت سوخته بود اما صورت اش سالم مانده بود ، حتي لبخند اش هويدا بود.

از سرد خانه برآمدم ، تا به اطاق هاي عاجل كه زخمي ها در انجا منتقل شده بروم ببنيم كه .

در هر اطاق چند زخمي بستر ، تحت مداوا بودند، اكثريت آنها از وضع صحي خوبي برخوردار بودند ، در بين زخمي ها چند افغان هم ديده ميشد.

همه اطاق ها را گشتم ، استاد من در بين زخمي ها هم نبود ، از يكي از داكترا پرسيدم كه به جز از اين شفاخانه ، كشته ها و زخمي ها در كدام شفاخانه ديگر هم هست؟

داكتري به من گفت كه بيشترين كشته ها و زخمي ها در ايمرجنسي شهر نو انتقال داده شده اند.

زود از شفاخانه بر آمدم ، شهر بانو اشك در چشمانش حلقه زده منتظر من استاد است .

شهربانو: بگو كه سفغن زنده است!

به جوابش گفتم ، در بين كشته شده ها و زخمي هاي اين شفاخانه نيست. نميدانم كه در كجاست؟

فورآ به تكسي سوار شديم ، به شفاخانه ايمر جنسي شهر نو آمديم.

دهن دروازه ليست زخمي وكشته شده ها را به ما نشان داد ، در بين آنهمه استاد ما نيست.!

به اين فكر شديم كه در وقت حمله ، او در مهمانخانه نبوده و شايد هم بعد از حمله فرار كرده باشد!

دو باره به چشم سوم برميگشتيم ، در مسير راه به مهدي ظفري زنگ زديم ، كه واقيعيت چيست؟ چرا ما نتوانستيم استاد سفغن را ببينيم؟

مهدي: از سفارت به من گفتند كه جسد فرانسوي را به شفاخانه نظامي ميدان هوايي انتقال داده اند و تاييد شده كه استاد ديگر زنده نيست.

مطمّين شديم كه همين راست است ودر نهايت اين اتفاق ما اعضاي آتليه واران كابل را يتيم ساخت ، اميد ما به نااميدي تبديل شد و هنوز اين سوال مرا اذيت ميكند : كه چرا ما فيلم مسازيم؟

سفغن بلانشيد پدر ما بود ، دست آورد هاي چند سال بچه هاي واران در واقع نتيجه زحمات اين مرد بزرگ ، تكرار نشدني در تاريخ سینماي مستند يعني سينما حقيقت بود. جوانان ما در چند دوره آموزشي كه از سال 2006 تا 2009 ادامه داشت و قرار بود در ماه هاي ديگر دور جديد و جدي تري را آغاز گر باشيم ، آموزش هاي لازم كارگرداني ، فلمبرداري و تدوين را فراگرفته بودند .

در 3 سال گذشته حدود بيست و هفت فيلم مستند در تاريخ واران كابل ساخته شده و در جشنواره هاي مهم دنيا به نمايش گذاشته شده بودند.

او مردي مهربان بود و با صداقت تمام براي تدريس ما كار ميكرد و هر زماني مشوره هاي لازم را با بچه هاي واران ميكرد .

در واقع احساس ميكنم با نبود يك پدر معنوي نصف وجودم ،دست خوش حوادث كوركورانه ي سياست هاي غلط ، بيجا و بي پايان امپرياليزم كه به همكاري متحجرترين آدم هاي روي زمين صورت ميگيرد به بازي گرفته شده ايم.

هنوزبه اين باور ام كه ما را به خاك سياه مينشانند ، توقع دارم براي پايان اين ماجرا تو هموطن حضور خود را بيازمايي. تا روزي ارزش هاي انساني ما توسط هيج نا انساني پايمال نشود.

IP Plans: Best Cloud Web Hosting

Professional web services including fully managed VPS and dedicated servers for businesses and individuals.

Domain Registration - Search and register your domains with IP Plans
Fresh Cloud Shared Hosting with IP Plans
Fully Managed Cloud and SSD VPS with IP Plans
Fully managed Dedicated Servers with IP Plans






83 تن همین اکنون این صفحه کابل پرس را باز کرده اند

پذيرش > حقوق بشر > آزادی بيان > سفغن بلانشيد پدر ما بود!

آگهی در کابل پرس

loading...

پيام‌ها

  • برای هموطنانم و دوستان واقعئ آنها که قربانئ این گونه حملات میگردند واقعاً متأسفم. در ادامۀ نوشته نویسنده باید افزود که این حملات بخش جدا ناشدنئ برنامه های دراز مدت سرمایه داری (کاپیتالیزم) و تطبیق پروژه های آن برای گسترش و افزون طلبی های چند شرکت فراملیتی ویا سهامداران اصلئ آنها از الف تا یا، است که اگر از نقطه نظر فلسفه و خصوصیات این نظام بررسی گردد، کاملاً بجا و طبیعیست، باآنکه از نقطه نظر انسانیت و دین مداری کاملاً نکوهیده و مردود میباشد.

    کسانیکه از نظام سرمایه داری و بازار آزاد جانبداری میکنند باید بدانند که این نظام ارمغان بهتر از این برای کشور های چون افغانستان ندارند.

    اهریمن کاپیتالیزم یکجا با هیولای امپریالیزم بجز غارت، کشتار، چور و چپاول کشور های ضعیف تر، تحفه ی دیگر برای جوامع بشری ندارند.

    مستند سازی و سایر کار های فرهنگی نیز مشاغل خوبی هستند اما نه برای افغانستان که میدان جنگ قدرت های منطقه ی و فرامنطقه ی است.

    شیطان پرستان جهان که در راس آنها اسرائیل و امریکا قرار دارند هرگز نخواهند گذاشت که کشور های چون افغانستان در آینده های دور و نزدیک روز خوش ببینند.

    یکی از پی دیگر پناهندگئ سیاسی دهید برای رفتن به کشور های چون استرالیا و اروپایی و آن ویران شده را بگذارید برای تطبیق شدن پلان های دراز مدت پیروان شیطان با سمبول یک هرم و یک چشم... در غیر آنصورت حملات انتحاری و بمبگذاری ها را بپذیرید و شکایت نکنید که سودی ندارد. 

  • سیوقان بلانشه پیرمرد خوش قلبی بود ما لحظات خوبی را در پاریس و کابل داشتیم وقتی دختر کوچکم را میدید حتا اگر در یک جلسه مهم میبود باز هم لحظاتی را با او به بازی میپرداخت کبریای ما را خرگوش کوچک نام مانده بود در باره کبیر(پسرم)میگفت روزی مثل هرکول میشود عصر پنجشنبه اول تا ما را دید حال دختر و پسرمان را پرسی وقتی که برای مادرش به او تسلیت گفیم(9 روز پیش مادرش فوت کرده بود) گفت من هم مثل همه میگویم مادرم انسان خوبی بود و لحظاتی را سکوت کرد به هر حال سیوقان رفت در حالی که نه با سیاست کار داشت و نه برایش خوش آیند بود او به کار در سخترین نقاط دنیا عادت دشت و در نظرش چیزی جز گسترش سبک سینما وریته (سینما حقیقت)نداشت برای ما(من و همسرم) که هر دو شاگردش بودیم یک شوک بزرگ بود همسرم به تلخی گریست و گفت روزی که کبریا(دخترمان )کلان شد عکسی را که با او گرفته نشانش میدهم و میگویم این مرد کسی است که پایه گذاری سبکی از سینما در افغانستان بودکه شعارش جز ارائه حقیقت بدون در نظر داشت هیچ ملاحضه ای نبود او ما را به یاد قتل خیام انداخت کاش آنکه لوله تفنگ را در سحرگاه خونین جمعه ( روز میلاد پیامبر اعظم) به سویش نشانه رفت لختی میاندیشید اینکه نول تفنگ را به سویش نشانه رفته چیزی بیشتر از یک انسان است چیزی بیشتر از یک اروپایی که مسلمان نیست و موهایش زرد است به هر حال سیوقن به دیدار خدایش و مادرش رفت بدون تردید این بزرگترین ضربه ایست که سینمای افغانستان در چند سال اخیر خورده است ما همیشه به یادت خواهیم بود پیرمرد

Kabul Press is the most read news and discussion website from Afghanistan. Our sources provide breaking news stories and images focusing on human rights, freedom of speech and good government issues. We aspire to honest, factual coverage that promotes criticism and informed discourse from our readers, without censorship.