مقایسه دو شخصیت در اتحاد شمال افغانستان: سید منصور نادری و احمد شاه مسعود

آقای محمد بشیر از ایلات متحده امریکا!
جناب بشیر،آسمان وریسمان را بهم بافتی، تا کارنامه های سیاه سید منصور را با کارنامه های سترگ و جاویدان حجتان و داعیان اسبق اسماعلیه مقایسه کرده و ازانطریق اعمال ننگین اورا توجیه نمائی، غافل ازینکه نمیتوان هر قلدر، قداره بند گردن کلفت را به عنوان قا ئید جازد و بخورد مردم نا آگاه دادو این قیاس مع الفارق است. زیرا
1 ـ به گواهی تاریخ داعیان این مذهب همه افراد دانشمند، عالم، متبحر و آگاه به دانش زمان خود بودند، سید صادق گوهرین در کتاب محققانه ی " حجت الحق بوعلی سینا" مینویسد: " داعیان اسماعیلی با دقت وصرف وقت وبکاربردن تمام دانش و علم آن روز گار می کوشیدند که گروه گروه مردمان تحت تسلط خلفای عباسی را به مذهب اسماعیلی که بتمام جهات مجهز بود بخوانند. این دعاة از قرآن وحدیث پیغمبر وفقه واصول گرفته تا جدید ترین علوم زمان را در اختیار خودداشتند و با آنهمه معرفت، زکا و کیاست و کاردانی و سیاست را نیز آمیخته بودند ...وبهمین جهت حقاً در قرن چهارم داعیان اسماعیلی در سراسر مشرق جنبشی عظیم بر پا کردند که نظیر و مانند آنرا در تمام تاریخ اسلام نمی توان دید." همچنان:" اسماعیلیه که حقاً مترقی ترین دسته های مذهبی قرن چهارم بودند می کوشیدند که با اشاعه علم ومعرفت و آشنا کردن مردمان باصول و مبانی دانش وجنگ با خرافات و اراجیف، وازبین بردن نفاق و ستیزگی، اذهان مردمان از همه جا بی خبر را روشن کنند." اما آقای سید منصورشما که در محیط فسق و فجور خانوادگی بزرگ شد و نه روی مکتب ومدرسه را دیده ونه از علوم روز آگاهی دارد ونه از معارف و حکمت دینی بهره مند است، سواد خوان بیچاره ی که بجز از تکرار حرف های پیش پا افتاده وبازاری دیگر چیزی در چنته ندارد اورا مقایسه کردن با بزرگان علم ودانش و حکمت مسخ حقیقت است و جفا ی نا بخشودنی نسبت به آن بزرگان .
2 ـ صاحب دعوتان سلف ماسر بکف در خط امامان شان قرارداشتند، شرف و فخرزندگی شانرا در پیروی از دساتیر امامان شان میدانستند و تخطی از دستور امام در حیات مذهبی آنان دیده نمی شد. اما سید منصور ابتدا به دهل ببرک کارمل وطن فروش و شوروی های مهاجم رقصید، بعداً فعالیت ضد ملی و مردمی خودرا طبق اشاره و صوابدید داکتر نجیب سمت وسوداد، پس از سقوط دولت مزدور، وی گاهی در خدمت پهلوان دوستم در آمد، زمانی به دامن احمد شاه مسعود شهید چنگ انداخت، و مدتی هم پا بوسی حزب وحدت را افتخار دانست وگاهی هم اطاعت از امیراسلامی حکمتیاررادر شمار وجیبه ی ملی محسوب داشت. ازچنین انسان سیاست بازو ابن الوقت که ازبیع و شری ننگین مردم نا آگاهش وجه سیاسی و رهبری خود ساخته به خود تدارک میدید، به تفاخر یاد کردن آیا انسانیت انسان را زیر سوال نمی برد؟
3 ـ مقایسه کردن سید منصورآلوده به منکرومنهیات که سراسر زندگی طفیلی وارداشته با ناصر خسرو و حسن صباح، از مضحکترین و سفیه ترین برابری است که جناب شما نموده اید، برای اینکه بقول علی دشتی در کتاب (در قلمرو سعدی ص 178):" ناصر خسرو به خرد مینازد. در سراسر دیوان ارجمند او این معنی می تابد که انسان باید به آئین خرد رفتار کند. خویشتن را به علم وحکمت بیاراید زیرا عقل مارا بشاهراه هدایت وتدین می کشاند...قصاید حماسی و مذهبی وی در تاریخ ادبی ایران( و افغانستان) شان بلند ومقام مشخص ممتازی دارد. زبان وی بیش از پیش بستایش دانش وخرد، به تقبیح جهل و خرافت، به تشویق زهد وتقوی بکار افتاد. این فریاد خشم ونفرتی که بر سر فرو مایگان و منحرفین از صراط المستقیم عدل ومعرفت میریزد و این مناعت و استغنائی که مستمراً در ادبیات بلند او موج میزند در ادبیات گران مایه ی فارسی همیشه خواهد درخشید."
4 ـ همچنان بهتر خواهد بود تا سجایا ی کم نظیرحسن صباح را نیزاز زبان تاریخ بشنویم، عطا ملک جوینی منشی خاص هلاکو که در دشمنی با حسن صباح و اسماعیلیان موضع شدید و انعطاف ناپذیری داشت و با وجود اینکه به سایقۀ عصبیت مذهبی در سراسر تاریخ جهان کشای خود چاشنی لعنت و نفرین را نثار حسن صباح و اسماعیلیان ساخته، بآنهم نتوانسته از ذکر فضایل و رفتار پرهیز کارانه، نحوۀ رهبری سالم او که بر شالودۀ امر به معروف و نهی از منکر قرار داشت، خود داری نماید. موصوف در تاریخ جهان کشای خودجلد 3 ص 210 می نویسد: " حسن صباح بنیاد ناموس بر زهد وورع و امر معروف ونهی از منکر نهاده بود ودر مدت 35 سالی که در الموت بود هیچکس در ملک او آشکارا شراب نخوردو در خم نریخت." همچنان در جامع التواریخ ص 124آمده که حسن صباح یکبار هنگام محاصره و قحطی زن ودخترش را در گرد کوه پیش رئیس مظفر فرستاد و نوشت آن دوزن به نفع دار الدعوه دوک بریسند و بهای آنرا صرف زندگی خود کنند. چون زن و فرزند پیشوای برای زندگی کردن ناگزیر از دوک ریشی باشند، میتوان حدس زد که پیروان نیز چنین میکرده اند ودر واقع این سر مشقی بوده که حسن به پیروان خود می داده. بقول کریم کشاورز در کتاب حسن صباح ص 156:" پاکی سیرت حسن صباح و بقول همعصران و حتا دشمنان وی " وفور زهد و تقوای" او دران دوران خلقی را شیفته ساخته بود...بر رویهم صفت های پیشوائی ورهبری در حسن جمع بود...هوش وحافظه ی سر شار داشت.زیرک بود، زبانی بران ومنطق نیرومند داشت درست می اندیشید ونیک سخن می گفت، از دانش های زمان خویش بهرۀ کامل داشت، ارادۀ استوار داشت و برای حصول به مقصود از هیچ کوششی دریغ نمی داشت وهمه چیز را فدای رسیدن بدان میکرد، بزرگ منش و کریم بود و دور از حب دنیا... شیوۀ ساده و پرهیز گارانۀ او در مردم عادی و عامی تاثیر ژرف می نمود. در ناحیۀ الموت نیز این صفات گروه کثیری را بدور او گرد آورد و دعوتش را قبول کردند."
ولی در محور اقتدارخود ساخته ی سید منصور آنچه دیده نمی شد رعایت ضوابط اخلاقی بود، انواع عدیدۀ منهیات به حد افراط اعمال میشد. بطوریکه به یک مورد جزیی هم بر نمیخوریم که یکی از اعضاء این خانواده در اثر نقض موازین اخلاقی و آلوده گی با منهیات توبیخ یا سرزنش شده باشد. داستانهای میگساری، قمار، جنس بازی و فساد این خانواده اظهر من الشمس است که هیچ کسی نمی تواند کتمان کند. علاوتاً درآمد عظیم یا عشر و مال وجوهات سر تاسری جامعه ی اسماعیلیه را که میبایستی در امر خیر و درراه ترقی مادی ومعنوی جامعه بکار می افتاد بر عکس آنرا خرچ عیاشی خود وپسران ونزدیکان خانواده خودکرد. پسران و اقارب و نزدیکان او به اتکاء قدرت اوعلاوه از زندگی طفیلی وار زیاده روی های مفتضحانه نسبت به ناموس و عصمت افراد جامعه کردند که قلم از تحریر آن عاجز است.
آقای محمد بشیر! در زمینه ی نفوس اسماعیلیه ی افغانستان که در ولایات متعدد پراگنده هستند ونیز نقش وتبارز سید منصوردر صحنه ی قدرت وسیاست و توصیه ی شما" برای همه ی علاقمندان خارجی در مسایل و قضایای افغانستان و سیاسیون و بازیگران قدرت در افغانستان توصیه میشود که در هر حرکت کوچک و بزرگ با جلب رضایت و حمایت و پشتیبانی اسماعیلیان و از طریق سید منصور نادری حود را یک گام به هدف نزدیک بسازند."یک محاسبه ی نادرست، توصیه ی واهی، بی اساس، اغراق آمیز ودرواقع بیش از خیال پردازی مسموم و گزافه گوئی چیز دیگری نیست، وبا شرایط موجود کشور ما و نیز اصول، ارزشها ومعتقدات مذهبی مردم اسماعیلیه در تضادمطلق قراردارد. برای اینکه مردم اسماعیلیه یک رهبر مذهبی دارد وآن امام زمان ایشان است، همطراز این رهبری واحد ، دیگر رهبری دینی در معتقدات اسماعیلیت جای نداشته و قابل پذیرش نیست. ادعای رهبری بغیر از امام منصوص و آشکار از سوی هرکه عَلَم شود، یک دعوی باطل بوده که بجز از فساد و گمراهی جامعه به چیز دیگری منتهی نمی شود. اماکارگذاران وعاملین امامت اسماعیلی که در سراسر جهان اسماعیلیه مصروف خدمتگذاری به امام و جامعه هستند، همه وهمه از سوی امام انتخاب میشوند ودر تحت قانون اساسی اسماعیلیه ایفای وظیفه می کنند. وهمه ی این کار گذاران نزد امام وجامعه ی اسماعیلیه مسؤلیت و جواب دهی دارند. در حالیکه سید منصورنه ازسوی امامت اسماعیلی انتخاب شده ونه از قانون اساسی اسماعیلی آگاهی دارد ونه نزد امام وجامعه جوابدهی.ا ویک رهبرخود ساخته و خود سراست که به اصطلاح زورکی خود را رهبر میخواند. اما وقتی حساب معتقدات دینی از امور سیاسی ولیدر شیپ جامعه تفکیک گردد، درانصورت مردم اسماعیلیه ی هر منطقه نظر به شرایط ومصلت اجتماعی خویش باجوامع نزدیک وهمجوار خود اجتماعت تشکیل میدهند،لذا نیاز لیدر شیپ ورهبری اجتماعی سید منصور خود بخود منتفی میگردد.
درزمینه ی رهبری ملی یامردمی، نا گفته نباید گذاشت که شرایط کنونی کشور ما با پنج دهه قبل فرق اساسی کرده است،نسل امروز آشنا با انتر نت، فیس بوک، تویتر وآگاه از پیشرفتهای محیر العقول ساینس و تکنالوژی و تحولات که پیوسته در صحنه ی سیاسی جهان رخ میدهد،به رهبری هر گانگستر، اوباش و هرزۀ بیسواد که لسان مادری خودرا درست نمی داند، نه فقط با دهاء و پرنسیپ سیاسی بیگانه است، بلکه ازدرک الفبای سیاسی هم عاجز است، کسی که خدمت گذاری به اجانب را سیاست نام می نهد وجیره خوارانش اورا سیاست مدار یا مرد سیاسی می خواند،تن نخواهد داد. زیرا نسل امروز می داند که به آن کسی حق ورود به سیاست را باید داد که اولاً او دارای سواد کافی بوده، در پالیتیکس و نظریات سیاسی ـ اجتماعی جهان صاحب نظر و یا لا اقل آشنایی با آن داشته باشد، پیچ و خم هاو ترفند های سیاسی را بداند، تابتواند بمثابۀ یک سیاست مدار مآل اندیش وواقع بین راه معقول را در پیش گیرد.ز یرا رهبر گفتن و رهنما تراشیدن به الفاظ و گفتار نیست که هرکه آنرا جعل کند و بخود ببندد رهنما و رهبر پنداشته شود.
آقای محمد بشیر! آنچه را بزعم خود ازقول میدیاها در باره والا حضرت آقاخان فهرست ساخته اید با واقعیت عینی ماموریت وکار هایش تطابق ندارد زیرااغلب سران حکومت های جهان، مجامع علمی ودانشگاهی، جوامع مدنی با دیدگاههاو نظریات اش از طریق بیانیه ها، خطابیه ها و سخنرانی های بیشماری که در دانشگاهای معتبر جهان، مجامع علمی و نهاد های اجتماعی ومدنی جهان ایراد داشته آگاهی ومعلومات درست دارند. قانون اساسی اسماعیلی دید گاهای اورا به روشنی در معرض دید، افکار و قضاوت جهانیان قرار می دهد. شبکه ی انکشافی آغاخان و کمک بشری فوکس که در اغلب کشور های جهان سوم بدون درنظرداشت نژاد وعقیده فعالیت غیر انتفاعی، غیر فرقه گرایانه دارند، خود گواه صادقی بر کار های بشر دوستانه اوست.مرکز جهانی پلورالیزم یا کثرت گرائی که اخیراً در اتاوا پائیتخت کانادا تاسیس گردیده ودران پروفیسر ها، دانشمندان، سیاستمداران بزرگ، جامعه شناسان و فرهنگیان بنام وشناخته شده عضویت دارند، وهدفش تعمیم پلورالیزم بشری در جهان، ایجاد پل اتصال بین فرهنگها ی مختلف، تساهل، مداراوبردباری در قبال افکار،آراء ونظریات همدیگر است،فی نفسه کار های عظیم انساندوستانه اورا تبین میدارد. لذا به پروپا گند های غرض آلود محملی نمی گذارد. بااحترام

ای شاهی شرافت و انسانیت و خدمتگذارواقعی ما جناب محترم الحاج سیدمنصورنادری با وصف همه خوبیهایت که مانند آفتابی روشن نمایان است و بد خواهانت از آن آنکار مینمایند دعا مینمایم که خداوند آنها را عقل سلیم اعطا نمایید ما از دل و جان دوستت دارم وبتو فخر مینماییم.
زنده باد سید منصورنادری

مبارک برتوپاسبانی (سیدمنصور).
سید منصورکیانی درین اوقات پریشانی ---- چراهرسوشتابانی توخودراسرپست دانی
توخودرا پیرمیدانی الف تا یا نمیدانی .. ---- هنوزافسانه میخوانی چراخود را نمیدانی
هنوزخودراتوپیرخوانی نداری امرُفرمانی--- تو از صد یک نمیدانی بفکرشوکتُ شانی
توفرعون زمان گشتی حدوددین نمیفهمی --- عجب جاهیلُ نادانی حقیقت مثل مروانی
بُبستی چشمُ گوش خودزامرحضرت سبحان--- برای مردم است اعیان بکن بس کارشیطانی
تباه کردی جماعت رانه بینی توشفاعت را --- نداری توقناعت راچطورمغرورُ نادانی .
بکن توبه زاعمالت ازین بد ترشود حالت ---- منازدرجاهُ اجلالت توبس کن نا بسامانی
بکردی توترورقتلها به آن روزُ مهُ سالها---- جماعت شد به مشکلها نبودی مرد میدانی
توُ جاویدُ هم جعفر تجاوُز با پسر دختر .--- شدی بد تر زیکد یگر به قوم لوط یکسانی
جماعت راترورکردی بدست خود بگورکردی --- زحد خود عبورکردی توهم پست تر زحیوانی
سیداحمدُ ابراهیم چرا کشتی تو ای ظالم ---- به خون آغشته داییم تو قاتل قیوم خانی
کسی رامُشت زردادی زیکسو گریه سر دادی --- به مردم این خبردادی بیا که است مهمانی
ازین نیرنگ ازین چالها نمودی توهمه سالها --- هنوزآن خوابُ خیالها بفکرآن هوس رانی
ازان اعمال شیطانی فریبکاری بی ایمانی --- ترا است لقمه نانی نداری فعل انسانی....
چه گویم ای سیدمنصوربدست خودتوکندی گور--- به آن دولت شدی مغرورشدی تویزیدثانی
نداری چشمُ گوش تونداری عقلُ هوش تو---- همیشه هستی بیهوش توجهنم را نگهبانی
به بزمُ مستی شبهایت بعزم نیستی روزهایت— شراب سرخ برگهایت تودورازقول قرآنی
نباشد مثل توحیوان تویی با کرگدن یکسان --- فقط خوراک تواست نان ضرورت داری پالانی
زجان افشانیی مردان شبُ روزبوددرمیدان --- شهید شد بهرتونادان نکردی هیچ قدردانی
شدی توصاحب موتر وگرنه بودی یک گشتگر --- نگاه کردندآن سنگردرآخرگشت زندانی
شدی توکایین اعظم به معبد بودی درماتم ---- که یوسف بُدبجانت غم بودی درفکربهتانی
درآخررفتی درزندان زدست یوسف کنعان --- رهابنمود از زندان نیاوردی تو ایمانی
به پیشت کوربینا شد زلیخا همچورعنا شد --- دوچشمان تو اعما شد ندیدی سرّسبحانی
عزازیل گشت بادارت بشد تا عاقبت یارت --- نصیب جسم بیمارت زخجلت سرفرومانی
ازین بدترنخواهدشدزتوپست ترنخواهدشد ---- چوخر(جعفر) نخواهدشدمثال شمرشادانی
شدی توبیدینُ گمراه به پیش خلق شدی رسواه --- بُبستی برروی خودراه شدی محروم رحمانی
شدی تومثل آن بیماردوایی نیست هیچ درکار--- اوراگویدکه است مُردارزدردخودتونالانی
اله ای منصورغدّارنکردی توبه تویک بار--- جماعت شد زتو بیزاردیگرنیرنگ نبیتوانی
شده رویت سیاه امروزبشیطانی شدی فیروز---- بنمالم ازدل پرسوز بوقت مرگ درمانی
وهابی است مرام توعزازیل است مقام تو ----- لُنگ حمام مُدامِ تو فقط در نام مسلمانی
تومیگویی خودت رهبرمگرهستی هُوالابتر--- توبد بودی شدی بد ترنه غیرت است نه وجدانی
بود ویسکی به رگهایت کند (جعفر) همرایت --- دیگرباشد لالایت (یزیدُ) شمرُ )مروانی).
............................. تو دوزخ راشدی مالک نمودی عده هالیک .........................
........................... بکردی راه خود تاریک مبارک برتوپاسبانی ........................
28 ,may ,2012

سلام
به جواب گل احمد.شما نمیتوانید که عقیده مردم با پول بخیرد ویا با شمشیر از بین برد ویا گپ های بیهوده خود .
امید است که تاریخ خلفیه فا طمی خواند باشی .
امرالدین از کشور سوسیس
با احترام

کسی منکر شود ازامرُفرمان
کسی منکرشود ازامرُ فرمان ---- نباشد فرق بین او و شیطان
زبی امری عزازیل گشت گمراه --- تغیرشکل به دوران امامان
گهی نمرودُ فرعونُ ابو جهل ---- گهی شمرباشدُگاهی بوسفیان
بود او منکر نور امامت ----- چرا که کورگشته ازدوچشمان
او انبازی نماید با خداوند ---- که باشد منکر آیات قرآن
گهی رهبر بگوید از جهالت ---- نداند اندکی از دینُ ایمان
بفکر قدرتُ جاهُ جلالش ---- نمیترسد او از آه یتیمان
گهی شورُشعب بین جماعت ---- به نادانی نماید کارِ پنهان
گهی زاهد شود در پیش مردم ---ُ به خانه (ویسکیُ وودکا)فریمان
گهی تشویق نمایدسوی مسجد ---- گهی گوید که ما هستیم مسلمان
بظاهر زاهیدُ باطن یزید هست --- پسر(نوح) بود اسم او کنعان
جماعت خانه است جای عبادت --- نباید تو شکست دروازه آن
گهی حمله به دفتر امامت ---- ندارد او شعورُ علمُ عرفان
کسی داند اگر ذات امامت ---- سگ اصحاب کهف گردیدزنیکان
نروید در زمین خشک گیاهی ---- بود نومید او از آبُ باران
اگر قاتل ببیند چوبه دار ---- زگستاخی نخواهد شد پشیمان
کسی عادت کند درمال مردُم ---- نماید نوش جان چون زهرماران
ملامت گرشود در پیش مردُم ---- بشیند پهلوی چند بی وقاران
زدست شراین شیطان ملعون ---- کنیم دست دُعا در سوی یزدان
پس ازشورُ شعب اورانه بینی ---- نماید خلوت با فامیل شان
خدا لعنت کند منکر حق را ---- شود مانند سگ او پاسبانان
دوگوشش کرشده چشمان اوکور --- رود نمرودصفت اوسوی آسمان
نمادوری ازین اُمّ الخبا ییث --- نباشد خصلتش مانند انسان
بظاهرصورتش چون آدمی زاد --- به باطن او بود مانند حیوان
تو خونخوارگشته مانند کفتار --- چه گویم برتوای منصورناخوان
به دوران امامُ هر پیمبر ---- نماید دُشمنی با اهل پا کان
بود او جاه طلب در هرزمانی --- که باشد منکر آن حیّ سبحان
به دوران امام حیُّ حاضر .. --- نهاده سرچپه القاب ایشان (خان آغا)
نهاده نام پاک دخت مولا---- اضافه کرده نام بردخترشان (فرخنده زهرانادری)
اومنکرهستُ انبازی نماید ---- چوفرعون میرود درنیل شتابان
اوگشته کایین اعظم به معبد ---- شده او منکرِ یوسُف کنعان
اودجال گشته ازعیسی خبرنیست ---- چوخرداریشود ترسد زپالان
گهی غیبت کند مانند خفّاش ---- خبرآید که او هست تاجکستان
ابوملجم صفت درخواب رفته --- زخواب بیدار نموده شاه شاهان
زمان حضرت ابن صباح بین --- جوادماسالیبود داعیی دوران
نشست پهلوی آن ترکان خاتون --- فریفته شد بحرفش آن جهولان
به فکر جانشینی (حسن) شد ---- نمود با دشمنانش عهدُ پیمان
خرید ماستُ نمود آلوده با زهر--- گرفتار شد برفت او سوی زندان
درین دوران ببین این بی ادب را ---- شده او جاه طلب مانند ترکان
ضحاک گشتی نمییابی فریدون --- زدست مار خود آخرتو نالان
برونیکپی بپرس ازجمله فامیل --- شکایت دارد ازمنصور کیان
بکشتی تو جوانان جماعت --- نترسیدی ز آه بیگنا هان
ببین تو خاندان اهل یحیی ---- نگاه کن ظلمُ جبر عبدالرحمن
به جزاز نام بد چیزی نبردند ---- بکردند ثبت تاریخ نام ایشان
به یاد آرظلم نادرشاه تو امروز --- بزد (خالق) تیری اورا بدندان
بکن تو ثبت تاریخ نام خود را ---- تمام خاندان خود تو نادان
تمام دلقگانت مار آستین .. --- گزد روزی تورا آن خیلی آسان
کشی فریادچه بدکردم درین دهر --- لگد کوبد ترا آن جمله دوستان
نمیترسی زفردایی قیامت ---- به دوروزمال دنیاهستی شادان
28 جون2012

گل احمد!
علی علیه السلام فرموده:
من گواهی شخص فاسق را جز علیه خودش قبول نمیکنم.
نیکی و احسان را جز آدم نادان رد نمیکند.
دشمن دانا از دوست نادان بهتر است.
شخصیت مرد زیر زبان اوست.
اگر در باره کسی مشکوک باشید،به دوستانش نگاه کنید.
مردم دشمن چیز هایی هستند که نمیدانند.
هرگز کسی را به مبارزه و جنگجویی دعوت نکن.
به گوینده نگاه کن،حرف را در نظر بگیر.
من بخاطر سوظن و بد گمانی ،کیفر نمیدهم.
هرکه از حق تجاوز کند راهش گم میشود.
صفتی بد تر از دروغ وجود ندارد.

سالها قبل شخصی بنام ملا عبد الرسول نیکپی که شاهد فریب کاریها، نیرنگ بازیها وتحمیق سازی مردم اسماعیلیه توسط سید نادر کیانی بود، موصوف اعمال ناهنجاروقبیح اورا طی شعری عوام فهم و ساده دردست افشا گرفته بود. ازخلال شعر وی استنباط میگردد که نظام منحوس عوام فریبی را که سید نادرخان اساس گذاشته بود توسط پسرانش پیشبرده شد ، لذاهمان مثال " خشت کج " عملاً به ثبوت گرفته شد.شعر تحت عنوان " مکرو فریب وتذویر صاحب ریش و چلتار" انشاء گردیده است:
به چلتارو به ریش خود در این دم ـــــ عجب تذویر افگندی به عالم
توئی ابلیس ثانیی زمانه ـــــــــــ به مکرو حیله تو ای پیر بیشرم
غلط بوده همه کارت سراسر ـــــ غلط کردی ندانستی تو خود هم
کتابتها که تو خواندی غلط بود ــــ خطا کاری تباه کاری تو هردم
ز اول تا به ایندم در فریبی ــــ بسوزد خان و مانت زاتش غم
تمام پیروانت پیر خواند ــــ که نا حق بودی نا حق گفتی ایندم
نکردی سر بلندی اندرین دهر ـــ تمام پیروان را کردی سر خم
گرفت آوازه ات گِرد جهان را ـــ چه شور انداختی در خلق عالم
روا نبود به دین پاک این کار ـــ چه کار ناروا کردی به عالم
چه گویم دادو بیدا ای تبا کار ـــ بسوزد در جهنم جانت از غم
نه تر سی از خدا نه شرمی از خلق ـــ بکردی مال مردم جمع بی غم
نهادی نام خودرا فقرو درویش ـــ بدادی مردمانرا بیش و یا کم
که جمع کارمندان زمانرا ـــ زاول داده ای تا اندرین دم
برشوه خلق را کردی به خود جلب ـــ بداده مردمان و خلق عالم
کسی را در چپن دیگر به لنگی ـــ به بالا پوش و موزهُ دیگر هم
ز اسپُ گاوُ گوسفند جزءِ اینها ـــ گلم و کمپل و تان برگ هم
ز پستهُ ز بادامُ ز روغن ـــ که از پوست پلنگُ دله خفک هم
ز پول نقد نیاید در شمار هیچ ـــ دیگر هر چیز که پیدا است در عالم
غلامُ از کنیزان شکر لب ـــ که بخشش کرده ای گشتی تو محرم
همیشه کار تو این بود چه گویم ـــ به رشوت کرده ای خودرا تو محرم
زاول کار توفسقُ فجور بود ـــ لواطهُ زنا ای پیر بی شرم
به غصبُ مکرو حیله کارکردی ـــ چه سنجیدی بخود این کار بر هم
پسر ها نا خلف از نسل تو زاد ـــ نزاده پیش ازین از نسل آدم
بکردند کارهای ناروارا ــــ تمام دینُ مذهب خورد برهم
نگنجد کار شان در مذهب پاک ـــ که از افعال آنها من چه گویم
تماماً روی دنیا نشر گردید ـــ که آوازه فتاد در خلق عالم
که کردار قبیح شان فاش گردید ـــ هنوز بنشسته اند بی دردو بی غم
که مردم را به مکرو حیله ای خود ـــ به صد فنُ فریبش ساخت محرم
زنان فاحشه با رقصُ بازی ـــ نشسته ملحدان با دور شان جم
بنازو نوشُ عشرت من چگویم ـــ که شب تا روز گاه عیشُ گهی کم
که در دین نصاراهُ یهودان ـــ نگنجد در مُغان هندوان هم
همه نادانُ جاهل بود مردم ـــ ندانستند مکر تو دران دم
تمام پیروان ناکام ماندند ـــ عموماً بی سواد در محنتُ غم
خدایا در غضب سازی گرفتار ـــ که تا روز پسین سوزند در غم
نشانی یک نماند از نسل چلتار ـــ چو کار ناروا کردند تا ایندم
همیشه کار شان لهوُ لعب بود ـــ دیگر کاری ندارند غیر آن هم
که ناصر، منصورونورکُ قادر ـــ که رنگ ها سرخ مانند شلغم
همایونُ دیگر سعدی ُ گوهر ـــ که عیشش را مبدل کن به ماتم
لواطه ُ زناکاری دیگر نیست ـــ زنان فاحشه در دور شان جم
که نوخط بچه گان باغ نوبر ـــ شبُ روز گاهُ بیگاه هست با هم
که اسماعیلُ صیامُ دیگر ها ـــ همه با مکرو حیله گردیده محرم
تماماً سر مذهب پیش آنها ـــ بکردند فاش یک یک خورد برهم
چه گویم من ز نادانی آنها ـــ به باد دادند مذهب را به یک دم
که آنها بود شیطانان بیدین ـــ نکردند فرق شیطان را ز آدم
که خود را داعی حق نام کرده ـــ که نا حق بود دانستم به این دم
فریب خلق کرده ریشُ چلتار ـــ عموماً ملحدان را بود محرم
عجب شیطان مکار است این ریش ـــ که ابلیس است ایندم پیش او کم
بگوید شیخ روحانیی بر حق ـــ که نا حق است این شیخ مقدم
چه چاره سازد آخر این تباه کار ـــ بروز آخرت این پیر بیشرم
الهی از ذریه ای او یک نماند ـــ که مذهب را همی داداست بر هم
بسوزد روزو شب در قعر دوزخ ـــ که در نار سقر با دردو با غم
جهنم جای او گردد در آخر ـــ که اوداده فریب خلق عالم
ندانم مشرب اورا که چونست ـــ نه شیعه ُ نه سنیُ دیگر هم
بکردم تحقیقات او سراسر ـــ نه دین دارد نه مذهب از همه کم
زند در پیش مردم لاف بیجا ـــ که ایندم با شما هستم محرم
که باشد روزو شب با مکرو تذویر ـــ نمایانکرده خودرا اندرین دم
شمارا رهبرم در وقت آخر ـــ منم آن پیر روحانی درین دم
نمایان کرده ام خودرا شناسید ـــ منم عیسایی ثانی ابن مریم
ازین بالا بگویم من بدانید ـــ که مولانای رومی ام درین دم
دیگر گوید که من پیرم شمارا ـــ بگوید داعی هم پیری مقدم
به مکرو حیله مردم را فریبد ـــ همیشه این نصایح کرده با هم
غلط گفتارو کردارش تماماً ـــ که نا حق بود این شیطان بیشرم
چگویم من ز افعال قبیحش ـــ که شور انداخته او با خلق عالم
نگفتم من خلافی اندرین نظم ـــ بدانند جمله ای اولاد آدم
به هفتادو پنج بیتش کردم آخر ـــ زاول تا به آخر فعل او هم
منم عبد الرسول از قوم نیکپی ـــ بگفتم حق نگفتم بیشُ یا کم.

علی(ع) را یاد نمایید و پیروی صادقانه از گفتارش بنمایید:
به خطای دیگران شاد مشو که همیشه از تو درستکاری سرنزند.
با بی توجهی به امور پست،برارزش خود بیفزایید.
هرکه برحسدش غالب نشود،بدنش گورجانش خواهد شد.
گوارا ترین زندگی را کسی دارد که از آنچه خداوند نصیب او کرده است خرسند باشد.
برترین کار ها کاری است که برای خدا باشد.
آنچه دوست نداری در باره ات گفته شود در باره دیگران مگوی.
هر که میانه روی پیشه سازد گرفتارفقرنشود.
هرکه میخواهد آبروی خود را نگاه دارد،باید از جدال بپرهیزد.
در هر روز کاری همان روز را انجام ده،که هر روزرا کاری ویزه است.
خوش رویی احسانی است بی هزینه.
نصحیت کردنت در جمع،سر کوفت است.

دوستان و اهل خرد!
لطفاً به حرف های اشخاص مرده دل و پوچ مغز مانند گل احد وقت تان را تلف نسازید زیرا همچو افراد شرف باخته جز توهین و طوطئه دیگر کار ازیشان ساخته نیست. بگذارید اینها خود با گذشت زمان وارد زباله دانی تاریخ شوند و حق جای خود را بگیرد.

تنهایی علی علیه السلام
علی(ع) تنهاست!
چی کسی تنها نیست؟؟
کسی که با همه و درسطح همه است.
کسی که رنگ زمان به خود میگیرد.
احساس خلآ مربوط به روحی است که آنچی در این جامعه و زمان و در این ابتذال روزمرگی وجود دارد نییتواند سیرش کند.
لهذا آنهمه یاران، آنهمه همرزمان،آنهمه نشست وبرخاست با اصحاب پیامبر،هیچکدام برای علی(ع)تفاهمی بوجود نیاورده است.
هیچکدام از آنها در سطح او نیستند.
میخواهد دردش را بگوید،حرفش را بزند،گوش نیست،دلی نیست و فهمی نیست تا بفهمد.
رنج بزرگ یک انسان این است که عظمت او و شخصیت او در قالب فکرهای کوتاه،دربرابر نگاههای پست و پلید و احساس او در روحهای بسیار آلوده و اندک و تنگ قرار گیرد.
نیمه شب بطرف نخلستان میرود،آنجا هیچکسی نیست،مردم راحت خوابیده اند،هیچ دردی آنها را دردل شب بیدار نگاه نداشته است،و این مرد تنها که روی زمین خودش را تنها مییابد،با این زمین و این آسمان بیگانه است و فقط رسالت و وظیفه اش او را با جامعه و این شهر پیوند داده.
ولی وقتی به خودش بر میگردد میبیند که تنهاست.
شبانه به نخلستان میرود و باز برای اینکه ناله او بگوش هیچ فهم پلیدی و هیچ نگاه آلوده ای نرسد سر در حلقوم چاه فرو میبردو میگرید.
این گریه از چیست؟؟؟
افسوس که گریه او یک معما برای همه است،زیرا حتی دوستان او نمیدانند علی چرا میگرید.
چرا ها بسیار است که چرا میگیرید؟
علی(ع) در طول تاریخ تنها انسانی است که در ابعاد مختلف و حتی متناقض که در یک انسان جمع نمیشود قهرمان است.چنین انسانی و در چنین سطحی معلوم است که در دنیا تنهاست.چنین انسانی در جامعه اش و در برابر یاران همرزمش که عمری را در راه عقیده کار کرده اند، با پیامبر صادقانه شمشیر زده اند،اما در اوج اعتقاد و ایمان و اخلاصشان به پیامبر و اسلام،قبیله و تعصبات قومی را فراموش نکرده اند،مقام را آگاهانه و یا نا خود آگاهانه نتوانسته اند از یاد برند و سمبول اخلاص مطلق و یکدست همچون علی(ع)شوند،تنهاست.
از این دردناکتراینکه علی (ع) در میان پیروان عاشقش نیز تنهاست!!
در میان امتش که همه عشق و احساس و همه فرهنگ و تاریخشان را به علی(ع) سپرده اند تنهاست.
او را همچون یک قهرمان بزرگ،میستایند اما نمی شناسندش و نمیدانند که کیست؟دردش چیست؟حرفش چیست؟رنجش چیست؟و سکوتش چراست؟؟
این است که علی(ع) در میان پیروانش هم تنهاست.
این است که علی(ع) در اوج ستایشهایی که از او میشود،مجهول مانده است.
دردعلی(ع)دو گونه است:
یک درد،دردیست که از زخم شمشیر ابن ملجم در فرق سرش احساس میکند و درد دیگر وی دردی است که او را تنها در نیمه شبهای خاموش بدل نخلستانهای اطراف مدینه کشانیده و بناله در آورده است.
ما تنها بر دردی میگیرییم که از شمشیر ابن ملجم در فرقش احساس میکند،اما این درد علی(ع) نیست ،دردی که چنان روح بزرگی را بناله آورده است تنهایی است،که ما آنرا نمیشناسیم!!
باید این درد را بشناسیم،چراکه علی(ع)دردشمشیر را احساس نمیکند و ما درد علی را احساس نمیکنیم.