صفحه نخست > دیدگاه > کوله بارعدالت بردوش؛ این جا؛ همه جا

کوله بارعدالت بردوش؛ این جا؛ همه جا

رزاق مأمون
پنج شنبه 22 سپتامبر 2011

زمان خواندن: (تعداد واژه ها: )

حدود پنج سال پیش برنامۀ «گفتمان» را درتلویزیون خصوصی گردانندگی می کردم. گاه گاه به جناب آقای دکتررمضان بشردوست زنگ می زدم وموضوع بحث و مکان ضبط برنامه را توضیح می دادم. اودرجمع دیگرمهمانان حضوربه هم می رسانید. باری برای راه اندازی یک مبحث دیگرتماس گرفتم. دکتر این بارنیز پرسید:

البته که می آیم؛ برنامه درکجا تصویربرداری می شود؟

گفتم: درتالار هوتل سرینا.

دکترگفت: معذرت می خواهم که درآن جا آمده نمی توانم!

پرسیدم: درهوتل سرینا؟ من برای شما موتر روان می کنم.

دکترگفت: نه اصلاً من حاضر نیستم درهوتل سرینا قدم بگذارم!

با نوعی عطسۀ ذهنی مواجه شدم:

چرا آقای دکتر، مشکل امنیتی یا ملاحظه دیگری درمیان است؟

آقای بشردوست گفت:

نه! ازنظرمن، بنای هوتل سرینا، نمادی ازبی عدالتی وخیانت به مردم افغانستان است. دارایی مردم به وسیلۀ یک مشت ارباب زور غصب شده ودسته های پول خوروخاین، بالای این مکان معامله کرده اند. من خود را مکلف می دانم که پایم به آن جا نرسد!

تصوری که ازهوتل سرینا داشتم، ترک برداشت. چیزی نگفتم. اوبه راستی هرگزبه تالارهای «خیانت» گام نگذاشت. شاید دوسال بعد ازآن، روزی درمحضر جناب میرعلی اصغراکبرزاده- روزنامه نگارحق پرست ودلاور- سخن از مراتب اداری ساخت وسازهوتل سرینا به میان آمد. برقی ازگوشۀ حافظه ام جهید وازاکبرزاده پرسیدم:

هوتل سرینا همان هوتل کابل قبلی است. مالکان جدید چه گونه برین مکان مهم چنبرزدند؟

اکبرزاده فی الفورگفت:

آقای حامدکرزی شخصاً هوتل کابل قبلی وهوتل سرینای امروز را به آغاخان رهبرجهانی فرقۀ مذهبی اسماعیلیه بخشیده است!

پرسیدم: چطور؟

مکتوب مزین با امضای کرزی دردست دارم که نوشته است: هوتل کابل بدون داوطلبی ومزایده دراختیارآغاخان گذاشته شود! این اقدام یک قانون شکنی آشکاراست.

بشردوست شریک خوان هیچ فرمانده، رهبرسیاسی ومقام دولتی نیست. بارها شاهد بوده ام که درپایان یک محفل، همه به سوی سالن غذا دعوت شده اند؛ اما بشردوست ازصرف به گفتۀ « پلووچلووگوشت» پرهیزکرده است. ظرفیت ریاضت وی برای به کردارآوردن گفتارش، حیرت افزاست. من هیچ کسی را چنین ایستاده برسرپیمان ندیده ام. «هواشناسی» ارباب زورهم بدنیست؛ هرچه بشردوست برآنان شلاق انتقاد می کوبد، آنان همان احساس خطرمتعارفی را که از همگنان خود دردل دارند ، از آدرس بشردوست تکان نمی خورند. چون مطلع اند که ارادۀ جمعی درافغانستان مانند هندوستان دورۀ مهاتما گاندی یا مصر وسوریه امروزی، هنوز به رودبار توقف ناپذیرمبدل نشده است.

به همین سبب ازکناربشردوست می گذرند. اما دربحث های تلویزیونی، دکتربشردوست، خطری نشان داد که تعبیرآن، انداختن شعلۀ آتش درذخیره گاه باروت بود. او درسال 2009 گفت اگربه ریاست جمهوری برگزیده شود، یک قطعۀ ویژه پنج هزار نفری متشکل از تکاوران حاضروآماده را به هدف دفاع ازآبرو وشخصیت افغان های مهاجر، مأمور گوشمالی دادن احمدی نژاد وسران پاکستان خواهد کرد. ازآن پس، شبکه های «حاضروآمادۀ» اطلاعاتی ایران درکابل وولایات زهرپراکنی علیه دکتربشردوست را بی سروصدا آغاز کردند تا او را درحاشیه برانند.

تا جایی که شخصاً برداشت کرده ام، بشردوست رؤیای رهبرسیاسی شدن درسرندارد. درفکررسیدن به جایگاه مدیریت اجتماعی وداشتن حزب ودم دستگاه ظاهری هم نیست. قدرت او، ایمان عملی به چیزهایی است که از زبانش بیرون می آیند. این قدرت که با پول خریدوفروش نمی شود، تا کنون از سوی هیچ کسی تمثیل وتجربه نشده است. او به سوی جاذبه وجادوی یک ارزش متعالی تراز سیاسی بودن کشانیده می شود که درفرهنگ سیاسی واجتماعی افغانستان برای آن نامی گزیده نشده اما درفرهنگ های دیگر، توضیح چنین تلاش های لبریزازبی ادعایی ومناعت، با سرخط های اشتراک فارغ ازخشونت، فارغ ازتبعیض و عدالت محور درتوحید ارادۀ عمومی برای رسیدن به یک زندگی عزت مند وتوانا صورت گرفته است.

کسی که معاش ماهوارخود را برای مستمندان تقسیم می کند و با موتر«تون اس» به چهارگوشۀ افغانستان به سفرانتخاباتی می رود، هیچگاه دنبال نمایش «سیاست ریاضتی» و« ریاضت سیاسی» نبوده است. تا جایی که بسیاری ها متوجه شده اند، دکتربشردوست اصلاً به «سیاست» علاقۀ آنچنانی که ذوات دیگر دارند، ندارد.
درجریان انتخابات با استفاده ازیک بایسکل به دورترین ولسوالی های ولایات جنوب رفت وهیچکسی مزاحمش نشد. درراه غزنی طالبان دم موتری ایستادند که بشردوست جزو سرنشینان بود. او به نفرات طالب همان گونه یی که درکابل خودش را معرفی می کند، معرفی کرده بود! طالبان که درسربریدن وتشدد شهره اند، ازخیرمزاحمتش گذشتند؛ چون دراذیت کردن بشردوست هیچ انگیزه یی نداشتند.

هرصبح مثل همه ما، او هم به راه می افتد.

درآشفته گی اجتماع زیرو رو شده از سودا های هزاران رنگ سودو زیان، آرام وگاه بی قرار، بدون حاجب مزدبگیر و سواری برموترشیشه سیاه، بسته یی ازکاغذها وآیین نامه ها زیربغل، این جا وآن جا پرسه می زند؛ چون ازجنس خود ماست، کارمغزبه چشم ها می سپاریم وگمان می بریم با پدیده یی غیرعادی سروکارنداریم. اما آنگاه که دمی، معنویت پرداختن به « چیستی» نیات او را درخود می پروری، دست کم باخود به اعتراف می نشینی:

گفتار وکردارش شوخی نیست!

مردی با کوله بارریاضت برای عدالت، بردوش. به قول آیدا شاملو، جایزۀ «نوبلش» را از مردم گرفته است.
درس آموزی از روزمره گی ها، بی تردید به رفتارهای گونه گون آدم ها رابطه دارد. احساسم این است که گوش دادن به ندای وجدان تاریخ، ازهمین روزمره گی ها شروع می شود وبرای فهم حقایق، یک اصل است. ندای وجدان تاریخ به هنگام روایت تاریخ، اگرهم کم وبیش شنیده شده، اما آنانی که ندا از سینه برآورده اند، به زنجیرۀ تاریخ سازان گمشده پیوند خورده اند.

در برگ های تاریخ مکتوب افغانستان، به طورسنتی خصلت رسمی وگردش خشن دگردیس های اجتماعی وسیاسی، بازتاب قابل لمس داشته است. درچنین تاریخی، قهرمانان صحنه، نخبه گان تشنۀ زرومعامله مالک همه چیزاند. پس درد روانی تاریخ را چه کسانی می نویسند؟ هنرمندان ونویسنده گان؟ آری، تاریخ عمدتاً به دو معیارنوشته می شود. محمل کاروانی خاموش که عصاره، رنگ ولعاب موزائیک این تاریخ را بردوش کشیده است، سیما های زندۀ انسانی بوده اند که درهیاهوی رسمیات و زورآزمایی های نامشروع برای قدرت، ظاهراً سایه سان به حاشیه رفته اند وبه تعبیرشاعر دست ها وپاهای شان « درقیرشب» بوده است.

درروزگار جاری ما، همه شاهد بوده ایم که مردی ریاضت پیشه، غریب وار وفارغ ازچشم داشت های قراردادی، با بی آزاری کامل این جا وآن جا، واژه هایی برزبان می رویاند که برای دنیاداران بدون قلب، بس ناخوش آیند است وقدرتی درکلام دارد که زورمندان را خجلت زده می کند؛ رنج جستجوی کلمات نمی برد؛ پروبال امیدهای عدالت طلبی درجماعت عوام را بازمی کند؛ فساد ناپذیروالتیام بخش است و درین احوال تیره وبی مروت، مانند « یک شاخه درسیاهی جنگل به سوی نور، فریاد می کشد.»

درروزگارقحطی راستی وعاطفه وفراوانی آزونامردی وحراج ارواح انسانی، حضورچنین آدمی، شوخی که نیست؛ پس، رازیست برای نقب زدن درظواهر، برای آنچه گم کرده ایم که یک اسمش خود ارزشی سیلان درون خود ما وکیمیای عدالت دربرون ازخود ما است. با دکتربشردوست زیاد دیده ام. شاید درنوبت سوم بود که چون دربی نیازی کامل، لب به گفتارگشود؛ درذهنم این برشی ازنبشتۀ ماکسیم گورگی- استاد رنج وانسانیت- زنده شد که درباب اندیشه ورزان فروتن ، مؤمن ودرحاشیه رانده شدۀ جامعۀ بیمار قرن نوزدهم روسیه گفته بود:

« درمیهن خویش بیگانه اند؛ حال آن که بهترین فرزندان این آب وخاک اند.»

رمضان بشردوست- غریبه یی که برای ستم دیدگان، کشتی شکسته ها وفراموش شده ها، قدرت امید تلقین می کند؛ بی هیچ خرجی وتکبری؛ فقط با نقد لبخند که به تنهایی لبخند هم نیست؛ که نقدیست ازذخیرۀ اخلاص؛ که رازش درهمین جاست.

رمضان بشردوست چالش ذهنی برای قارون های ثروت وقدرت است تا «طعنۀ» هم نوعان به کناری نهند واز «بوسه» زدن بر« دست رهزنان» پرهیزکنند. این نماد شفاف فراگیرکردن فرهنگ «نافرمانی مدنی» درافغانستان است. کردارش، گفتاربی خدشه اش را اثبات می کند. دربازارمکارۀ امروز، اگرنقاب تشریفات وخودخواهی ازچهره دور کنیم و مسحورظواهروابهت فریبندۀ اربابان فاسد نشویم؛ اگرخود قیاسی های سطحی گذشته را کنار بگذاریم و چشم به صداقت وا کنیم، می توانیم گفت که حداقل درروزگار کنونی بدیلی برای دکتررمضان بشردوست به عنوان شخصیتی مردم پسند نمی توان سراغ است.

حالا من به عنوان یک ناظر، برخلاف دیدگاه برخی ها، شهادت می دهم که کشورو مردم ما تشنۀ «رجال» اند نه «رجاله ها». سخن آخراین که افغانستان واقعاً با قحط الرجال رو به رو است. رجاله های پرادعا، پرپول وپرگناه، کم نیستند؛ فقط اینست که نسب ونیات شان به اصالت گفتاروکردار «بشردوست» ها نمی رسد وسنخیت شان، کم یا بیش با «رجاله» هاست.

مطالب مرتبط
واژه های کلیدی
loading...
loading...

پيام‌ها

  • درود بر رهبر مظلومان فقرا و دردکشیده گان. داکتر بشردوست تنها شخصیت مردمی کشور مااست که تاکنون بدنیا نیامده است.

    repondre message

  • والله مأمون جان بلا می کنی و راستی که دراستخبارات دست توانایی داری ، در این روز ها که ماجرای نبیل مسکین یار با نجیب کابل و فهیم کوهدامنی سر زبان ها ست و می گویند که زمینه ساز این نشست هم آقای بشر دوست بوده و تو هم به اصطلاح اورا در Front page کابل پرس بیرون آوردی و لین ها را بدون قطع و سانسور برعلیه اش باز گذاشتی

    repondre message

    • آقای مامون باز امدی که افکار عامه را در مورد خودت محک بزنی واقعیت این است که هنوز مردم فراموشت نکردند. راستی از وجدان محترم بشردوست صاحب یاد اور شدید شما چه دارید این سرمایه را اگر دارید؟! با بیدار کردن آن یک پدر و یک مادر پیر را که برای سرنوشت بچه شان بخاطر زیاده خواهی و هوس بازی های پس پیری شما در زندان افتاده است از نگرانی نجاتشان بته خودت خوب میفامی که از چه کسی گپ میزنم مردم هم میفامن .

  • فریفته مرد میدان سیاست افغانستان شاغلی محترم داکتر صاحب رمضا ن بشر دوست، خداوند عزو جل حافظ و نګهدارت باشد.
    لمر

    repondre message

    • بلی جناب مامون صاحب !!

      یکتعداد خوب بلد اند تا از هر گونه شرایط به نفع شخصی خود استفاده کنند , برای خودت چند کلمه ضد ایرانی بشر دوست مهم است نه چیزی بیشتر از ان چونکه در حلقه طرفداران وهابت سیاف یا همانا شمالی وار کابلی شد "نجیب " شامل دخیل میباشید , در داستان بد نامی قبلی تان نیز کابلی و گروه اش دخیل بودند , حلقه وهابت و اوغانملت چندان جانب پاکستان نظر شان نمی افتد مگر ایران از این رو نیز با در نظر داشت اوضاع و احوال در برابر دست مزد .... باید به نفع انان لول بخورید و یا امروزه حلقه مافیا قدرت و ثروت در سراسر وطن ما دامن اش را گسترده از جمله انان یکی هم حلقه فهیم خان و کرزی خان میباشند !!

      دوست محترم تان کابلی که یک فرد عادی یست خوب درس های باردارانش را فراه گرفته است از چند کشور اروپایی با چرب زبانی و چاپلوسی ملیون ها دالر را بدست اورد و نیم انرا به جیب زد و نیم دیگر را مرکز عیاشی ساخت .......... این باغ چه بدرد مردم بیچاره خواهد خورد !!!

      خوب است کار اغا خان را بجای خود اش بگذاری او که خارجیست خدماتی را مردم ما انجام داده باید در باره خیانت های کرزی و دار دسته اش , در باره قصر های فهیم و مافیا اش در باره اختلاس های استاد عطا و استاد سیاف و خلیلی... کاغذ سیاه بکنید , کمی هم در باره خود ات که صاحب کش و فش شده یی ( خانه موتر .... چونکه نویسندگان و بزرگان بالاتر از سویه جناب تان در همان کابل وجود دارند که تا اینک صاحب لب نانی نشده اند ) بنویسی چنانچه در دوره اول استاد مرحوم ربانی تمام مصارف دفتر و دیوان شخصی تان را از ان بیچاره چون صدیق اوغان بدست می اوردید !!

      تلاش جناب تان این است تا افکار مردم را در باره خودت تغیر و به طرف دیگر سوق بدهی گویا ایران بود که مرا بد نام و تیزاب پاشی کرد ه اند ............

    • آقای مامون به اوصاف صاف آقای بشردوست اشاره کرده اید کاملن به موقع مثل همیشه ................. مبادا آقای بشردوست از آقای نجیب کابلی ( رفیق شفیق و همراز گرمابه و پس خانه جناب تان )گله مند شوند که چرا آن عمل غیر اخلاقی و غیر مسوولانه را در برابر یک مهمان آنهم با واسطه شخص جناب بشردوست به تلویزیون امروز یا همان قرارگاه زور و توطئه .... دعوت شده بود انجام داده است! بشر دوست عطریست که خود میبوید نیازی به گفتن عطار نیست.!

    • بشر دوست انقدر بی عقل تشریف دارند که او را چار تا تفنگی بازی میدهد و بواسطه او کسی را وا دار میکنند که فلان برو یا نرو .

      اگر عقل می داشت عاجل از طریق کدام تلویزیون دیگر مغدرت خواهی و موقف خود را روشن میساخت واضعیست که او در قضیه دخیل نیست اما به تمام معنی احمق تشریف دارند .

      دزدان سیافی و شمالی(منظور مردم ازاده و دلیر و مهماننواز شمالی نیست, چونکه سیافی خود را کابلی معرفی کرده و به هر جرم جنایت اقدام میکند ) بی خرد خواستند یک فاشیست ظاهر شاهی نبیل غمین مسکینیار درانی " را با این کارشان شخصیت بدهند , عقل که نباشد جان در عذاب است .

    • دشمن خائینین فرصت طلب نبیل مسکینیار از ....بشردوست بالا می رود تا خود را مهم جلوه بدهد.

  • سلام آقای رازق مأمون ، دوباره برگشتم امین هستم ( نه حفیظالله امین و نه امین رمان کوچه ما ) امین هستم ، امین.
    و تو هم دوباره برگشتی بعد از رد پای فرعون و معجزات به اصطلاح تو ( مسعود بزرگ). صرف پراگراف اول از نوشته ات را به معرض قضاوت این دوستان که این جا کامنت گذاشته اند ( معذرت می خواهم نظر داده اند می گذارم).
    (حدود پنج سال پیش برنامۀ «گفتمان» را درتلویزیون خصوصی گردانندگی می کردم. گاه گاه به جناب آقای دکتررمضان بشردوست زنگ می زدم وموضوع بحث و مکان ضبط برنامه را توضیح می دادم. اودرجمع دیگرمهمانان حضوربه هم می رسانید. باری برای راه اندازی یک مبحث دیگرتماس گرفتم. دکتر این بارنیز پرسید)
    خوب نه گفتی که در این پنج سال کجا بودی ، یعنی حدود سال های 2005 و یا 2006 که گفته های بشر دوست صاحب را برای ما نه گفتی، آن راد مرد پاک و زلال را که حالا آمدی و آنهم بعد از رسوایی آقای نجیب کابلی و مستنطق جنایی گونه فهیم کوهدامنی و پیر رسوا ما نبیل مسکینیار که هنوز هم خواب بودن و نزدیکی با در بار را درخواب می بیند و به اصطلاح ستنگ های کابل محمد ظاهر شاه را ( ماد ظاهر شاه و ماد داود خان ) صدا می کند ، آمدی و باز قصه نا تمام را شروع کردی. باز هم می خواهم توجه عزیز ان را به بخش دوم نوشته ات معطوف ، نه ببخشید یاد آوری کنم.
    ( تصوری که ازهوتل سرینا داشتم، ترک برداشت. چیزی نگفتم. اوبه راستی هرگزبه تالارهای «خیانت» گام نگذاشت. شاید دوسال بعد ازآن، روزی درمحضر جناب میرعلی اصغراکبرزاده- روزنامه نگارحق پرست ودلاور- سخن از مراتب اداری ساخت وسازهوتل سرینا به میان آمد. برقی ازگوشۀ حافظه ام جهید وازاکبرزاده پرسیدم:
    هوتل سرینا همان هوتل کابل قبلی است. مالکان جدید چه گونه برین مکان مهم چنبرزدند؟ )
    شما پرسیدید ! فراموش نه کنید ( شما )، شما که همه کاره آن زمان بودید و از هر چیز به اصطلاح خبر داشتید و معجزات را می نوشتید و تعقیب می کردید خبر نداشتید که هوتل کابل به شبکه زنجیره ای هوتل سرینا در سرتا سر جهان پیوسته و می خواهد دور از هوتل کابل نام و نشانی داشته باشد ( ماریوت ، بست وسترن، پی سی ، شیراتون، وغیره وغیره )
    و حالا بشر دوست است و کار اپراتیفی شما که آن را در صفحه اول تیتر کردید:
    توجه دوستان را به ما جرای نجیب کابلی و فهیم کوهدامنی و مسکین یار می خواهم ، لطفأ یک به یک ببینید:
    http://da.azadiradio.org/audio...
    http://www.youtube.com/watch?v...
    http://da.azadiradio.org/audio...

    repondre message

  • اگر موضوع شخصیت مأمون را کنار بگذاریم، زیرا از گذشته و حال او همه کس واقف است، و موضوع آقای بشردوست را مرکز سقل پیام ها سازیم، باید از خود بپرسیم:
    - چرا کسانیکه به ایده ها و شخصیت عالی بشردوست اعتقاد دارند، صدای خود را بیرون نمیدهند؟
    - چرا کابل پرس لاعقل هر هفته یکبار مصاحبه ای در رابطه به موضوعات داغ روز با بشردوست نشر نمیکند؟
    - چرا فقط در زمان انتخابات، بشردوست سر زبان ها میشود و بعد به فراموشی سپرده میشود.
    به نظرمن، مردم افغانستان تشنه انسانِ های مانند بشردوست اند. روشنفکران غیروابسته به بیگانگان باید انسان های مانند بشردوست را بپرورند، ایشان را در داخل و خارج و در هر مقطع زمان باید مطرح کنند، به مردم افغانستان و به مردم جهان نشان دهند که الترناتیف دیگری مقابل این همه جنایتکاران جنگی درین کشور نیز وجود دارد.
    به امید آنروزیکه مردم افغانستان از مردم مصر بیاموزند و آقای بشردوست در صف اول قیام مسالمت آمیزعمومی قرار داشته باشند.

    repondre message

    • بشر دوست بی خرد انقدر تیز رفت که خود را بر باد و وسیله تبلیغات دوست دشمن از جمله چار تا ناقل پنجابی قرار داد , خود را مسخره ساخت , ابتدایی ترین کتاب سیاست را نخوانده است . از این بشر دوست کرده همان اکبری و محقق سیاست و بر خورد و شیوه حرف زدن را بلد اند .

      هر سیاست مدار غیر اوغانی را که اوغان تائید و تصدیق کرد باید بر ان چلیپا کشید چونکه دشمن او را تائید کرده , دشمن هم یهود !!!

  • جناب مامون سلام بر شما:انکار نباید کرد که از استعداد خوب در نویسنده گی برخوردار هستید همانطوریکه اغای بشر دوست از وجدان خوبی برخوردار هستند. اما کاش شما نوشته هایتان را با وجدان بیدار بنویسید منظورم تنها از نوشته بالایتان نیست.. کاش تنها بد ها رابه الفاظ بد سر زنش بکنید و خوب ها را با الفاظ خوب نوازش بکنید ویا هم حد اقل رسم جوانمردی را بجا نموده تحفه خدا داد را که همانا هنر قلم شما هست نفروشید و انهایرا که اصلا ندیده ایدو شخصا در مورد شان قضاوتی ندارید به دیکته دیگری به نا حق و نا منصفانه به معرفی و نقد نگیرید تا باشد در معرض ایذد یگانه سرخم و نا دم نه ایستید قلم تان پر بارتر و وجدان تان بیدار تر باد

    repondre message

پیام، نظر، تفسیر یا نقد؟

تعديل از پيش

اين سخنگاه از پيش تعديل مي‌شود: نظر شما پيش از تأييد مديران سايت ظاهر نخواهد شد.

كى هستيد؟
وصل
پيام شما

براى درست كردن پاراگراف، كافيست كه خط خالى ايجاد كنيد.

جستجو در کابل پرس